نام کتاب :  ثانیه های نفس گیر

نویسنده : نیلوفر غ کاربر انجمن نودهشتیا

«کتابخانه مجازی نودهشتیا»

wWw.98iA.Com

www.Forum.98ia.com

طراح جلد : Mina کاربر انجمن نودهشتیا

ناظر : "Giti" کاربر انجمن نودهشتیا

مقدمه:

سخني از من براي شما...گاهي اوقات براي راضي نگه داشتن ديگران مجبور به كاري مي شي كه تو به انجام اون كار هيچ ميل باطني نداري اما خب بايد اون كار رو انجام بدي...مثل دوست داشتن اجباري...عشق يك طرفه خيلي بدِ و هيچ سرانجامي نداره حالا براي اينكه به اون طرف ثابت كني كه راه ما از هم جداست خيلي كارها رو مي كني اما بعضي ها نميذارن به هدفت برسي ولي يه روز مي رسه كه تو ديگه برزگتر تر از قبل شدي و جسورتر تا با اون هدفي كه بهت تحميل كردن،مبارزه كني و به هدف اصلي خودت برسي...خيلي سخته جنگيدن با كساني كه در برابرشون هيچ قدرتي نداري اما بالاخره بايد تلاس كني...حالا من از شما مي خوام همراه من باشيد ،تا بفهميم دختر قصه ي ما چه جوري مي خواد به هدفش برسه...اصلاً به هدفش مي رسه يا نه؟! 

بنام حضرت دوست

صداي آژير آمبولانس در كوچه تنگ وچراغاني خانه ي آقاي حقي پيچيد،مجلسي كه تا چند ساعت قبل به جشن و سرور مشغول بودند حالا به عزاداري تبديل شده بود،مهمان ها از تعجب در گوش همديگر چيزهاي نامعلومي مي گفتند...هر كسي اتفاق امشب را نوع خاصي تعريف مي كرد و كار به درست بودن حرف هايشان نداشتند.صداي شيون هاي ثريا هر لحظه بلندتر از قبل مي شد،دخترانش به همراه خواهرش سعي داشتن او را آرام كنند تا بيشتر از اين آبروريزي نشود و رسواي به بار نيايد.

مهمان ها تا حدودي خانه را ترك كرده بودند.آقاي حقي با عصبانيت جلوي در نيمه باز اتاق راه مي رفت،حاج محسن سعي داشت او را آرام كند اما آقاي حقي با خشم و غضب نگاهي به برادرش انداخت...اين بدان معنا بود كه يعني سكوت كن و حرفي نزن...حاج محسن هم سري از روي تأسف تكان داد و گوشه اي نشست.

با راهنمايي يونس پرستارها همراه با برانكارد وارد خانه شدند.يونس با گفتن:ياالله . پرستارها را به سمت اتاق نسترن راهنمايي كرد،در اتاق كامل باز شد...جسم نيمه جان نسترن در لباس عروسي بر روي زمين افتاده بود،دستانش هر دو غرق خون بودند.

آن دو مرد برانكارد را روي زمين گذاشتند و به طرف نسترن رفتند.

خانم حقي با كمك الهام و نسرين از جايش بلند شد.پرستارها نسترن را روي برانكارد خواباندند و خيلي سريع او را به سمت آمبولانس هدايت كردند.نسترن نگاهي گذار به اطرافش انداخت،در آخر چشمش به آقاي حقي افتاد.پدرش با نفرت چشم از او گرفت و گفت:آبرو برام نذاشتي!!

قطره اشك گرمي از چشمان نسترن چكيد و با حسرت چشم از پدرش گرفت.

او هميشه بايد آبرو داري مي كرد،بايد طوري قدم برميداشت كه خداي ناكرده خانواده اش ناراحت نشوند،فقط نمي دانست او سهمش از اين زندگي چيست؟!

ثريا با كمك الهام لباسش رو تعويض كرد و چادر سياه گلدارش را بر سرد كرد و رو به آقاي حقي گفت:محمد مگه تو نمياي بيمارستان؟!

آقاي حقي با چهره ي برافروخته نگاه تندي به ثريا انداخت و بعد با سرعت به اتاقش رفت.ثريا خوب مي دانست كه محمد مرد يك دنده و لجبازي است و فقط حرف،حرف خودش است و راضي به آمدن نمي شود،ثريا آهي كشيد و همراه الهام و يونس به سمت بيمارستان حركت كردند.

آن شب هوا باراني و خيابان ها لغزنده بودند،يونس هم خيلي آرام پشت سر آمبولانس حركت مي كرد.

ثريا در ميان راه به الهام گفت:حالا جواب فاميل رو چي بدم!!

الهام كه بي صدا اشك مي ريخت،گفت:بس كن مادر،تو بايد به فكر نسترن باشي نه فاميل!!

يونس براي اينكه حرفي زده باش ،گفت:حق با خاله ست الهام،معلوم نيست چيا گفتن تا الان!!

الهام اخمي كرد و گفت:يونس خان شما رانندگيت رو بكن.

در همان حين جعبه ي دستمال كاغذي را از روي داشبورت ماشين برداشت و مشغول پاك كردن آرايش صورتش شد.ثريا همه ي غم و غصه اش از بي آبروي اين اتفاق بود،پيش خود فكر مي كرد كه چگونه جواب در و همسايه اش را بدهد،اندكي به حال و آينده نسترن فكر نمي كرد.

بالاخره به بيمارستان رسيدند،لباس سفيد نسترن پر از خون شده بود،لباسي كه تا چند روز قبل براي پوشيدنش لحظه شماري مي كرد اما حالا شده بود كفنش!!

نسترن را خيلي سريع به اتاق عمل بردند،ثريا حالا فهميده بود كه حال نسترن اصلاً خوش نيست و دختر ته تغاريش جاني در بدن ندارد.خود را در آغوش الهام انداخت و زار زار گريه سر داد،مادر و دختر هر دو در راهروي بلند بيمارستان هم صدا شدند،يكي از پرستارهاي شيفت با اعتراض به ثريا و الهام گفت:چه خبرتونه خانما،اينجا بيمارستانِ يكم رعايت كنيد!!

الهام با خجالت از پرستار عذرخواهي كرد،پرستار با گفتن خواهش مي كنم از آنها جدا شد.

***

بابك بعد از رساندن مادرش به خانه بي وقفه و بدون هيچ هدفي در خيابان رانندگي مي كرد،خيلي كلافه و ناراحت بود...امشب به بدترين و تلخ ترين شب زندگيش تبديل شده بود،و ضربه ي روحي بدي از عزيزترينش خورده بود.احساس خفگي مي كرد،كرواتش را شل كرد و دكمه ي اول و دوم پيرهن داماديش را باز كرد اما باز هم از آن گرماي كه بر تمام بدنش رخنه كرده بود،كاسته نشد.چندبار از حرص دستانش را مشت كرد و به فرمان ماشين كوبيد.

ديگر اشك به او مجال ندادو ماشين را كنار خياباني نگه داشت و سرش را به صندلي تكيه داد و گريه كرد...چند سالي از آخرين باري كه گريه كرده بود،مي گذشت.در آن زمان هم بخاطر مردي گريه كرده بود كه يار و رفيقش بود اما الان داشت براي كسي گريه مي كرد كه عاشقانه دوستش داشت.

***

الهام زير لب دعا مي خواند،يونس به ديوار تكيه داده بود. ثريا هم ساكت و بي صدا روي صندلي نشسته بود و هر چند دقيقه يك بار از جايش بلند مي شد و به سمت در اتاق عمل مي رفت...چند ساعتي بود كه نسترن را برده بودند به اتاق عمل.نسرين دست به كمر با قدم هاي آهسته به سمت خواهر و مادرش قدم بر مي داشت.زماني كه الهام متوجه حضور نسرين شد،با دلخوري گفت:تو با اين شكمت كجا اومدي؟!

نسرين مظلومانه گفت:دلم طاقت نياورد،حال نسترن چطوره؟

الهام به اتاق عمل اشاره كرد و گفت:مي بيني كه هنوز خبري نشده،راستي تو با كي اومدي؟!

-با مصطفي.

ثريا از جايش بلند شد و گفت:بابات كجاست؟

-خونه،هر كاري كرديم نيومد!

يونس از همان جاي كه ايستاده بود به نسرين گفت:پس مصطفي كو؟!

نسرين با يكي از دستانش شكمش را گرفت و با احتياط روي صندلي نشست ،گفت:داره مياد.

***

خانم لطفي خيلي نگران بابك شده بود،هر چي سعي مي كرد با بابك تماس بگيرد،هر بار اپراتور مي گفت دستگاه مشترك مورد نظر خاموش مي باشد.خانم لطفي پي در پي تماس مي گرفت اما بازهم گوشي بابك خاموش بود... زير لب دعاي مي كرد كه براي يك دانه فرزندش اتفاق بدي نيفتاده باشد.او گر چه با اين ازدواج مخالف بود اما بخاطر شادي پسرش حرفي نزده بود تا به امروز،حال پيشمان بود كه چرا مخالفت خودش را قبل از ازدواج اعلام نكرده بود تا فرزندش به اين روز دچار نشود.

او از تمام دنيا همين يك فرزند را داشت و براي خوشحاليش هم حاضر بود جان هم بدهد.از زماني كه نسترن پا به زندگي بابك گذاشته بود،خانم لطفي شاهد خوشحالي و تغيير رفتار بابك شده بود و هر شب مي ديد كه ساعت ها بابك با خداي خويش سخن مي گويد براي همين با اين وصلت مخالفت نكرد و خيلي زود تابع نظر بابك شده بود.

ديگر خانم لطفي هم از انتظار كشيدن خسته شد و گوشي تلفن را سر جايش گذاشت و رفت به اتاق خوابش تا روي صندلي راحتيش كمي استراحت كند.صداي چرخيد كليد در خانه پيچيد و باعث شد خانم لطفي چشمانش را باز كند.سراسيمه به سمت پذيراي حركت كرد...وقتي قيافه آشفته ي بابك را ديد،جيغ خفيفي كشيد و با نگراني گفت:عزيزم كجا بودي،خيلي نگرانت شدم!!

بابك كتش را روي يكي از مبل هاي تك نفره سلطنتي پذيراي انداخت و گفت:مي خوام تنها باشم.

خانم لطفي كه حال پسرش را خوب درك مي كرد،هيچ اعتراض نكرد و به اتاق خودش بازگشت. اون بهتر از هر كسي مي دانست كه در اين مواقع بابك برايش تنهاي از هر چيز بهتر است.

بابك با همان لباسي كه تنش بود بر روي تخت خوابش دراز كشيد و پاكت سيگاري را كه به نسترن قول داده بود ديگر نكشد را از كشوي كنار تختش بيرون آورد.

يك نخ سيگار از درون پاكت بيرون آورد و با فندكش روشن كرد و پوك محكمي به سيگار زد.چند تا نخ سيگار پشت سر هم روشن كرد و كشيد...دلش نسترن را مي خواست او هنوزم عاشقانه اورا مي پرستيد و همش دعا مي كرد كه امشب يك كابوس باشد و فردا صبح به نسترن زنگ بزند و اين خواب مسخره را براي او نيز تعريف كند.

****

سه ساعت از عمل نسترن مي گذشت او را هنوز به بخش منتقل نكرده بودند.الهام و نسرين هر دو مادرشان را تسكين مي دادند تا كمي آرام شود اما درون خودشان غوغا به پا بود...مصطفي و يونس هم سعي در آرام كردن آن سه زن را داشتند و جواب گوي تلفن هاي گاه و بي گاه فاميل بودند.ثريا كه متوجه تلفن ها مي شد،گفت:خبر به شهر خودمون هم رسيده؟!

يونس كلافه گفت:اره خاله.

ثريا محكم به پاي خود زد و گفت:واي معلوم نيست چه حرفاي پشت سرمون دارن ميزنن!!

در همان حين كه ثريا ناله سر مي داد،دكتر از اتاق عمل بيرون آمد.ثريا با عجله به سمت دكتر شتافت و گفت:دخترم حالش چطوره دكتر؟

-ما تمام سعي خودمون رو كرديم الان فقط براش دعا كنيد.

مصطفي نزديك دكتر شد،گفت:يعني حالش خوب نيست؟!

-نه ،متاسفانه وسط عمل تشنج كرد و حالش بد شد يعني به نوعي سطح هوشياري بيمارتون خيلي پايينه...دعا كنيد تا فردا به هوش بياد!!

دكتر كه از دادن آن خبر ناخوشايند ناراحت بود و برايش سخت بود و ديگر نمي خواست شاهد غم آن خانواده باشد،سريع از آنجا رفت.ثريا ناباورانه به مصطفي نگاه كرد و گفت:من كه نفهميدم دكتر چي گفت،حالش خوش نيست؟!

مصطفي كه خود پريشان حال بود،دستي به صورتش كشيد و چون جوابي نداشت كه به عمه اش بدهد...نگاهي به نسرين انداخت.ديد كه نسرين رنگ به رو ندارد و به خود مي پيچد.او كه هول كرده بود،گفت:نسرين حالت خوبه؟!

بعد به سوي وي رفت و او را در آغوش گرفت.ثريا و الهام به طرف نسرين رفتند.ثريا نگران گفت:آخه تو چرا اومدي اينجا؟!

بعد نگاهي به يونس انداخت ،گفت:يونس خاله برو دكتر رو خبر كن!!

يونس كه دستپاچه شده بود،سري تكان داد و با عجله رفت.نسرين كه از شدت ناراحتي درد در شكمش احساس مي كرد و سعي داشت خوددار باشد اما هر لحظه درد بيشتر مي شد و مانع سكوت نسرين شد و جيغ بلندي سر داد.مصطفي با اضطراب گفت:چي شد؟!

-شكمم خيلي درد مي كنه!!

باز هم آه و ناله سر داد،الهام بلند داد زد،گفت:كمك كنيد،خواهرم اصلاًحالش خوب نيست!!

از ته راهرو دكتر شيفت به همراه پرستاري با سرعت مي آمدند.دكتر نگاهي به نسرين انداخت و گفت:اين خانم سريعاً بايد معاينه بشه.

مصطفي نسرين را بغل كرد و از روي زمين بلند شد،گفت:كجا برم؟

-دنبال من بيايد.

دكتر راه افتاد و مصطفي هم پشت سر دكتر حركت كرد،ثريا و الهام و يونس همراه آنها به راه افتادند اين زماني بود كه نسترن رو داشتند از اتاق عمل بيرون مي آوردند.حالا ديگر نسترن لباس عروسش را بيرون آورده بودند و لباس بيمارستان تنش كرده بودند.حنان از ته راهرو شاهد جسم بي جان نسترن صميمي ترين دوستش شد.بغض به گلويش چنگ انداخت و داشت او را خفه مي كرد....حنان مي دانست كه نسترن در زندگيش چقدر زجر و ناراحتي كشيده ،او تنها كسي بود كه از درد و دل هاي نسترن خبر داشت.با قدم هاي آهسته به سمت نسترن رفت.

به صورت رنگ باخته اي نسترن نگاه كرد،اندكي توانست دست يخ زده و باندپيچي شده اي دوستش را لمس كند.يكي از پرستارها كه جوان تر از همكارانش بود،به حنان گفت:چيكارشي؟

-دوستشم،حالش چطوره؟!

-بايد تو آي سي يو بستري بشه.

-چرا تو آي سي يو؟!

-حالش خيلي خوب نيست.

-يعني چي حالش خيلي خوب نيست؟!

-وسط عمل تشنج كرد و حالش بد شد.

حنان گنگ به پرستار نگاه مي كرد،پرستار جوان ديگر به حضور حنان توجهي نكرد و به سمت آي سي يو حركت كردند.حنان هم به دنبال آنها رفت و وارد آي سي يو شد.پرستار كه متوجه حال دگرگون حنان شده بود از حضورش در آنجا مانع نشد تا نظارگر دوستش باشد.

اندكي بعد نسترن را وارد اتاق ديگري كردند،سرم و اكسيژن به نسترن وصل كردند.او به همراه بيمارهاي ديگر بي جان روي تخت خوابيده بود.حنان پشت پنجره ايستاد و به نسترن خيره شد.سرش را به همان شيشه تكيه داد،گفت:چرا با خودت اينكار رو كردي،لعنت به اين سرنوشتي كه خدا خيلي تلخ برات نوشت.

حنان با اشك از آنجا خارج شد و به سوي مادرش رفت.زن جوان نزديك تر شد،دخترش را بغل كرد و گفت:نسترن خوبه؟!

حنان ميان هق هق گفت:نه مامان،خوب نيست،نسترن حالش خوب نيست...ديدي چيكارش كردند،ديدي امشب رو هم كوفتش كردند....مامان از همه ي مردا بدم مياد،بذار نسترن به هوش بياد خودم با دستاي خودم بابك و اون كثافت رو خفه مي كنم.

زن جوان دخترش را بخود فشرد و گفت:آروم باش دخترم،نسترن حالش خوب ميشه!!

حنان از مادرش جدا شد و به اتاقك شيشه اي اشاره كرد و گفت:اينجوري؟!

مادر حنان كه از پرستارها حال نسترن را جويا شده بود و مي دانست كه وي حال خوشي ندارد و براي اينكه دخترش را بيشتر از اين ناراحت نكند حرفي نزد و روي صندلي نشست،حنان را هم كنار خود نشاند.

***

الهام و يونس هر دو پشت اتاق بسته منتظر ايستاده بودند.يونس با حسرت به كودكي كه عكسش بالاي در اتاق دكترزنان آويزان بود،نگاه مي كرد.الهام مسير نگاه شوهرش را دنبال كرد او هم با ديدن عكس آهي از روي تاسف كشيد.

الهام خبر داشت كه يونس چقدر بچه دوست دارد اما چند سالي مي شد كه دكتر به آنها گفته بود،بچه دار نمي شوند.هر كدام قرباني خانواده خويش بودند،بخاطر اينكه خانواده ها از هم جدا و دلخور نشوند ،آن دو هم هيچ اعتراضي نمي كردند و با هم زير يك سقف همديگر را تحمل مي كردند.

ثريا از اتاق بيرون آمد،الهام آشفته حال گفت:مامان چي شده؟!

-هيچي نمي خواد هول كني،حالش خوبه ...زن حامله كه نبايد بهش استرس وارد بشه اينم كه يكم هول كرده حالش بد شده الانم شكر خدا حالش خوبه،دكتر گفت چون نزديك زايمان هستش بايد استراحت كنه.

-الهي شكر ترسيدم و اگر نه كي جواب دايي و زن دايي رو ميداد؟!به مصطفي ميگم سريع ببردش خونه.

-راستي نسترن رو بيرون آوردن؟!

يونس گفت:چه ميدونيم والا،ما كه اينجا بوديم،خبري نداريم!!

ثريا به سر خود زد و گفت:چي خاكي تو سرم كنم؟! الهام زنگ بزن به اون باباي فلان فلان شدت بگو بيا جنازه اي دخترت رو تحويل بگير.

الهام با يادآوري نسترن داغش تازه شد ،گريه كرد و گفت:مامان اين چه حرفيه كه مي زنيد!!

-الهام خودت خوب ميدوني دلم خونه،جيگرم داره مي سوزه...چقدر بسوزم و بسازم...چندسال با اين مرد زندگي كردم اما يكبار نگفت ثريا خوشي يا ناخوشي؟!

الهام چشمي تنگ كرد و گفت:مامان تو كه ميدوني بابا چجور آدميه!!

ثريا سرش را بلند كرد و گفت:بابا الهي نور به قبرت بباره،ببين دخترت رو چطوري بدبخت كردي...هميشه مي گفتي هيچ كس مثل بچه برادرم دلسوز من نمي شه حالا كجاي كه ببيني همين آدم چجوري منو آتيش مي زنه!!

ثريا چادرش را روي سرش جابه جا كرد و به سمت اتاق عمل رفت.به اول راهرو كه رسيد پرستاري آمد و با مهرباني گفت:مادر مريض شما رو بردن بخش آي سي يو.

-حالش چطوره دخترم؟!

-بريد از پرستار بخش بپرسيد.

-حالا كجا برم؟

-بريد راهروي سمت راست .

ثريا از پرستار تشكري كرد و به آنجاي كه پرستار گفته بود،رفت.در بزرگ آي سي يو را باز كرد و داخل شد،وقتي حنان و مادرحنان را ديد به سمت آنها رفت و گفت:حنان دخترم نسترن كجاست؟

حنان به در اتاقي كه نسترن خوابيده بود،اشاره كرد،گفت:بردنش توي اين اتاق.

-ميذارن برم داخل؟

-نه يعني فكر نكنم.

-پس چيكار كنم؟!

حنان به شيشه اتاق اشاره كرد و گفت:از اينجا نگاهش كنيد.

ثريا به شيشه ي اتاق نگاه كرد،نسترن را ديد اشك از ديدگانش چكيد،دستي به روي شيشه كشيد و گفت:دخترم،نسترن ببين چه به روز خودت و ما آوردي،خدا باعث و باني اون كسي كه تو رو به اين روز شوم انداخت لعنت كنه،اگه به حرفام گوش داده بودي بخدا خوشبخت مي شدي!!

حنان كه حرف هاي ثريا را مي شنيد، از سخنان او به خشم آمده بود،به سختي خودش را كنترل مي كرد تا حرفي نزند كه يك وقت باعث كدورت و ناراحتي بشود.او خبر داشت كه چرا دوستش به اين روز افتاده است...مي دانست چه ظلم هاي به نسترن كرده اند اما چون رازدار دوستش بود،در برابر ثريا سكوت را ترجيح داد.

ثريا با صداي بلند شروع به گريستن كرد،مادر حنان به كمك ثريا رفت و او را روي صندلي نشاند،در همان حال پرستاري از اتاق بيرون آمد و گفت:براي چي اينجا نشستين،لطفاً بريد بيرون.

ثريا با عجله از جايش برخواست ،دست پرستار را گرفت و گفت:خانم پرستار،دخترم رو تازه آوردن اينجا.

-خب آوردن كه آوردن،اينجا ممنوع الملاقاته...بدون اجازه دكتر نمي تونيد وارد بشين!!

ثريا عاجزانه گفت:خانم تورو خدا بگين حالش چطوره؟!

-مي بينيد كه فعلاً به هوش نيومده،بايد صبر كني بيني چي ميشه!!

پرستار به آن سه ديگر مهلت ايستادن نداد و هر سه ي آنها را بيرون كرد.

******

بابك تا صبح چشم بر هم نگذاشت.خانم لطفي هم در آن سوي ديوار بر سجاده آبي رنگش نشسته بود و گاهي با خدا و گاهي هم با عكس همسرش درد و دل مي كرد.خورشيد بار ديگر طلوع كرده بود و هوا كاملاً روشن شده بود،خانم لطفي با گفتن خدا يا به اميد خودت از جايش برخواست.سجاده را جمع كرد و روي ميز مطالعه اش گذاشت.قاب عكس همسرش را برداشت و گفت:حاجي كاش بودي و تو اين روزا مرهم درد بابك مي شدي، نمي دونم چه گناهي كرديم...خدا شاهده كه منو تو هيچ وقت دل هيچ بنده ي خدا رو نشكونديم اما الان پسرمون دلش شكسته و داره غصه مي خوره،نمي دونم چيكار كنم،حتي نمي دونم از كي گله كنم؟!

خانم لطفي اندكي بعد قاب را سر جايش قرار داد و از اتاقش بيرون آمد،به در بسته اي اتاق بابك نگاه كرد،دو دل بود كه وارد اتاق بشود يا نشود اما اول پيش خود فكر كرد كه صبحانه را حاضر كند و بعد بسوي بابك برود.

چاي را در سماور برقي دم كرد،از داخل يخچال نان و پنير بيرون آورد و روي ميز صبحانه چيد.آهسته به سمت اتاق بابك رفت،بوي تند سيگار ببنيش را سوزاند و عطسه كرد،بابك با عجله در اتاقش را باز كرد و به مادرش گفت:چي شده مادر؟!

-هيچي پسرم بخاطر بوي سيگار باعث شد عطسه كنم!!

بابك نفسي از آسودگي كشيد و گفت: شرمنده مامان،در اين موقعيت هيچ چيز مثل سيگار منو آروم نمي كنه!!

خانم لطفي ابروهايش را در هم گره كرد و گفت:اصلاً از اين رفتارت راضي نيستم،بدون سيگار بهانه خوبي براي آرام كردن روح و جسم نيست!!

بابك كه مي دانست باعث رنجش مادرش شده است،گفت:عذر مي خوام مامان اما...

خانم لطفي با ديدن نگاه حسرت بار پسرش قلبش به درد آمد و سريع به اتاق خويش پناه برد،جلوي دهنش را گرفت كه مبدا يك وقت صدايش از اتاق بيرون برود.او زن قوي و بردباري بود،وی در برابر خيلي از مشكلات زندگي ايستادگي مي كرد اما در برابر غم هاي بابك ضعف نشان مي داد.

****

-زن داداش،زن داداش

ثريا با صداي زمزمه وار حاج محسن از خواب بيدار شد،گيج و مبهم به حاج محسن نگاه مي كرد.خواست تكاني به خودش بدهد كه دردي از سوي گردنش باعث شد چهره در هم كند و با صداي خسته گفت:بله حاجي؟!

-چرا اينجا خوابيدي؟

-پس كجا مي خواستی بخوابم!!

اين را با طعنه خاصي به زبان آورد،حاج محسن به روي خودش نياورد و گفت:نسترن چطوره؟

ثريا كه هنوز گردنش درد مي كرد،كمي با دستش مالش داد و گفت:چي بگم،حالش اصلاً خوب نيست،من كه سواد ندارم بفهمم چي مي گن،دكترا مي گن سطح هوشياريش اومده پايين براش دعا كنيد تا به هوش بياد!!

حاج محسن در كنار ثريا نشست و گفت:كاش مي برديمش يك بيمارستان ديگه؟!

-اينجا كه بهترين بيمارستان شيرازِ ،كجا ببرمش؟! داداشت هم كه احوالي از اين دختر نپرسيده!!

-داداش محمد از ديشب تا حالا پلك رو هم نذاشته،همش داره تو خونه راه ميره،اين دخترت كمرش رو شكست يعني با اون كارش كمر همه ي خانواده رو شكست.

ثريا از گفته هاي حاج محسن راضي بنظر نمي رسيد،گله مند گفت: حالا اينجا شد دختر من،خودتون شاهد بودين كه چقدر من با اين دختر جنگيدم،كتكش زدم،ناسزا بارش كردم اما به خرجش نرفت كه نرفت مثل باباش لجباز بار اومده حالا كه خواست عروس بشه انوقت زنت نذاشت!!

حاج محسن كه از حرفاي آخر ثريا كفري شده بود،با اخم گفت:زن من به اين قضيه هيچ ارتباطي نداره،تقصير خودتونه دخترتون ننگ به بار آورد!!

ثريا كه خونش بجوش آمده بود،گفت:حاجي اومدي احوال پرسي يا اينكه زخم زبون بزني؟!

حاج محسن با عصبانيت از جايش بلند شد،گفت:به شما اصلاً خوبي نيومده،داداشم حق داره نياد اينجا!!

حاج محسن وقتي حرفش را به ثريا زد با عجله از وي دور شد.

****

بابك بعد از گرفتن دوشي بدون خوردن صبحانه از خانه بيرون رفت.وقتي وارد پاركينگ مي شد تا سوار ماشين بشود،گوشي موبايلش زنگ خورد،او كه به شماره نگاه كرد،چون ناشناس بود و حوصله ي هيچ كسي را نداشت،موبايلش را خاموش كرد و سوار ماشينش شد.هيچ ميلي به بيرون رفتن نداشت اما درون خانه ماندن هم دوست نداشت.ماشين را روشن كرد و از پاركينگ بيرون آمد.سرايدار جلوي درب ساختمان ايستاده بود،چون او خبر داشت ديشب عروسي بابك بوده است براي اينكه تبريكي بگويد،دستي براي ماشين بابك تكان داد.بابك هم ايستاد و شيشه اي ماشينش را پايين كشيد،با مهرباني گفت:بله آقا مظفر؟

سرايدار بي خبر از همه جا با خوشحالي و خنده گفت:آقاي لطفي اومدم تبريك عرض كنم و براتون آرزوي خوشبختي كنم.

بابك از شنيدن تبريك آقا مظفر عصباني شد و با غضب به مردميانسال نگاه كرد و بدون گفتن كلامي پاروي پدال گاز گذاشت.آقا مظفر از رفتار بابك متعجب شده بود،ناباورانه به رفتن بابك زل زد.او كه هيچ وقت رفتار بدي از بابك نديده بود،گفت:اين چش بود؟! بعد هم شانه از بي تفاوتي بالا انداخت و وارد ساختمان شد.

***

ثريا به ساعت ديواري بيمارستان نگاهي انداخت،ساعت ده را نشان ميداد،نگاه اش از ساعت گرفت و به در بزرگ آي سي يو نگاه كرد.كمي جلو رفت در را باز كرد،خواست وارد بشود كه الهام از پشت او را صدا زد:مامان؟

ثريا برگشت و گفت:چيه الهام؟!

-داشتي چيكار مي كردي؟!

-داشتم داخل رو نگاه مي كردم،مي خوام بدونم نسترن به هوش اومده يا نه؟

-قراره دكتر بياد ببيندش.

ثريا كه آسوده خاطر شد،گفت:از بابات خبري نشد؟!

-يونس رفته خونه باهاش حرف بزنه.

-كي رفت؟

-نيم ساعتي ميشه،به نسرين هم زنگ زدم ديشب خونه پيش بابا موندن.

ثريا كنجكاوانه گفت:خب چي مي گفت؟!

-هيچي فقط گفت،بابا خودشو توي اتاق حبس كرده تازه سر اون دوتا بيچاره هم كلي داد و هوار كشيده!!

ثريا دلواپس گفت:واي حتماً بازم نسرين حالش بد شده!!

-نه مامان غصه نخور،حالش خوب بود.

-چرا دكتر نيومد؟؟

-چه ميدونم اينا كه نگران حال من و تو نيستند،هر وقت دلشون بخواد تشريف ميارن!!

***

بابك به سمت مؤسسه رانندگي مي كرد،وقتي به جلوي در وردي رسيد با يادآوري چندماه قبل كه نسترن را هر روز مي ديد،به خشم آمد و سريع از آنجا دور شد.زماني متوجه موقعيت خويش شد كه شيشه گلابي را در دست داشت و به سمت مزار پدرش مي رفت.بر سر مزار كه نشست،سر شيشه ي گلاب را باز كرد و برروي سنگ قبر ريخت.دستي به اسم حكاكي شده اي پدرش كشيد.براي شادي روح وي فاتحه خواند،بعد از تمام شدن فاتحه كمي با پدرش حرف زد.

-سلام بابا،اومدم باهات درد و دل كنم....ميدونم مي شنوي پس اومدم مثل هميشه بهت پناه ببرم...بابا ديشب برام يه كابوس بد بود،اون كسي كه دوستش داشتم رو براي هميشه از دستش دادم....يعني خودش باعث شد از دستش بدم....بابا مي خوام اعتراف كنم با اينكه بهم نارو زده ولي هنوزم دوستش دارم و براي ديدنش حاضرم جون بدم اما غرورم بهم اجازه نميده كه از گناهش بگذرم،آخه حرفاي درموردش شنيدم كه لايق نسترن نيست ولي موقع عقد اون حرفا تقريباً بهم ثابت شد.الانم نه راه پس دارم و نه راه پيش!!بابا،مامان رو هم از ديشب تا حالا ناراحت كردم....يادته ازم قول گرفتي كه هيچ وقت نذارم مامان ناراحت بشه اما حالا من زدم زير قولم ، بابا كاش بودي مثل هميشه وقتي براي فراموش كردن ناراحتيم برام از گذاشته ها،اون دوران جنگ،دوراني كه با مامان آشنا شدي،تعريف مي كردي.من دوست داشتم يه عشق مثل تو و مامان با نسترن تجربه مي كردم ولي عشق ما شد يك عشق تلخ!!

خنده داره بابا نه؟! مثل دختربچه ها شدم و دارم مثل اونا برات حرف مي زنم،انگار كه نه انگار من پسرم و واسه خودم مردي شدم ، بيست و نه سال از سنم مي گذره!!

اما اين مرد الان پر از غصه و نفرته،ميدوني الان من و نسترن بايد تو راه رفتن به ماه عسل بوديم،آخه بهش قول داده بودم ببرمش مشهد پابوس امام رضا ولي حرفاي اون آدم خيلي داغون وخوردم كرد باعث شد از نسترن متنفر بشم،ببين دو راهي بدي گير كردم اگه بودي مطمئنم منو از اين آشفتگي خلاص مي كردي.

بابك بعد از صحبت كردن با پدرش كمي سبك شده بود،لبخندي بر لب آورد و گفت:بابا اينا حرفاي مردونه بود،يه وقت به خواب مامان نياي و براش تعريف كني!!

حالا ديگر بابك آرام بنظر مي رسيد اون به رسم هميشگي بوسه اي بر مزار پدرش داد و از آنجا رفت.

*****

ثريا و الهام كه از شنيدن گفته هاي دكتر نااميد بنظر مي رسيدند.هر دو در ذهنشان به يك كلمه ي مشترك فكر مي كردند،آن هم مرگ نسترن اما ترس از اين كلمه باعث شده بود بر زبان خويش نياورند.الهام كه حال و روز ثريا را ديد،دلش براي مادر سختي كشيده اش سوخت.به صورت مادرش خيره شد،بنظرش خيلي پير آمد،چروك هاي صورت ثريا نشان دهنده ي يك عمر مشكلات و غم زندگي بود اما غصه ي نسترن او را پيرتر كرده بود.الهام به گذشته ها سفر كرد،يادآور اين شد كه هميشه ثريا بود در بچگي آنها را تر وخشك مي كرد،هيچ وقت سايه ي پدر را خيلي احساس نكرده بودند.پدرش فقط خرجي خانه را مي آورد و به محبت كردن فرزندان خويش اهميتي نمي داد.حالا همين مرد يا پدر پشت اين زن را خالي كرده بود و همه ي تقصيرات را گردن ثريا انداخته بود.الهام از اين همه بي تفاوتي و منطقي نبودن پدرش در يك لحظه از وي متنفر شد.دوست داشت دست مادر رنج ديده اش را بگيريد و از اين شهر و آدم هاي اين شهر دور كند.

با لبخند تلخي به ثريا زل زده بود و براي خودش خيال بافي مي كرد.ثريا كه الهام را در عالم ديگري ديد،اشكهايش را پاك كرد و الهام را صدا زد اما الهام غرق در خيال خويش بود و صداي ثريا را نمي شنيد.ثريا كمي صدايش را بالاتر برد اما باز هم جوابي از سوي الهام به او داده نشد.

ثريا كامل به سمت الهام چرخيد،ترسيده بود كه مبادا ديوانه شده باشد!!

دستش را روي شانه ي الهام گذاشت و بازم او را صدا زد.الهام از تكان هاي مكرر شانه اش به خود آمد و با ترس گفت:چي شده مامان؟!

ثريا صلواتي فرستاد،گفت:چرا هرچي صدات مي كنم جواب نميدي؟! ترسيدم دختر!!

-ببخشيد نشنيدم.

ثريا چشم از او گرفت و به سراميك كرم رنگ بيمارستان نگاه كرد و گفت:توبه،بسم الله

الهام باز هم خود را به افكارهاي مختلف سپرد.دلش براي خودش هم مي سوخت. به او هم همانند ثريا در نيز زندگيش ظلم شده بود اما به نوعي ديگر.

الهام هم از سوي يونس هيچ توجه و محبتي دريافت نمي كرد.يونس بعد از چندماه از شنيدن بچه دار نشدنشان اتاقش را از الهام جدا كرده بود،شب ها دير به خانه برمي گشت...در خانه ي آن دو سكوت سردي پابرجا بود ولي الهام بخاطر آبروي پدرش آن زندگي را تحمل مي كرد.راز دلش را با هيچ يك از اعضاي خانواده اش در ميان نمي گذاشت،چند هفته اي بود كه به دكتر روانشناس مراجعه مي كرد وقرص هاي خواب آور مي خورد حتي يونس هم خبر نداشت!!

پيش خود فكر كرد يونس از چي من خبر دارد كه از قرص هاي درون كابينت آشپزخانه خبر داشته باشد!!

براي اينكه كمتر ناراحت و عصبي شود،خود را از اين افكار بد جدا كرد و رو به ثريا گفت:مامان؟

-بله

-ميخواي بريم خونه؟!

-نه

-مامان از ديشب تا حالا اينجا هستيم،صورتت خيلي خسته ست،بريم خونه!!

-نه الهام،دلم طاقت نمياره!

الهام با كلافگي گفت:آخه اينجوري هم نمي شه،اجازه ملاقات كه نداريم،فعلاً هم نسترن به هوش نيومده حداقل بريم استراحت كنيم و بعد بر گرديم!!

ثريا به پيشنهاد الهام فكر كرد و گفت:باشه بريم.

الهام لبخندي بر لب آورد،گفت:من الان زنگ ميزنم تا يونس بياد.

ثريا يادش آمد كه يونس رفته بود آقاي حقي را بياورد،پس با حسرت و افسوس گفت:باشه اما خبري از بابات هم نشد؟! 

الهام از اينكه ثريا مدام به فكر پدرش بود،با حرص گفت:اَه مامان،تو چيكار به بابا داري؟ثريا حيرت زده به الهام نگاهي انداخت و گفت:وا مگه ميشه كاريش نداشته باشم،الهام تو امروز چت شده؟!

الهام سعي داشت خودش را آرام جلوه دهد،گفت:هيچي مامان،بيا بريم خونه خودم با بابا حرف ميزنم!!

-كار خوبي مي كني،نمي خوام فاميل بفهمن كه بابات نيومده پيش نسترن،بچه ام وقتي به هوش اومد و ديد باباش نيست ناراحت ميشه.

الهام بعد از شنيدن حرفاهاي ثريا دلش سوخت براي مادرش كه در اين موقعيت سخت فكرش به همه جا مشغول بود.ديگر نمي توانست جلوي اشكش را بگيرد. قطره قطره اشك از ديدگانش چكيد،دوست داشت فداي مادر مظلوم و ساده دلش بشود.دست سرد مادرش را در دست گرفت و با صداي لرزان گفت:مامان غصه نخور،همه چي درست ميشه.

ثريا با خيال اينكه الهام بخاطر خواهرش ناراحت و غمگين است،گريه سر داده ،به دلداري الهام پرداخت و گفت:ميدونم دخترم ،تو هم نمي خواد انقدر گريه و زاري راه بندازي،خودت به اندازه ي كافي دلت خون هست!!

الهام براي شادي مادرش تند تند اشك هايش را پاك كرد.گفت:به شرطي كه تو هم ناراحت نباشي.

مادر و دختر مرهمي شده بودند براي تسكين درد همديگر.

****

بابك از يك گلفروشي،گل هاي محبوب مادرش را خريد و به خانه بازگشت.براي اينكه ديگر شاهد غم و ناراحتي مادرش نباشد،خند به لب آورد.بعد از چرخاندن كليد،آرام وارد خانه شد.نگاهي به اطرافش انداخت اما خبري از خانم لطفي نبود.به سوي اتاق مادرش رفت،قبل از ورود به اتاق از مادرش كسب اجازه كرد ولي جوابي به او از جانب مادرش داده نشد.در اتاق را باز كرد،در آنجا هم مادرش را نيافت با اضطراب به پذيراي برگشت.گوشي موبايلش را از جيب شلوار كتانيش بيرون آورد.يادش آمد كه صبح موبايلش را خاموش كرده بود،حتم داشت كه خانم لطفي در پي او مي گردد.دسته گل را روي اُپن آشپزخانه گذاشت و با عجله به سوي در شتافت.هم زمان در خانه را باز كردند،خانم لطفي با چشم هاي به خون نشسته كه سعي داشت نگاهش را از بابك پنهان كند.بي صدا در جاي خود ايستاده بود.

بابك متعجب زده از چهارچوب در خانه كنار كشيد تا مادرش وارد شود.انقدر غرق در صورت بر افروخته ي خانم لطفي شده بود كه فراموش كرده بود،جويا شود خانم لطفي از كجا مي آيد.

خانم لطفي آهسته قدم به خانه گذاشت،چادر گلدار سياه رنگش را بيرون آورد و براي گريز از نگاه هاي غم زده اي بابك به اتاقش رفت.بابك پشت سر خانم لطفي به راه افتاد،با صداي پر از مهر مادر خويش را مخاطب خود قرار داد.

-مامان؟

خانم لطفي با گفتن جانم در جاي خود پشت به بابك ايستاد.

بابك گفت:مامان بخدا خودم رو نمي بخشم اگر بخاطر من از اين به بعد اشك بريزين!!

خانم لطفي به سوي بابك برگشت و گفت:عزيزم من تحمل ديدن اشك چشمات رو ندارم ،غصه ي تو غصه ي من هم هست،اگه تو شاد باشي منم شادم.

بابك از حرف هاي خانم لطفي متاثر شد،گفت:منم دوست ندارم گريه هاي شما رو ببينم،امروز رفتم پيش پدر،كلي باهاش دردو دل كردم الان سبك سبك هستم،من يك مردم و نبايد ضعيف باشم در برابر عشق به كسي كه مي خواست زندگيمون رو برپايه اي دورغ بنا كنه،حالا هم ديگه نمي خوام اسمي از نسترن بيارم و بشنوم.بهتره شما هم ديگه بي خيال اين موضوع بشين و گريه نكنيد.

خانم لطفي بعد از شنيدن حرف هاي بابك نور اميدي در دلش روشن شد و براي فرزندش آرزوي خوشبختي كرد.لبخندي از رضايت بر لبش نشاند.حال كه بابك خيالش از مادرش آسوده خاطر گشته بود،به سوي پذيراي رفت و دسته گلي را كه براي خانم لطفي خريده بود،برداشت و دو دستي تقديم مادرش كرد.خانم لطفي هم از ديدن گل ها به وجد آمده بود.

****

الهام بعد از دادن يك آرامبخش به مادرش از اتاق بيرون آمد.آقاي حقي همچنان خودش را در اتاق حبس كرده بود،وي حتي راضي نشده بود كه به گفته هاي يونس گوش فرا بدهد.يونس هم كه حرف زدن را بي فايده ديده بود،براي استراحت و فرار از آن خانه به خانه ي خويش پناه برده بود.

الهام و نسرين هر دو به جمع آوري سفره ي عقد مشغول بودند،گاه گداري هم با يادآوري اتفاق هاي ديشب قطره اشكي از چشمانشان مي ريخت.

نسرين كه خسته شده بود،گوشه ي نشست و رو به الهام گفت:الهام قرارِچي بشه؟!

الهام كه همه ي حواسش به جمع كردن وسايل ها بود،با تعجب گفت:چي قرارِ چي بشه؟!

-منظورم به نسترن و اتفاق هاي ديشبه،چرا بابك همچين كاري كرد؟!

الهام دست از كارش كشيد و گفت:نمي دونم،همش تقصير زن عمو بود اون اگه گريه و زاري راه نمي انداخت شايد اينطوري نمي شد!!

-يعني بخاطر حرف هاي زن عمو بود؟!

-آره ديگه،البته بابا هم مقصر بود نبايد عمو اينارو دعوت مي كرد!!

آقاي حقي كه داشت حرفاي دو دخترش را مي شنيد،باعصبانيت از اتاق خود بيرون آمد وگفت:شما دوتا براي چي اينجاين؟!

نسرين هراسان از جايش بلند شد و طرف الهام رفت.

الهام هم خودش ترسيده بود ،آب دهنش را به سختي قورت داد و گفت:بابا اومديم كه كنار شما باشيم.

آقاي حقي به سفره ي عقد حمله ور شد و آن را بهم ريخت و با فرياد گفت:نمي خوام كنارم باشين،برين گورتون رو گم كنيد.

الهام و نسرين از ديدن كارهاي پدرشان از ترس به خود لرزيدن.جرات نداشتند كه از جاي خود حركت كنند.ثريا كه از داد و فرياد هاي آقاي حقي بيدار شده بود.سراسيمه به سمت آنها شتافت.با نگراني گفت:چي شده محمد،چرا داد و هوار راه انداختي؟!

آقاي حقي پوزخندي زد و دست به كمر گفت:به به ثريا خانم ببخشيد كه من نمي تونم مثل شما راحت سر به بالين بزارم!!

ثريا كه نمي خواست جدال ديگري برپا كند، جواب به كنايه آقاي حقي نداد.سر چرخاند و به دو دخترش گفت:دخترا بهتره شما بريد خونه هاتون.

آقاي حقي كه از جانب همسرش هيچ جوابي نشنيد با خشم به اتاق خود بازگشت.

ثريا باز حرفش را تكرار كرد،گفت:معطل چي هستيد؟!

الهام دلش راضي نمي شد كه در آن اوضاع و احوال مادرش را تنها بگذارد.صدايش را كم كرد و گفت:مامان من پيشت مي مونم.

ثريا اخمي كرد،گف:الهام بهتره مخالفت نكني و بري.

الهام كه اصرار را بي فايده ديد همراه نسرين از خانه خارج شدند.ثريا هم به جمع كردن وسايل ها پرداخت، حدود نيم ساعت طول كشيد.وي هر چند دقيقه يك بار به ساعت ديواري اتاق نگاهي مي انداخت.دلشوره ي عجيبي در وجودش چنگ انداخته بود.با گريه وسايل ها را در سطل زباله انداخت و به حال نسترن سياه بختش خبطه مي خورد.

دو روز از زمان بستري شدن نسترن مي گذشت،او همچنان بي هوش بود.دكتر اظهار داشت كه بايد صبر كرد تا زماني كه بيمار خودش عكس العملي نشان دهد.الهام و ثريا هر دو با هم ساعت ها در بيمارستان سپري مي كردند.آقاي حقي هم به هيچ عنوان راضي نمي شد، پا به بيمارستان بگذارد،حتي زماني كه ثريا در خانه بود از احوال نسترن جويا نمي شد. آقاي حقي خود را كاملاً بي تفاوت نشان مي داد.

ثريا به دخترانش و دامادهايش دستور داده بود كه هيچ صحبتي در مورد نسترن با آقاي حقي نشود او هم مثل همسرش به لجبازي افتاده بود.

****

حنان حاضر شد تا به ديدن نسترن برود،اول به مادرش اطلاع داد و بعد از خانه خارج شد.هنوز با خودش در جنگ بود،نمي دانست كدام كار درست است و كدام كار غلط.شايد او اگر همچين كاري را نمي كرد،نسترن در بيمارستان بستري نمي شد اما او در چند هفته اي پيش اين كارش را براي خوشبختي نسترن توجيه مي كرد.

دو پاكت نامه را از درون كيفش بيرون آورد،هر دو نامه را نسترن براي بابك نوشته بود.نسترن از حنان قول گرفته بود كه اين نامه ها را به دست بابك برساند اما وي مي ترسيد باز هم به نسترن ضربه اي روحي وارد شود.درون اين نامه ها چيزهاي ذكر شده بود كه خيلي در سرنوشت و آينده ي نسترن تاثير گذار بودند. او هم بخاطر اين موضوع نامه ها را به دست بابك نرسانده بود.ولي با اتفاق هاي تلخي كه براي نسترن از جانب بابك پيش آمده بود.تصميم گرفت كه نامه ها را براي بابك پست كند.به يكي از اداره هاي پست رفت،نامه ها را داد تا هر چه زود تر پست شود.وقتي از اداره ي پست بيرون آمد نفسي از آسودگي كشيد و زير لب نجوا كرد،گفت:نسترن اينو بدون فقط بخاطر خودت همچين كاري كردم،اميدوارم هر چه زودتر به هوش بياي و ازت حلاليت بطلبم.

با اينكارش بار سنگيني را كه بر روي شانه هايش احساس مي كرد،خلاصي يافته بود و با خيال راحت به بيمارستان رفت.

****

بابك دو روز بود كه در كمال حيرت همكارانش در موسسه حاضر مي شد،او كمتر حرف ميزد و بيشتر وقتش را در كلاس با بچه ها صرف مي كرد.تا وي از هر گونه سؤالي يا تبريكي در مورد ازدواجش با كسي هم كلام نشود.خود را آرام و بي تفاوت نشان مي داد گر چه هنوزم خاطرش از اتفاق هاي چند شب پيش و نسترن آرام نگشته بود.

هنگام يكي از كلاس هاي عصر با ديدن حنان اخمي بر پيشانيش آورد و با نفرت به حنان نگاه مي كرد.در نگاه حنان هم مي شد آتش كينه و خشم را نسبت به بابك ديد.

هر دو در ذهنشان خاطرات چند ماه پيش را مرور كردند.روزي را بياد آوردند كه نسترن با چشماني غم زده،در كلاس را باز كرد و بي توجه به معلمش بابك وارد كلاس شد.

بابك كه از اين كار شاگردش بهت زده شده بود،از جايش برخاست و با صداي مردانه اش گفت:خانم با اجازه ي چه كسي وارد شدين؟!

نسترن از شنيدن صداي بلند بابك از ترس به خود لرزيد و به چهره ي غضبناك بابك نگاه كرد.نسترن چند قدم به عقب رفت و با صداي گرفته توام با ترس گفت:منو ببخشيد،متاسفانه شما را نديدم!!

بابك لبخند كجي از تمسخر بر لب آورد،گفت:آيا چشماتون نياز به عينك داره؟!

نسترن سرش را به چپ و راست تكان داد.بابك كه از رفتار شاگردش حسابي خشمگين شده بود،گفت:خانم محترم اين كار شما يك نوع بي احترامي محسوب ميشه مگه شما زبان ندارين؟!

نسترن كه دسپاچه شده بود،گفت:خير من عينكي نيستم.

-خب پس چرا منو رو نديدين؟!

نسترن كه از سؤال هاي پي در پي بابك عاجز مانده بود و براي اينكه در روز اول مشكلي به وجود نياورد،گفت:اشتباه از من بود و از شما خواهش مي كنم منو ببخشيد.

-باشه بخشيدم خانم اما شما لطف كنيد سريع از كلاس بيرون بريد و وقت كلاسم رو نگيريد.

نسترن با تعجب گفت:براي چي برم بيرون،من يكي از شاگردانتون هستم؟!

بابك چيني به پيشانيش داد و گفت:اينجا شما حق نداريد از من سؤال كنيد خانم،بريد بيرون و ساعت بعدي قبل از ورود من به كلاس بايد حاضر باشين.

نسترن كوله پشتيش را در دست گرفت و بي هيچ سخني از كلاس خارج شد.چون ديگر حوصله ي درگير شدن با معلمش را نداشت براي امروز به حد كافي طعنه و ملامت شنيده بود.نسترن از راهروي كوتاه ساختمان گذر كرد و به حياط نسبتاً كوچك موسسه در زير آفتاب سوزان تابستان كنار يك درخت بيد نشست.به خود و بد شانسيش لعنت فرستاد.او دوساعت در زير آفتاب وقتش را سپري كرد.نسترن فقط پنج دقيقه دير كرده بود ولي بابك مرد وقت شانس و سخت گيري بود. 

نسترن به تنه ي درخت تكيه داد و باز. هم به گذشته اش سفر كرد،به آن سه سالي كه زجر و عذاب كشيده بود.او همچنان داشت تاوان كارش را با نگاه هاي تحقيرانه به ديگران پس مي داد.خانه برايش شده بود يك زندان،از زخم زبان هاي مادرش،حرف هاي و برخورد هاي تند پدرش از سر زنش هاي خواهرانش،از قضاوت هاي ناعادلانه ای ديگران خسته شده بود.چند وقتي مي شد به مرگ فكر مي كرد اما از ترس اينكه موفق نشود هيچ اقدامي نمي كرد.به پيشنهاد حنان در اين موسسه ي زبان ثبت نام كرده بود تا ديگر اين افكار ها به سراغش نيايند.

همه ي آن اشتياقي كه به كلاس داشت امروز پدرش از بين برد.نسترن سعي داشت حداقل چند ساعتي از محيط خانه دور بماند تا كمي احساس آرامش كند.

وي آنقدر غرق در گذشته بود كه متوجه حضور حنان در كنارش نشد.حنان با صداي بلند شروع به خواندن كرد،گفت:اگر جواني ديدي كه زير درخت بيد مجنون نشسته بدان عاشقست و دلي دارد خيلي خسته،به به،به به حافظ جان كجاي كه بيني من عجب شعري سرودم.

نسترن از گذشته جدا شد و گفت:كي عاشق شده؟!

حنان شانه اش را بالا انداخت و گفت:جز تو كسي زير درخت بيد نمي بينم!!

نسترن از شيطنت حنان خنديد و گفت:برو بابا دلت خوشه!!

-چرا خوش نباشه وقتي دوستي مشنگي مثل تو دارم واي تا يادم مي افته خندم مي گيره.

نسترن حيرت زده گفت:چي مي گي تو؟!

حنان بر روي پيشاني نسترن دستي گذاشت و گفت:تب كه نداري،كلاً تو باغ هم نيستيا ...از اينكه عين خرس سرت رو انداختي اومدي داخل كلاس ديگه!!

نسترن لبخند از روي صورتش محو شد.حنان گفت:چي شده؟!

نسترن با بغض گفت:هيچي

حنان اخمي كرد و گفت:حالا ديگه من نامحرم شدم؟!

نسترن اشك ريخت،حنان با ديدن اشك هاي دوستش كه برايش هيچ تازگي نداشت با كلافگي گفت: باز هم چيزي بهت گفتن؟!

نسترن آرام چشم از حنان گرفت و به سنگ فرش هاي حياط خيره شد و گفت:امروز بابام دعوام كرد.

حنان دلسوزانه گفت:اينبار براي چي؟!

نسترن پاسخ داد:وقتي فهميد براي كلاس زبان ثبت نام كردم،شاكي شد و هر چي از دهنش بيرون اومد به من و مامانم لقب داد.

-خب مامان چي گفت؟!

-اونم كه ميدوني اولش مخالف بود بعد از كلي گريه و زاري تونستم راضيش كنم،از شانس بدم بابام امروز ديرتر رفت مغازه منم آماده شده بودم بيام اما تا فهميد منو به گه خوردن انداخت.

حنان از روي تاسف سري تكان داد و گفت:حالا چي شد كه گذاشت بياي؟!

نسترن دست هايش را بهم گره كرد و گفت:مامانم التماسش كرد خودم ازش خواهش كردم تا راضي شد.

حنان كه مي دانست چقدر نسترن ناراحت و غمگين است براي اينكه ناراحت نباشد،گفت:خب مهم اينكه راضي شدند حالا هم اين زانوي غم رو از بغلت قشنگ پرت كن تا بريم سر كلاس ،اگه اين بار هم دير كني آقاي لطفي كتكت مي زنه!!

نسترن كمي بعد از دردودل كردن با حنان آرام شده بود،گفت:حنان باورت نميشه انقدر از ترس بابام استرس داشتم كه اين معلم رو نديدم حالا اونم تو اين حال خرابم شد قوز بالا قوز!!

-بي خيال بابا،ياور بعد از رفتنت نمي شد با يك مَن عسل تحملش كرد،همچين قيافه گرفته بود كه نگو!!

-براي چي؟!

-خب براي اينكه تو ازش خواهش نكردي تا اجازه بده تو كلاس بموني!!

نسترن از جايش بلند شد، متعجب زده گفت:وا مگه خود درگيري داره،خودش منو بيرون كرد؟!

-خب توقع داشت كه منت بكشي!!

نسترن به همراه حنان راه افتاد و گفت:مگه ديونه ست؟!

قبل از آن كه حنان پاسخي به نسترن بدهد،هر دو دختر وارد راهروي كلاس شدند.

-نه اما بچه هاي سال قبل مي گن خيلي سخت گيره و مغروره اصلاً بگو و بخند حاليش نيست.

نسترن گفت:پس بگو رسماً قاطي داره!

حنان خنديد و گفت:يه همچين چيزاي ولي غصه نخور آدمش مي كنيم.

نسترن گفت:حتماً اونم منو تو!!

آن دو با خنده وارد كلاس شدند اما خبر نداشتند كه بابك.....

از پشت سرشان مكالمه هاي آنها را شنيده بود.بابك از تصوارتي كه در موردش كرده بودند،با عصبانيت دندان هايش را در هم قفل كرده بود كه مبادا بلاي سر آن دو دختر بي ادب و گستاخ بياورد.براي آرام كردن خودش به دفتر مديريت برگشت و آب خنكي را نوشيد،چند دقيقه اي روي يكي از صندلي هاي چرمي نشست. چشمانش را بست و از آن دختر تازه وارد كه هنوز اسمش را هم نمي دانست متنفر شده بود. با صداي آقاي نيازي چشم هايش را گشود.

آقاي نيازي با شوخي خطاب به بابك گفت: آقاي لطفي داشتين چرت مي زدين؟!

بابك به تندي از جايش برخاست و پاسخ داد:خير آقاي نيازي فقط كمي در ناحيه گردنم احساس درد كردم براي تسكين دردم تكيه داده بودم به صندلي،حالا اگر امر ديگري ندارين با اجازه از خدمتتون مرخص شم؟!

آقاي نيازي گفت:البته بفرماييد مزاحم وقتتون نمي شم.

-خواهش مي كنم

بابك به سمت كلاس رفت،خيلي جدي و خشك وارد كلاس شد،با گفتن سلام كوتاهي بر جايش نشست. از داخل كيف لپ تاپش چند ورق كاغذ بيرون آورد،همان طور كه سرش بروي جزوه ها بود،گفت:خانمي كه تازه وارد هستند بلند شن.

همه ي شاگردان از تعجب به همه ديگر نگاه مي كردند.يكي از دختران با لحن شوخي گفت:ببخشيد آقاي لطفي ما همگي تازه وارد هستيم،دقيقاً منظورتون كدومه؟! بچه هاي كلاس با شنيدن پاسخ همكلاسيشان شروع كردند به خنديدن، بابك با عصبانيت چشم از جزوهايش گرفت،با ابروهاي گره كرده گفت:شماها به چه حقي كلاس منو به مسخره بازي گرفتين؟! اينجا جاي درس خوندن هستش نه خنده و مسخره بازي از روز اول بهتون اطلاع بدم كه من خوشم نمياد كلاسم جدي گرفته نشه و اضافه كنم من از اون دسته معلم هاي نيستم كه به آسوني از اشتباهات شما بگذرم،فكر كنم يك نمونه از كارم رو ساعت قبل مشاهد كردين!!

نسترن كه تا آن لحظه سرش را پايين انداخته بود،با شنيدن كنايه بابك سرش را بلند كرد و زل زد به چشماي پر از خشم بابك،ناباوارنه معلم بداخلاقش را نگاه مي كرد.اشك درون چشمانش لغزيد از اينكه براي بار دوم داشت جلوي همكلاسي هايش توسط بابك خرد مي شد،از خودش و بابك بيزار شد.نمي دانست چه اشتباهي كرده است كه توسط آن غريبه تحقير مي شد.چشم از بابك گرفت ،سرش را پايين انداخت و گذاشت اشك هايش جاري شوند.حنان با ديدن اشك هاي نسترن سريع دستمال كاغذي از كيفش بيرون آورد و به دست دوستش داد.

وي كه از كار بابك حرص مي خورد،خواست از جايش بلند شود تا اعتراض كن اما نسترن گوشه ي مانتو سفيد رنگ حنان را گرفت و مانع حرف زدن او شد.

نسترن براي اينكه كسي متوجه گريه كردن او نشود،سريع اشك هايش را سترد.بابك كه توانسته بود دل آن دختر را به آساني بشكند ،احساس پيروزي مي كرد. بعد با بي تفاوتي گفت:خانم شما رو عرض كردم،اگه گريه و زاريتون تمام شد،از جايتان بلند شين!!

نسترن ديگر تحمل حرف هاي بابك را نداشت،اما براي اينكه بتواند خودش را قوي تر از بابك نشان دهد،برخاست و گفت:بله حق با شماست اينجا اتاق شخصي من نيست كه بخوام راحت گريه كنم!!

بابك كه از جواب دندان شكن نسترن بهت زده شده بود،گفت:بهتر نيست خودتون رو معرفي كنيد؟!

نسترن لبخندي بر لبش نقش بست و گفت:من حقي هستم نسترن حقي.

****

پستچي نامه ها را به آدرسي كه حنان بر روي پاكت ها نوشته بود،آورد.زنگ واحد سه را زد، بعد از چند دقيقه اي خانم لطفي جواب داد. به درخواست مرد پستچي خانم لطفي به جلوي درب ساختمان آمد و نامه ها را از پستچي گرفت.

بعد از رفتن آن مرد،روي پاكت نامه ها را خواند. با ديدن اسم نسترن.....

با ديدن اسم نسترن اخمي بر پيشاني آورد و با غضب گفت:دختر بي ادب خجالت هم نمي كشه،نامه فرستاده!!

خانم لطفي آرام و قرار نداشت و در طول پذيراي قدم مي زد.با حرص به پاكت نامه ها نگاه مي كرد و فوري آنهارا روي ميز غذاخوري پرت مي كرد.او نيز در شك بود ،از وجود اين نامه ها بابك را مطلع سازد.خانم لطفي مي ترسيد بابك با ديدن اين نامه ها غمگين و ناراحت شود.وي به خود اجازه نمي داد نامه را باز كند و آنها را بخواند. 

انقدر دستپاچه و نگران بود كه با عجله نامه ها را درون سطل زباله انداخت،بنظرش اين بهترين راهي بود براي خلاصي از دست نسترن،او حتم داشت براي اين نامه ها جوابي هم خواهد بود.نمي خواست بابك باز هم غفلت كند و عشق نسترن را در دلش پرورش دهد. از سوي ديگر فكر مي كرد شايد در متن اين نامه ها چيزهاي نوشته شده باشد كه براي بابك خيلي مهم باشد.

به آشپزخانه بازگشت و در سطل زباله را باز كرد و نامه ها را بيرون آورد.خانم لطفي همراه با نامه ها به اتاقش رفت و آنها را در كشوي كمدش پنهان كرد.با صداي باز شدن در خانه به پذيراي برگشت.لبخند بر لب خانم لطفي آمد،گفت:سلام پسرم،خسته نباشي.

بابك كتش را بيرون آورد و گفت:سلام مامان،مرسي شما هم همينطور.

چهره اي بابك خيلي خسته بنظر مي رسيد.خانم لطفي به صورت خسته ي بابك نگاهي انداخت و گفت:عزيزم اتفاقي افتاده؟!

بابك با اندوه گفت:نه مامان ،فقط كمي خسته ام،مي خوام استراحت كنم.

خانم لطفي سري جنباند و گفت:باشه پسرم،برو استراحت كن.

بابك به اتاق خود رفت و كيفش را روي ميز مطالعه گذاشت.ياد نسترن او را غمگين و اندوهگين كرده بود.امروز همان لباسي بر تن داشت كه به سيلقه ي نسترن خريده بود.دوست داشت به آن روزهاي اول برگردد و خاطراتش را تداعي كند.

***

دو هفته مي شد كه كلاس زبان هر روز عصر برگزار مي شد.بابك همچنان با نسترن نسبت به بقيه ي شاگردانش سخت گير تر رفتار مي كرد.

نسترن تمام تلاشش را مي كرد تا در كلاس جز شاگردان ممتاز باشد بلكه آقاي لطفي با او بهتر رفتار كند اما عالي بودن نسترن در كلاس باعث مي شد بابك تا مي تواند به آن دختر آرام و بي صدا سخت بگيرد و بر او تسلط داشته باشد.

نسترن از رفتار هاي بابك خسته شده بود،نمي دانست چه دشمني در حق اين مرد مغرور كرده است كه اينگونه سزاوار تقاص است .او مي خواست اندكي از محيط خانه دور باشد تا كمي احساس آزادي و آرامش كند اما بابک آن آرامش را از نسترن سلب کرده بود .

در يكي از روزها حنان بعد از اتمام كلاس از نسترن خواهش كرد كه به همراه وي ،به يكي از پاساژهاي نزديك موسسه بروند تا براي تولد پسر خاله اش كادوه اي تهيه كند.نسترن از ترس اينكه به مادرش اطلاع نداده است،با تاسف خواهش حنان را رد كرد.

حنان مظلومانه به نسترن گفت:من به نظرت نياز دارم،بهت قول ميدم خريدمون طول نكشه.

نسترن با حسرت و افسوس گفت: خودت كه مي دوني اگه دير كنم چي ميشه،معذرت ميخوام.

-دركت مي كنم دوست من،ده دقيقه اي خريد مي كنم.

نسترن دلش راضي نمي شد دل حنان را برنجاند،بعد از مكث كوتاهي گفت:باشه بريم.

حنان از همراهي نسترن خوشحال شد و گونه ي دوستش را بوسيد.نسترن حيرت زده گفت:حنان زشته تو خيابون!!

حنان چيني به بينيش داد و گفت:برو بابا، دوستم رو بوسيدم حالا خوبه دختره!!

نسترن چشم غره اي به حنان رفت و گفت:پس مي خواستي كي باشه؟!

حنان با شيطنت پاسخ داد:هموني كه كفش سفيد پاشه.

نسترن كوله پشتيش را جا به جا كرد،گفت:واي هيچ كس تو دنيا حريف زبون تو نمي شه!!

حنان ابروهايش را به بالا و پايين حركت داد و گفت:ما اينم ديگه.

نسترن با ديدن صورت شاد و سرحال حنان او هم سعي كرد،براي چند دقيقه مشكلاتش را به فراموشي بسپارد و او هم مثل حنان شاد باشد.هر دو وارد پاساژ شدند و به ويترين هاي پيراهن فروشي مردانه نگاه مي كردند.جلوي يكي از مغازه ها ايستادند و به لباس ها نظري انداختند.نسترن بي اختيار چشم به پيرهني دوخت و گفت:چقدر اين لباس خوش رنگ و خوشگله،آبي آسموني به آدم آرامش مي ده بنظرم براي يه مردِ قد بلند و لاغر اندام خيلي مناسبه تازه اگه با شلوار كتوني كرم رنگ هم ست كنه واقعاً عاليه.

حنان از شنيدن حرف هاي نسترن مات و مبهوت شده بود،گفت:نسترن حالت خوبه،اين توي؟!چه خوب لباس رو تو تن يك مرد توصيف كردي!!

نسترن از خجالت سرش را به زير انداخت و گفت:خب بنظرم قشنگ اومد.

با خنديدن حنان نسترن سرش را بالا آورد،حنان گفت:خب حالا چرا سرخ شدي؟! كلك نكنه عاشق شدي؟!

نسترن دستپاچه شد و گفت:نه نه

او شايد مي توانست عاشق شدنش را از حنان پنهان كند اما آشوبي كه درونش احساس مي كرد را نمي شد پنهان و انكار كند.از ترس اينكه دير به خانه بازگردد به حنان گفت:حنان منو ببخش اما داره زمان مي گذره نبايد دير برسم خونه،بهتره من ديگه برم.

حنان براي اينكه نسترن دچار دردسر نشود،گفت:آره برو،دستت هم درد نكنه كه همراهيم كردي.

-خواهش مي كنم،خداحافظ تا فردا

حنان چشمكي زد و گفت:تا فردا باي باي.

بابک , نسترن را دید که از حنان جدا شد و به سمت خروجی رفت . او صدای نسترن را در مورد پیراهن آبی شنیده بود . 

نسترن از حنان جدا شد و با اتوبوس به خانه بازگشت.در ميان راه به آن احساسي كه تازه دو روز بود در وجودش مهمان شده بود،فكر كرد.از احساسات جديدش خوشحال بود،دوست داشت ساعت ها در جاي تنها و خلوت بنشيند و به خيال هاي خوش فكر كند.گاهي اوقات با يادآوري خاطرات گذشته اش كام او را تلخ و زهر مي ساخت.او حتي ترس داشت اين حس قشنگ را پيش خود بازگو كند.اين ها فقط يك رويا بود،دست يافتن به اين رويا هم محال بود.آهي بي صدا كشيد و از اتوبوس پياده شد.

***

بابك با شنيدن ضرباتي كه به در مي خورد،از گذشته جدا شد ، روي لبه تخت نشست.گفت:بله بفرماييد.

خانم لطفي آهسته در اتاق را باز كرد و با خوشرويي گفت:پسرم ناهار حاضره بيا تا بخوريم.

بابك هيچ رغبي نداشت كه از اتاقش بيرون برود اما براي اينكه مادرش را آزرده خاطر نكند همراه خانم لطفي به پذيراي رفت. بعد از تمام شدن ناهار،خانم لطفي چاي دم كرد تا با بابك بنوشد و گپي بزنند.وي سعي داشت زمينه براي دادن نامه ها ايجاد كند.چند برش از كيك هاي گردوي كه بابك دوست داشت را در بشقابي گذاشت و به همراهي سيني چاي به پذيراي برگشت.سيني چاي را روبه روي بابك روي ميز گذاشت خود نيز روي يكي از مبل هاي تك نفره نشست.به عكس خانواده گيشان خيره شد.خانم لطفي احساس مي كرد كه آن دو با رفتن سارا و آقاي لطفي چقدر تنها شده اند.بابك با برداشت ليوان چاي مسير نگاه مادرش را دنبال كرد.او هم با ديدن عكس خواهر و پدرش افسوس خورد.

از ديدگان خانم لطفي قطره اشكي چكيد،آن را سترد و گفت:وقتي بابات و سارا زنده بودند،خيلي محيط خونه گرم و شاد بود اما با رفتن اونا خونه خيلي سرد شد و يك غم بزرگ رو در دل من و تو كاشتند،شايد اگر سارا مي موند الان ازدواج كرده بود ،بچه هاش توي خونه بازي مي كردند،صداي قهقه خنده هاشون توي كل خونه مي پيچيد اما حيف كه خدا نخواست و خيلي زود ازمون گرفت.

خانم لطفي بعد از كشيدن آهي بلند ادامه داد:دلم خوش بود كه تو داري سر و سامان مي گيري اما....

بابك سريع صحبت خانم لطفي را قطع كرد و گفت:مادر قبلاً هم گفتم نمي خوام اسمي از نسترن بشنوم.

بابك دوست نداشت خانم لطفي حرفي از نسترن و خودش به ميان آورد.نمي خواست مادرش بار ديگر دلگير و اندوهگين شود.او مي خواست بدون انكه كسي متوجه حال دگرگونش بشود،خود به تنهاي در فراق يار بسوز.

خانم لطفي خواست جريان نامه ها را بگوييد اما با زنگ خوردن موبايل بابك مانع حرف زدن وي شد.بابك موبايلش را جواب دادو به اتاق خويش بازگشت.خانم لطفي نيز با جمع كردن سيني چاي به آشپزخانه رفت.

***

نسترن با دادو فرياد هاي آقاي حقي از خواب پريد.صداي دعواي مادر و پدرش هر لحظه بلندتر مي شد.نمي دانست اين همه داد و هوار بر سر چيست.از رفتن به بيرون اتاقش نيز مي ترسيد.تا زماني كه آقاي حقي در خانه بود،او در اتاقش ماند. بعد از رفتن آقاي حقي به بيرون رفت.

سري به آشپزخانه زد تا بفهميد اينبار چه شده است،با صداي آرام ثريا را صدا زد.

-مامان،مامان؟

ثريا با عصبانيت از درون يكي از اتاق ها بيرون آمد،گفت:چيه؟

-چي شده،چرا بابا داد و فرياد راه انداخته بود؟!

ثريا دست هايش را در هوا تكان داد و گفت:صدقه سري شماست ديگه،خان عموت با بابات درگير شده انوقت اينجا منه بدبخت بايد داد و هوار بابات رو تحمل كنم.

نسترن از كنايه مادرش رنجيد،سعي داشت خود دار باشد تا بر خلاف ميل مادرش حرفي نزند.به اتاق خود بازگشت و پشت در نشست و تا مي توانست گريه سر داد.

***

حنان بعد از پايان كلاس به بيمارستان رفت.ثريا را ديد كه افسرده بر روي صندلي آهني بيمارستان نشسته است.به سوي او شتافت،با مهرباني سلام كرد.ثريا با ديدگان پر از اشك به حنان نگاه كرد،با صداي خفه اي گفت:سلام دخترم

حنان از ديدن ثريا در آن وضع, غمگين و اندوهگين شد.شانه هاي ثريا را به گرمي فشرد و گفت:خانم حقي چرا انقدر غصه مي خوريد؟! من ميدونم خيلي زود نسترن به هوش مياد.

لب هاي ثريا لرزيدن،اشكهايش مجال نداند و ريختند.او هم بار ها و بارها از خدا به هوش آمدن نسترن را طلب كرده بود.به همه ي پيامبران و امامان متوصل شده بود.با خدا عهد بسته بود كه وقتي نسترن به هوش بيايد،در اولين فرصت او را به زيارت شاهچراغ ببرد.نذر كرده بود كه هفت روز روزه دار باشد.

با خود پيمان بسته بود كه براي نسترن يك مادر خوب و مهربان باشد و به حرف هاي ديگران هيچ توجهي نكند،ديگر نمي خواست كسي به نسترن زخم زبان بزند.

حنان كه طاقت ديدن اشك هاي ثريا را نداشت،از جايش برخاست تا از پرستار بخش اجازه كسب كند و بتواند نسترن را ببيند.حنان با اصرار هاي مكرر توانست پرستار را راضي كند.پرستار هم به او پنج دقيقه فرصت داد تا داخل شود.حنان بي صدا وارد آي سي يو شد،به نزديك شيشه ي اتاق رفت.

آرام دستش را روي شيشه گذاشت.بغضش را فرو داد،گفت:سلام نسترن،الان يك هفته ست كه اينجا خوابيدي،دختر تو كه خوابالو نبودي؟! بيدار شو،دوست دارم صدات رو بشنوم....ميخوام باهات درد و دل كنم،الان پر از دردم،پر از رنجم...مگه تو نبودي كه بهم قول دادي هميشه كنارم باشي....نسترن چرا خودت رو بخاطر يه آدم بي ارزش به اين روز انداختي؟! نسترن پاشو نذار تنها بمونم.

حنان ديگر نتوانست خودش را كنترل كند،اشك هايش بي وقفه سرازير شدند.با قدم هاي بلند از آي سي يو بيرون آمد،بدون خداحافظي از ثريا و الهام جدا شد.

حنان با چشم هاي گريان پشت اتومبيلش قرار گرفت.او هم هر لحظه مانند بابك خاطراتش را با نسترن بياد مي آورد.

***

نسترن مشغول خواندن لغات و قواعد بود.حنان هم با يكي از همكلاسي هايش صحبت مي كرد.با وارد شدن بابك همگي ساكت شدند و در جاي خود قرار گرفتند.نسترن همچنان سرش بر روي كتابش بود.حنان با تعجب ضربه اي به پهلوي نسترن زد.نسترن با اخم گفت:چيه حنان،دردم گرفت؟!

حنان چشم از بابك گرفت و در گوش نسترن گفت:.....

حنان چشم از بابك گرفت و در گوش نسترن گفت:نسترن اين لطفي رو نگاه كن.

نسترن با بي حوصله گفت:واي حوصله مسخره بازي ندارم،بذار گرامر رو مرور كنم.

حنان با حرص مشت محكمي بر شانه هاي نسترن كوبيد.نسترن از درد با صداي بلند ناله كرد.بابك و بچه هاي كلاس با تعجب به نسترن خيره شدند.

بابك خشمگين از جايش بلند شد،گفت:چه خبره خانم حقي،چرا جيغ مي كشيد؟!

نسترن شرمگين سرش را پايين انداخت. بابك وقتي جوابي از نسترن نشنيد،گفت:خانم حقي قبلاً به عرضتون رسونده بودم،بنده وقتي سؤال مي كنم خيلي زود هم منتظر جوابم هستم؟!

حنان از جايش نيم خيز شد تاجواب بابك را بدهد، اما قبل از آنكه حرفي بزند،بابك با اخم گفت:خانم مدرس من از شما سؤال نكردم،بلكه از خانم حقي سؤال كردم.

نسترن با اضطراب از جايش برخاست،از ترس بابك جرات نداشت به صورت بابك نگاه كن.همان طور كه سرش پايين بود،گفت:معذرت ميخوام.

بابك با جديت قدمي به سوي نسترن برداشت،گفت:چرا جيغ كشيدين؟!

نسترن به خودش جرات داد و سرش را بلند كرد،با ديدن بابك حيرت زده شده بود. به چشمانش شك داشت،با دقت بيشتري بابك را از نظر گذراند.در همان حين متوجه شد،قصد حنان از زدن به اون چه بوده است.بابك منتظر جواب از جانب نسترن بود.

نسترن براي فرار از نگاه پر از خشم بابك سرش را به زير افكند و بريده بريده گفت:شرمنده،من مشكل كليه دارم ،براي يك لحظه تير كشيد و جيغ زدم!!

نسترن از اينكه توانسته بود براي خلاصي از دست بابك به آساني دروغ بگوييد،از خودش تعجب كرده بود.بابك براي اينكه نشان دهد،دروغ نسترن را باور كرده است،گفت:الان حالتون خوبه،نياز به دكتر ندارين؟!

نسترن با دستپاچگي گفت:خير،خوبم.

بابك بر سر جاي خودش برگشت،گفت:خب اگه خوب هستيد،بيايد اينجا درس جلسه ي قبل رو بار ديگر براي بچه ها توضيح بدين.

نسترن كتابش را برداشت و به سوي وايت برد كلاس رفت.بابك خواست دروغ نسترن را تلافي كند،گفت:خانم حقي لطفاً از كتاب استفاده نكنيد،خودتون بدون كمك كتاب توضيح بدين.

نسترن با حرص به بابك خيره شد.از اينكه عاشق اين مرد مغرور و خشن شده بود،خودش را سرزنش كرد.با عصبانيت كتابش را روي ميز بابك گذاشت.بابك هم بي تفاوت به نگاه هاي نسترن به صندلي خود تكيه داد.نسترن در عرض ده دقيقه توانست كل درس را مرور كند.هر تكيه از درس را كه توضيح مي داد،نيم نگاهي به بابك مي انداخت.عرق سردي بر پيشانيش نشسته بود،با دستش رطوبت پيشانيش را مي گرفت.بعد از تمام شدن توضيح درس با اجازه ي بابك در جاي خود قرار گرفت.

بابك چندين سؤال بين بچه ها پخش كرد و از آنها خواست در كمال آرامش جواب بدهند.خود نيز مشغول نوشتن جزوه ها شد.حنان كمي خودش را به نسترن نزديك كرد و گفت:دمت گرم،يعني حالشو گرفتي اساسي!!

نسترن با دلهره به بابك نگاهي انداخت و گفت:هيس الان مي شنوه.

-خب حالا،تيپش رو ديدي؟

-آره

-دختر اين پيرهني نبود كه اون روز رفته بوديم براي رامين كادوه بخريم ،تو نگاه كردي؟!

نسترن چشماهايش را ريز كرد و گفت:رامين كيه؟!

حنان ضربي بر پيشاني خود زد،گفت:يه بالن پانزده ساله

نسترن لب پايينش را گزيد و گفت:خجالت بكش ،با كوچيك تر از خودت دوست شدي؟!

حنان دندان هايش را فشار داد،گفت:آخه من كي با بزرگ تر از خودم دوست شدم كه اينبا بخوام با كوچيك تر از خودم دوست بشم؟! معلم اخلاق رامين پسر خاله امِ .

نسترن از حواس پرتي خود خنديد و گفت:هان يادم اومد، ولي اين لطفي كه اونورا نبود.

-نمي دونم،اما قشنگ همون چيزي پوشيده كه تو گفتي ،حتي اون پيرهن همين پيرهني هستش كه لطفي پوشيده!!

نسترن به بابك نگاه كرد،گفت:خيلي بهش مياد

همزمان بابك چشم از جزوه ها گرفت و نگاهش با نگاه نسترن گره خورد.لبخند بر لب نسترن نقش بست.بابك نيز محو لب خند و چال روي گونه ي سمت چپ نسترن شد.در نظرش آن دختر سبزه رو با آن چال، بسيار زيبا و دلربا آمد. هر دو زمان را فراموش كرده بودند و غرق در نگاه يكديگر بودند. با سرفه هاي مصنوعي حنان ،نسترن نگاهش را از بابك دزديد و با نگراني به حنان گفت:چي شد؟!

حنان با شيطنت گفت:هيچي،تو گلوم گير كرد؟

نسترن فارغ از همه جا گفت:كي تو گلوت گير كرد؟!

حنان با گفتن اي خدا چشم از نسترن گرفت.

***

خانم لطفي با اضطراب پشت در خانه آقاي حقي ايستاده بود.دستش را به سوي زنگ خانه مي برد اماهر بار قبل از فشار دادن زنگ،سريع پيشمان مي شد.نامه ها را در دست ديگرش گرفته بود. بار ديگر دستش را بالا برد و بدون معطلي زنگ خانه را زد.

تصميمش را گرفته بود،قصد داشت با نسترن شخصاً صحبت كند و آن نامه ها را به او بازگرداند.طولي نكشيد كه آقاي حقي با صورت برافروخته در را باز كرد.

آقاي حقي با ديدن خانم لطفي،يادآور حرف هاي بابك و كارهاي نسترن شد،نتوانست در برابر آن زن بي دفاع خوددار باشد.با عصبانيت و لحن تندي گفت:به چه جرأتي اومدين در خونه ي من؟!

خانم لطفي در كمال آرامش به آقاي حقي جواب داد:سلام آقاي حقي،بهتره يكم آروم باشين ،من اومدم با نسترن صحبت كنم.

آقاي حقي از آرامش خانم لطفي به خشم آمد.با غضب به خانم لطفي نگاهي انداخت و گفت:شما خيلي بيجا كردين،دخترمن هيچ حرفي با شما نداره!!

خانم لطفي از بي ادبي آقاي حقي سري از روي تاسف تكان داد و گفت:بهتره من يك وقت مناسب تري مزاحمتون بشم.

آقاي حقي پوزخندي از تمسخر بر لب آورد و با صداي بلند تري گفت:هي خانم اين باره آخرتون باشه كه مياين جلوي در خونه ي من ،به اون شازده پسرت هم بگو.

بعد با عجله در خانه را بست.دو سه تا از همسايگان آقاي حقي از خانه بيرون آمده بودند.خانم لطفي با قدم هاي بلند و فرار از نگاه كنجكاوانه ی

همسايگان از آن خانه و كوچه دور شد.از رفتار بد و نابهنجار آقاي حقي رنجيده گشته بود.او خود را مستحق اين بد رفتاري آقاي حقي نمي دانست بلكه نسترن را مسبب و مقصر اين اتفاق هاي مي دانست .خانم لطفي غمگين و ناراحت به خانه بازگشت.

***

بابك ماشينش را در دل سياهي كوچه ي تنگ و تاريك آقاي حقي پارك كرد.به ساختمان آجري خانه خيره شد.باز دوست داشت به گذشته اي شيرينش با نسترن سفر كند. به آن شبي كه براي اولين بار در زندگيش يك دختر را تعقيب كرده بود.

***

ساعت كلاس تمام شده بود.همه ي شاگردان داشتند يكي يكي از كلاس خارج مي شدند.نسترن مشغول جمع كردن جزوه ها و كتابش بود.حنان هم در انتظار وي ايستاده بود.بابك هنوز داشت چيز هاي بر روي برگه مي نوشت.زير لب جواب خداحافظي شاگردانش را مي داد.نسترن به همراه حنان خواست از كلاس خارج شود اما بابك بي درنگ او را صدا زد و گفت:خانم حقي مي شه شما فعلاً اينجا باشين؟

نسترن با تعجب به خود اشاره كرد و گفت:منو عرض كردين؟

-بله،اما خانم مدرس مي تونن برن.

دو دوست حيرت زده همديگر را نظاره كردند.نسترن ترس از اينكه دير به خانه برسد،گفت:آقاي لطفي ميشه الان كارتون رو بفرماييد،من بايد با حنان برم.

بابك كه خيال مي كرد نسترن بهانه مي گيرد.اخمي بر پيشانيش نشاند و گفت:خانم حقي وقتي گفتم بمونيد يعني بمونيد.

نسترن مظلومانه گفت:آخه...

بابك به چشمان نسترن نگاه كرد وگفت:آخه بي آخه،باهاتون كار دارم.

بعد خشمگين به حنان خيره شد و گفت:خانم شما بريد،وقت كلاس تموم شده.

حنان با نگراني توام با ترس به نسترن نگاهي انداخت و گفت:چشم الان ميرم.

حنان سرش را به زير انداخت و رفت.

نسترن ملتمسانه گفت:آقاي لطفي خواهش مي كنم ،من بايد برم.

بابك بي توجه به التماس هاي نسترن،خودكارش را در دست گرفت و مشغول به نوشتن شد.

نسترن كمي ايستاد و به ناچار گفت:خب ميشه لطف كنيد و بگين چيكارم داشتيد؟!

بابك كه توانسته بود اين دختر لجباز را رام خود كند،در دلش احساس خوشحال مي كرد.لبخند كم رنگي بر لبش آورد و گفت:يك صندلي بيارين ،كنار ميز من تا بهتون كارم رو بگم.

نسترن يكي از صندلي هاي كلاس را آورد و رو به روي صندلي بابك قرار داد.بابك با جديت گفت:بشينيد.

نسترن كوله پشتيش را بر روي زمين گذاشت و خود روي صندلي به آرامي نشست.بابك او را نگاه كرد.صورت نسترن پر از ترس و اضطراب بود.بابك از جايش برخاست و نزديك نسترن شد.با يك دستش پشت صندلي نسترن را گرفت و دست ديگرش را گوشه اي از ميز،خود را نزديك تر به نسترن كرد.نسترن صورتش را به عقب برد .بابك بر خلاف نسترن صورتش را نزديك تر از قبل مي كرد.بابك در خيال مي انديشيد كه نسترن از او مي هراسد. با صداي آرام اما خشن در گوش نسترن زمزمه كرد و گفت:.....

از من مي ترسي؟

نسترن كمي جا به جا شد و با دلهره گفت:نه،چرا از شما بترسم؟!

بابك زل زد به چشمان قهوه اي رنگ نسترن،گفت:براي اينكه من يك مردم و تو اينجا تنها هستي،امكان داره بلاي سرت بيارم.

نسترن با نفرت و ترس چشم از بابك گرفت.لرزشي كه در بدن وي ايجاد شد،از چشم بابك دور نماند.بابك حس شيطنتش گل كرده بود.لبخند كامل صورتش را گرفت ،گفت:نسترن مي شه تو چشمام نگاه كني؟

نسترن در همان زمان فاتحه ي خودش را خوانده بود.سر به زير افكند و گفت:آقاي لطفي مي شه من برم؟

بابك قهقه ي سر داد و گفت:نه

نسترن با سرعت از جايش برخاست،گفت:مي خواين با من چيكار كنيد؟!

لحن پر از ترس و مظلوم نسترن،بابك خودش را سرزنش كرد.او باعث ترس اين دختر شده بود.وي نمي دانست چرا از روزي كه او را ديده بود آنقدر سخت گيرانه با او رفتار كرده بود.او خوشش مي آمد كه نسترن را اذيت كند،آن جسارتي كه در روز اول بر خلاف ميل بابك كرده بود،بابك او را به عنوان يك دختر سخت عنصر شناخته بود،براي همين هم بابك كنجكاو شخصيت نسترن شده بود.

حال داشت نسترن را امتحان مي كرد،مي خواست بداند دل به چه كسي باخته است.بابك بي هيچ سخني از كلاس بيرون رفت.نسترن بعد از رفتن بابك نفسي صدا داري كشيد.از خدا طلب مي كرد كه از دست بابك خلاصي يابد و به خانه باز گردد.

نسترن از اينكه شيفته ي بابك شده بود،خود را ملامت مي كرد،بابك هم در نظرش مثل مردهاي ديگر آمد و هيچ گونه فرقي نمي ديد.او خود را مقصر مي دانست،شايد اگر با بابك بد تا نمي كرد.هيچ وقت بابك اينگونه با وي حرف نمي زد.نسترن غرق در عالم ديگري بود،با صداي باز شدم در كلاس از جاي خود با ترس برخاست. بابك با دو ليوان چاي وارد كلاس شد.وقتي ديد نسترن رنگ به رخسار ندارد با خوشرويي گفت:

چرا ترسيدي؟! من انقدرا هم ترسناك نيستم،بيا اين ليوان چاي رو بگيرو و بخور تا كارمون رو شروع كنيم.

نسترن كوله پشتيش را از روي زمين برداشت و گفت:من بايد برم.

-كجا بري؟!من هنوز كارم با تو تموم نشده!!

نسترن با چهره ي آشفته گفت:ببخشيد آقاي لطفي شما در مورد من اشتباه برداشت كردين،بخدا من از اوناش نيستم!!

بابك از سادگي و بي آلايشي نسترن لبخند زد،گفت:من در مورد تو هيچ برداشت اشتباهي نكردم.

نسترن از اينكه بابك خيلي عادي با او صحبت مي كرد،دچار دوگانگي شده بود.نمي توانست سخنان بابك را درك كند.بار ديگر گفت:نه آقاي لطفي بخدا قسم من خانواده دارم،آبروم از همه چي برام مهمتره.

بابك با هر كلمه ي نسترن از انتخابش به خود مغرور تر می شد. در اين چند سالی كه معلم دختران بود هيچ دختري به سادگي و پاكي نسترن نديده بود. او هيچ وقت به خودش اجازه نمي داد كه دلباخته ي شاگردانش شود اما نسترن كار خودش را کرده بود و توانسته بود, دل بابک را به سادگي بربايد. بابك نمي خواست زود ابراز علاقه كند،مي خواست از جانب نسترن نيز مطمئن شود.سؤالي در ذهن بابك خطور كرد.او سريع بر زبان آورد.

با آرامش خاصي گفت:خانم حقي بنظرتون من چجور آدمي هستم؟!

نسترن از سؤال بي جاي بابك حيرت زده شد.شايد اگر توان داشت سخن بگوييد از او تعريف مي كرد و در آخر به بابك مي گفت كه او را خيلي دوست دارد اما با كار امروز بابك و ترس از اينكه قصد وي مسخره كردن باشد.بدون جواب.......

بدون جواب پا به فرار گذاشت و با عجله از موسسه خارج شد.بابك دو ليوان چاي را روي ميز گذاشت و با سرعت وسايل هايش را جمع كرد و به دنبال نسترن به راه افتاد.نسترن در انتظار تاكسي ايستاده بود.بابك نيز در اتومبيلش منتظر نشسته بود تا نسترن سوار تاكسي شود.

نسترن براي هر يك از ماشين هاي زرد رنگ بدون سر نشين دست تكان مي داد،اما تاكسي ها هيچ كدام براي وي توقف نكردند.او با كلافگي و بي ميلي به سمت ايستگاه اتوبوس رفت.مي دانست امشب شب بدي در انتظارش است،او به حد كافي دير كرده بود.ديگر برايش فرق نمي كرد،زود تر يا ديرتر به خانه برسد.با صورت غمگين سوار اتوبوس شد. بابك نيز از پشت اتوبوس را تعقيب مي كرد.مي خواست بداند نسترن در كدام يك از منطقه ي اين شهر بزرگ زندگي مي كند.

نسترن با اندوه از اتوبوس پياده شد.در بين راه به خيلي از چيزها فكر كرده بود،نمي دانست هدف بابك از رفتار امروزش چه بود.برايش سخت بود بپذيرد عاشق كسي شده است كه او را به چشم يك كالا ديده بود.او در تصورش بابك را مردي پاك و مهربان شناخته بود اما همه ي تصوراتش اشتباه بود.

نسترن مي خواست تلاش كند تا اين مرد را هم درقلبش و هم در ذهنش براي هميشه بيرون كند.از سرنوشت تلخ خود ناليد،اما چه مي شد،كرد او به اينگونه زندگي و ناكامي عادت داشت.با قدم هاي آهسته به طرف خانه راه مي رفت.بابك نيز آرام آرام او را تعقيب مي كرد.نسترن وارد كوچه ي شد و زنگ سومين خانه را زد.بابك بعد از بخاطر سپردن خانه،با خوشحالي به سمت خانه ي خويش راند.

دو روز مي گذشت كه نسترن در كلاس حاضر نمي شد.بابك خيلي نگران و كلافه بود.دوست داشت علت غيبت نسترن را از حنان جويا شود اما چون نمي خواست موجب جلب توجه شود،تصميم گرفت تا پيدا شدن نسترن صبر كند.در روز سوم نسترن ساعت دوم كلاس با چشماي پف كرده وارد كلاس شد.

بابك كه مشغول درس دادن بود.با ديدن نسترن به او خيره شد.اخم هايش را در هم كرد و گفت:به به خانم حقي چه عجب تشريف آوردين!!

نسترن با صداي گرفته گفت:ببخشيد آقاي لطفي،مشكلي برام پيش اومده بود،نتونستم بيام.

بابك از موهاي ريخته شده اي نسترن بر روي صورت راضي بنظر نمي رسيد،با كنايه گفت:از سر و صورتتون كاملاً پيدا ست.

نسترن با بغض گفت : ميشه من برم بشينم؟!

بابك بر خلاف ميلي باطنيش گفت:برو بشين.

شايد اگر كس ديگري بود،او را پس از دو روز از كلاس پرت مي كرد بيرون اما اين دو روز دلش براي ديدن نسترن تنگ و بي تاب شده بود.نسترن به آرامي در كمال تعجب شاگردان بر روي صندلي خود نشست.حنان صندلي خود را به صندلي نسترن نزديك كرد و گفت:نسترن اين چه ريخت و قيافه اي براي خودت درست كردي؟!

نسترن شرمگين سرش را پايين انداخت و گفت:بعدا برات تعريف مي كنم.

بابك وقتي متوجه صحب كردن آن دو دوست شد،گفت:خانم ها ميشه بعد كلاس هم صحبت كرد!!

حنان براي جلو گيري از دردسرگفت:ببخشيد تقصير من بود.

بابك چشم از آن دو گرفت و گفت:تكرار نشه.

بابك دوباره شروع به درس دادن،كرد.وي گاه گداري به بچه ها نگاهي مي انداخت،بيشتر سمت نگاهش به نسترن ختم مي شد.نسترن فقط جلو را نگاه مي كرد اما حواسش به كلاس و درس نبود.

ساعت كلاس به اتمام رسيد.نسترن زود تر از شاگردان ديگر از جايش برخاست تا از كلاس خارج شود.صداي بابك مانع رفتن نسترن شد.او به ياد آن روز تلخ و وحشتناك افتاد،با ترس گفت:آقاي لطفي من بايد برم.

بابك خونسردانه گفت:مي دونم خانم حقي اما من كارتون دارم.

نسترن اخم كرد و گفت:من با شما هيچ كاري ندارم.

بابك از رك و بي پرده حرف زدن نسترن كمي جا خورد.دليل سردي نسترن را بابت رفتار چند روز پيش خودش مي دانست.همه ي شاگردان رفته بودند.حنان دركنار نسترن ايستاده بود.نسترن بي توجه به بابك خواست از كلاس بيرون برود.بابك با سرعت جلويش را سد كرد،گفت:خانم حقي من بايد با شما صحبت كنم.

اخمي بر پيشاني نسترن نشست و گفت :در چه موردي؟!

بابك نگاهي به حنان انداخت و گفت: بهتره خصوصي صحبت كنيم. 

نسترن به حنان گفت:ميشه چند لحظه جلوي در منتظرم باشي؟!

حنان با دو دلي گفت:آره

حنان از كلاس خارج شد،بابك لبخندي بر لب آورد،زمزمه وار گفت:ممنونم

نسترن بي حوصله گفت:مي شنوم.

بابك يك قدم به نسترن نزديك شد،نسترن با سرعت چند قدم عقب رفت.شاكي شد،با اعتراض گفت:آقاي لطفي حدتون رو بدونيد.

بابك از رفتار نسترن خسته شده بود،ديگر تحمل اين همه سردي و بي توجهي از نسترن را نداشت.

با عصبانيت گفت:خانم لطفي شما هم بهتره بدونيد دارين با چه كسي حرف مي زنيد!!

نسترن خشمگين شد،گفت:شما احترامتون تا زماني واجبه كه به من و شخصيتم احترام بگذاريد،اما شما دارين از حد تون مي گذرين،اين رفتار شما قابل احترام نيست.

بابك از وضع به وجود آمده راضي نبود،مي خواست موضوع بحث شان را به نوعي تغيير دهد.با مهرباني گفت:چرا اين دو روز نيومدين؟!

نسترن به ياد دل خسته و عاشقش افتاد،او هم آرام شده بود،لحنش را تغيير داد و گفت:مشكلي برام پيش اومده بود.

بابك با دلخوري گفت:اين چه سر و وضعيه براي خودت درست كردي؟!

نسترن دستي بر زير موهاي ريخته شده اش برد،هنوز جاي آن كبودي زير چشمش درد مي كرد.چشمانش پر از اشك شد.

حنان به عكس دوارن دبيرستانش نگاه مي كرد.نسترن را ميان دوستانش يافت.صورت نسترن در آن عكس هم پر از اندوه و غم بود.آن سال براي نسترن كابوس بود،همه ي دوستانش خوشحال و شاد بودند،فقط در ميان آنها نسترن بود كه در گوشه اي مي نشست و اندوهگين به شادي كردن دوستانش نگاه مي كرد.

حنان هميشه براي او يك همدم خوب و دلسوز به حساب مي آمد،او بود كه درد نسترن را مي دانست.قطره اشكي بر روي صورت حنان سر خورد.حنان دوست داشت با صداي بلند گريه كند تا بلكه احساس سبكي به او دست دهد.با ديگر به صورت غم زده اي نسترن خيره شد،گفت:اين بود آينده قشنگي كه براي خودت و خودم تصور مي كردي؟! مگه قرار نذاشتيم دو تامون تو يك رشته درس بخونيم،قرار ما رو تخت بيمارستان نبود!!

حنان بغضش را فرو داد و گفت:ازت بدم مياد، رفيق نيمه راه بودي،اگه ميدونستم قراره كار احمقانه اي بكني،هيچ وقت بهت اصرار نمي كردم پا به كلاس زبان بذاري،تو كه بخاطر اون بابك احمق كتك خوردي،چرا باز خودت رو اسيرش كردي ؟!

****

حنان جلوي در وردي موسسه در انتظار نسترن ايستاده بود.حدود پنج دقيقه طول كشيد كه نسترن با عجله بيرون آمد،صورتش غرق اشك بود.

حنان با نزديك شدن نسترن به خود،با نگراني گفت:نسترن چرا گريه مي كني؟! باز لطفي چيزي بهت گفته؟!

نسترن به تندي اشكهايش را از روي صورتش سترد و گفت:حنان سريع از اينجا بريم.

حنان با عصبانيت گفت:بذار برم ببينم اين لطفي بي شعور باز چرا ناراحتت كرده ؟!

حنان خواست وارد حياط موسسه شود كه نسترن از پشت كوله ي او را گرفت و گفت:خواهش مي كنم حنان بريم،بخدا لطفي چيزي نگفت .

-اگه نگفته پس چرا با گريه بيرون اومدي ؟!

نسترن ملتمسانه گفت:خواهش مي كنم بريم.

حنان به ناچار كوتاه آمد،گفت:باشه بريم.

ماشين حنان چند قدم با در موسسه فاصله داشت.آن دو دختر بدون سخني به سمت ماشين رفتند.سوار ماشين كه شدند،حنان در ميان راه رو به نسترن كرد و گفت:بگو ببينم چي شده ؟!

نسترن با صداي بلند شروع كرد به گريه كردن،موهاي ريخته شده اش را به زير مقنعه ي سياه رنگش برد.صورت كبودش را به حنان نشان داد.حنان در حين رانندگي با ديدن صورت نسترن حيرت زده شد و پا روي ترمز گذاشت.صداي بدي از كشيده شدن لاستيك هاي ماشين بر روي آسفالت خيابان بلند شد. دو دختر با ترس به عقب نگاه كردند.مردي با عصبانيت از ماشينش پياده شد و حرف هاي ركيكي را بر زبان مي آورد.

مرد متوجه شد، سر نشينان ماشين دختر هاي جوان هستند،بيشتر از قبل صدايش را بالا برد.حنان به سرعت از ماشين پياده شد،او نيز هم صداي آن مرد شد و گفت:چه خبرته آقا،ميدون جنگ كه نيست ؟!

آن مرد شاكي شد و گفت:براي چي الكي ترمز كردي ؟! زدي ماشينم رو داغون كردي اونوقت طلب كارم هستي ؟!

حنان به عقب رفت ،نگاهي به ماشين خودش و آن مرد كرد،متعجب زده گفت:اين كجاش داغونه ؟! فقط يك خط ساده روش افتاده !!

مرد وقتي ديد حنان طلبكارانه حرف مي زند،گفت: اصلاً من ميخوام بدونم براي چي ترمز كردي؟!

حنان دست به كمر شد و گفت:به تو چه ؟!

نسترن وقتي ديد،دعواي بين حنان و آن مرد اوج مي گيرد، از ماشين با ترس پياده شد،گفت:حنان تمومش كن.

بعد رو به آن مرد كرد،ادامه داد:آقا معذرت مي خوايم .

مرد بخاطر مظلوميت كلام نسترن كوتاه آمد، كمي صدايش را پايين آورد،گفت : خواهش ميكنم،اما اين دوستتون انگار مشكل داره !!

حنان خواست جواب آن مرد را بدهد كه نسترن از وي پيشي گرفت و پاسخ داد: خيلي ممنونم،بله من با ايشون دعوام شده بود،يكم عصباني شد،متاسفانه سر شما خالي كرد، ماشين شما كه خسارت نديده بذارين ما بريم.

آن مرد كه كاملاً آرام شده بود،گفت:باشه خانم

نسترن دست حنان را گرفت و كشان كشان او را سوار اتومبيلش كرد.خود نيز سريع سوار شد. حنان وقتي از آن خيابان دور شد،شرم زده گفت:معذرت ميخوام نسترن،تو خودت حالت خراب بود و منم بدترش كردم !!

نسترن قصد داشت ناراحتيش را از حنان پنهان كند،لبخند زد،گفت:اين چه حرفيه،بي خيال.

حنان به صورت نسترن اشاره كرد و گفت:حالا بگو ببينم چرا صورتت كبود شده ؟!

نسترن به خيابان خيره شد و گفت:......

نسترن به خيابان خيره شد و گفت:بازم ناعادلانه مورد قضاوت قرار گرفتم، اون روز بود كه لطفي بهم گفت بمونم. 

حنان با تاييد سرش را تكان داد،گفت:آره،خب؟!

نسترن آهي با حسرت كشيد،گفت: هيچي ديگه وقتي برگشتم خونه خيلي دير كرده بودم،هوا كاملاً تاريك شده بود تا پا گذاشتم تو حياط بابام با غضب جلوم ظاهر شد و بدون اينكه ازم توضيحي بخواد، زد تو صورتم براي همين هم كبود شده، اين دو روز هم تو اتاق حبس بودم، مامانم بازم پا درميوني كرد و گذاشت بيام كلاس.

حنان در دلش تا مي توانست به آقاي حقي ناسزا گفت، اما به خاطر احترام به نسترن چيزي بر زبان نمي آورد. حنان دلسوزانه گفت:غصه نخور،يه روزي بالاخره از دستشون راحت مي شي.

ديدگان نسترن پر از اشك شد،گفت:بنظرت اون روز مي رسه ؟!

حنان با خوشحالي گفت:شك نكن دوست من .

***

خانم لطفي نامه ها را بر روي ميز مطالعه ي بابك گذاشت و از اتاق بيرون آمد.خانم لطفي براي آنكه كمي از اضطرابش كاسته شود،خود را مشغول به روزنامه خواندن كرد.طولي نكشيد كه بابك به خانه آمد.خانم لطفي روزنامه را تا زد و روي ميز گذاشت،به پيشواز بابك شتافت.

با ديدن بابك لبخندي بر لب خانم لطفي آمد و گفت:سلا پسرم خسته نباشي.

بابك كفش هايش را بيرون آورد،گفت:سلام مادر،ممنون،شما هم خسته نباشيد.

خانم لطفي با مهرباني گفت:سلامت باشي ، تا بري لباست رو عوض كني منم سفره رو چيدم.

بابك به سمت اتاق خود رفت و گفت: چشم.

خانم لطفي به آشپزخانه رفت.بابك با عصبانيت به سوي خانم لطفي آمد و گفت: مامان اين نامه ها از كجا اومده ؟!

خانم لطفي سعي داشت خود را آرام جلوه دهد،گفت: خب پستچي آورده .

بابك پاكت ها را در هوا تكان داد،گفت:حتماً روي پاكت نامه رو هم خونديد ؟!

خانم لطفي گره ي روسريش را كمي شل كرد و گفت: بله عزيزم، ولي...

بابك به ميان كلام خانم لطفي آمد و گفت: مگه قرار نبود اسمي از نسترن تو اين خونه برده نشه؟!

خانم لطفي چيني بر پيشانيش انداخت و گفت: خب پسرم اين نامه ها براي تو بود، من هم نمي تونستم قبولش نكنم، حالا هم تو اين اختيار رو داري نامه رو بخوني يا اگر نمي خواي بخوني پرتش كن توي سطل زباله !!

بابك با خشم نامه ها را در دستش مچاله كرد. در سطل زباله را باز كرد و با حرص نامه ها را درون سطل انداخت. باز به اتاق خويش بازگشت. خانم لطفي با ناراحتي بر روي صندلي آشپزخانه نشست.او نيز غمگين بود، افسوس مي خورد بابت اينكه نسترن به آساني آرامش زندگي آنها را بر هم زده بود.

خانم لطفي سرش را ميان دو دستانش قرار داد، صداي كوبيدن در خانه باعث شد، خانم لطفي سراسيمه به پذيراي برود.به جا كفشي نگاهي انداخت، كفش هاي بابك را نديد. نمي دانست در اين ساعت از روز بابك به كجا مي رفت.

زير لب زمزمه وار گفت: واي نه، خونه ي آقاي حقي .

خانم لطفي به اتاق خود رفت و سريع لباسش را تعويض كرد و از خانه خارج شد.

بابك با سرعت تمام رانندگي مي كرد.نمي توانست درك كند چرا نسترن براي او نامه فرستاده است. حتي نمي دانست براي چه از اين كار وي ناراحت و خشمگين است. مگر او نبود كه هنوز نسترن را دوست داشت، شايد او دلش براي ديدار نسترن تنگ شده بود و به اين بهانه مي خواست او را ببيند اما با يادآوري حرف هاي آن مرد، او را به خشم آورد و با سرعت در كوچه ي خانه ي نسترن پيچيد و پا روي ترمز گذاشت .

زنگ خانه را پي در پي فشار داد..

ثريا با ترس چادرش را بر سر انداخت و شتابان در را باز كرد.با ديدن بابك دست بر روي دهانش گذاشت و جيغ خفه ي كشيد.

بابك طلبكارانه گفت: خانم حقي، نسترن كجاست؟

ثريا با شنيدن اسم نسترن اشك در چشمانش جمع شد. آقاي حقي از داخل خانه فرياد زد و گفت: ثريا كيه ؟

ثريا وحشت زده به درون حیاط نگاه كرد. با صداي لرزان گفت: هيچكي .

بعد به بابك نگاه كرد و ملتمسانه گفت: خواهش مي كنم برو.

بابك صدايش را بلند كرد و گفت: براي چي بايد برم،من با نسترن كار دارم.

آقاي حقي كه صداي بابك شنيده بود. غضبناك به سوي در آمد، ثريا را كنار زد و گفت: چيه، عربده مي كشي ؟! تو غلط مي كني با نسترن كار داشته باشي .

بابك مكثي كرد و با آرامش تصنعي گفت: آقاي حقي من كاري به نسترن ندارم اما حرفي دارم كه بايد به خودش بزنم،لطفاً بگيد چند لحظه بياد جلوي در.

آقاي حقي با عصبانيت به سمت بابك حمله ور شد و يقه ي لباس وي را گرفت. گفت: تو چي فكر كردي ؟! فكر كردي اينجا كاروان سراست كه هر وقت دلت خواست بياي و بري، نه بي غريت، بي ناموس .

بابك از حرف هاي آقاي حقي عصباني شد، خشمگين گفت: درست حرف بزن آقاي حقي.

آقاي حقي يك دستش را از يقه ي بابك جدا كرد و مشتي به صورت بابك زد. صداي جيغ خانم لطفي در كوچه پيچيد و با عجله به سمت بابك آمد.خانم لطفي با گريه گفت: آقاي حقي تورو خدا ولش كنيد.

آقاي حقي بابك را به سمت زمين هل داد و گفت: مگه بهتون نگفتم جلوي خونه ي من پيداتون نشه ؟!

خانم لطفي با چشمان گريان بر روي زمين كنار بابك نشست.ثريا لباس آقاي حقي را گرفته بود و گفت: بيا داخل مرد، جلو همسايه ها آبرو برامون نذاشتي.

آقاي حقي بار ديگر ثريا را پس زد و با صداي بلند فرياد كشيد، گفت: ولم كن زن،آهاي ملت شماها يك هفته ست دارين در گوش همه ديگه پيچ پيچ مي كنيد،بياين ببينيد اين پسره باز برگشته در خونه اي من !!

بعد با خشم به بابك نگاهي انداخت و گفت: بار آخرت باشه اومدي اينجا واگر نه دفعه ي بعد ننت بايد بياد جنازه ات رو با خودش ببره. 

ثريا باز دستان آقاي حقي را گرفت و به سمت خانه كشيد،در را با سرعت بست.خانم لطفي عاجزانه داشت گريه مي كرد.بابك طاقت ديدن اشك هاي مادرش را نداشت.

با جديت گفت: مامان گريه نكن.

خانم لطفي دستي بر صورت بابك كشيد و گفت : الهي دستش بشكنه،بيا بريم.

بابك به ناچار از جايش بلند شد و خانم لطفي نيز برخاست.

***

آقاي حقي خشمگين بر روي مبل تك نفره نشسته بود.ثريا نيز در آشپزخانه با الهام و نسرين نشسته بودند.الهام آهسته گفت: مامان بابك براي چي اومده بود؟

ثريا گفت: مي گفت با نسترن كار دارم.

نسرين متعجب زده گفت: مگه بابك خبر نداره، نسترن تو بيمارستان بستري شده؟

الهام با اخم گفت:از كجا مي خواد بدونِ ، پسره ي پررو معلوم نيست چيكار با نسترن داشت!!

نسرين شانه هايش را بالا انداخت و گفت: نمي دونم والا .

ثريا كه از شنيدن حرف هاي دخترانش كلافه شده بود و از جنجالي كه آقاي حقي به پا كرده بود، ناراحت و خشمگين بود با عصبانيت از جايش برخاست و به اتاق خود پناه برد.

***

بابك بر روي تختش دراز كشيده بود.خانم لطفي كيسه ي يخ را روي كبودي صورت بابك گذاشته بود،همچنان بي صدا گريه مي كرد.بابك كيسه ي يخ را از دست خانم لطفي گرفت و گفت: مامان لطفاً تمومش كن.

خانم لطفي اشكهايش را پاك كرد،گفت: نديدي باهات چيكار كرد؟!

بابك بي حوصله گفت: من خوبم

خانم لطفي به كبودي صورت بابك نگاه كرد و گفت: معلومه.

بابك از جاي خود برخاست و روي تخت نشست. گفت: من خوبم مامان،شما هم بريد استراحت كنيد.

خانم لطفي با نارضايتي از اتاق با بيرون رفت. بابك صورتش را حركت داد،دردي بدي را احساس كرد.يادش آمد روزي نسترن هم بخاطر او صورتش كبود شده بود.حال نيز وي هم بخاطر نسترن كتك خورده بود.

***

بابك با لحن مهرباني گفت: نسترن سؤالم رو جواب نمي ديدي ؟!

اشك بر روي صورت نسترن جاري شد و با صداي گرفته ي گفت:.......

اشك بر روي صورت نسترن جاري شد و با صداي گرفته اي گفت: هيچي.

بابك به خود اجازه نمي داد.به موهاي ريخته شده اي نسترن دست بزند،با ديگر با مهرباني گفت: پس ميشه موهات رو جمع كني؟!

نسترن دستپاچه شد،گفت:نميشه.

بابك متعجب زده گفت:براي چي ؟!

نسترن جوابي به بابك نداد.بابك دستش را به طرف صورت نسترن برد، مصمم گفت: نسترن اين آخريم باري هستش كه بهت ميگم موهات رو جمع كن و اگر نه خودم اينكار رو مي كنم.

نسترن از ترس بابك چند قدم به عقب رفت،گفت: باشه، وقتي از موسسه بيرون رفتم .

بابك اخم كرد و گفت: نه همين الان.

نسترن سر به زير افكند و موهايش را به داخل مقنعه اش برد. بابك با جديت گفت: سرت رو بالا بگير.

نسترن به ناچار سرش را بالا برد.بابك بعد از ديدن صورت كبود نسترن،آشفته گفت: چرا صورتت كبود شده؟!

نسترن با سرعت اشكهايش را سترد و گفت: بخاطر شما .

بابك حيرت زده گفت: بخاطر من ؟!

نسترن باز موهايش را روي صورتش ريخت،با بغض گفت: بله 

بابك به نسترن نزديك شد،گفت: چرا بخاطر من ؟!

نسترن به چشمان سياه رنگ بابك زل زد و گفت: بخاطر او روز كه نذاشتين به خونه برم،وقتي دير كردم بابام كتكم زد.

بابك متاثر گفت: نسترن، من قصد بدي نداشتم !!

نسترن خشمگين شد و گفت: قصد بدي نداشتي، شما عملاً...اما من،من تو رو 

اشك ديگر مجال حرف زدن را به نسترن نداد،او به هق هق افتاد و از بابك جدا شد.

****

حنان از ديدن صورت بابك تعجب كرده بود اما از درون خوشحال بود و آن كسي كه اين بلا را بر سرش آورده بود،تحسين مي كرد.بابك بعد از تمام شدن كلاس در بين راه خود را به حنان رساند و گفت:خانم مدرس

حنان ايستاد و منتظر شد بابك به او نزديك شود.بابك روبه روي حنان قرار گرفت و گفت: خانم مدرس،من به كمكتو نياز دارم.

حنان پوزخندي زد و گفت: خيال باطل

بابك پوزخند حنان را جدي نگرفت،گفت: من بايد نسترن رو ببينم.

حنان خشمگين شد،گفت: شما بيجا مي كنيد.

بابك با عصبانيت گفت: احترام خودت رو نگه دار.

حنان طلبكارانه گفت: اگه نگه ندارم،قراره چي بشه؟!

بابك ابروهاي پرپشتش را در هم گره كرد و گفت: دارم باهات درست حرف ميزنم،پس تو هم عين آدم حسابي جواب بده.

حنان خود را براي رفتن آمده كرد،گفت: نسترن نمي خواد تو رو ببينه.

بابك گفت: اما من بايد ببينمش.

حنان بي توجه به حرف بابك به راه خود ادامه داد.بابك غضبناك به سمتش شتافت و گفت: كجا ميري، ببين من خيلي عصباني هستم،نذار سر تو خالي كنم؟

حنان با طعنه گفت: هي آقا من نسترن نيستم كه تو بخواي بهم امر و نهي كني.

بابك مي دانست اين دختر پر از خشم و نفرت است.خود را كنترل كرد و با آرامي گفت: باشه،ولي من كار مهمي با نسترن دارم.

حنان بي تفاوت گفت: خب برو جلوي در خونه شون.

بابك به زمين خيره شد،گفت: رفتم آقاي حقي نذاشت و اين بلا رو سرم آورد.

حنان حيرت زده به بابك و صورتش نگاه كرد.دلش براي بابك سوخت،دوست داشت فرياد بزند كه نسترن در بيمارستان بي هوش افتاده است اما نفرتي كه از بابك در دل داشت مانع حرف زدنش شد.بابك مي توانست شعله هاي خشم را از چشمان حنان ببيند.او خود نمي دانست چرا براي ديدن نسترن به هر دري مي زند،بابك هميشه مرد مغرور و خشكي بود اماعشق نسبت به نسترن او را ضعيف كرده بود.حالا مي خواست به نوعي از اين دختر خواهش كند تا او را به ديدار نسترن ببرد.

بابك ملتمسانه گفت:حنان خواهش مي كنم ،يك كاري كن تا نسترن رو ببينم.

حنان با يادآوري دست هاي خوني نسترن در آن شب،بغضش را فرو داد و گفت:دست از سرش بردار،بذار راحت باشه.

بابك دستي از بي حوصلگي بر روي صورتش كشيد وگفت:من نمي خوام اذيتش كنم.

حنان متاثر گفت: تو اونو به بازي گرفتي،حالا بعد از خوندم نوشته هاش پشيمون شدي؟!

بابك از حرف هاي حنان تعجب كرده بود.نمي دانست او از چه حرف مي زند.سري از بي اطلاعي تكان داد و گفت: تو داري چي ميگي،كدوم نوشته ها ؟!

حنان اشك هايش را سترد و گفت: وانمود نكن كه اون دوتا نامه رو نخوندي.

بابك حيرت زده گفت: مگه تو اون نامه ها چي نوشته شده ؟!

حنان ناباوارنه گفت: مگه اون نامه ها بدستت نرسيده؟!

بابك دستپاچه شد و گفت: رسيده اما قبل از اينكه بخونم،بيرونشون انداختم.

حنان با عصبانيت جيغ كشيد و گفت: خيلي پستي.

بابك دندان هايش را به ساييد و گفت: تو اون نامه ها چي نوشته شده بود؟!

حنان با گريه گفت:.....

حنان با گريه گفت: توي اون نامه ها همه ي حقيقتي نوشته شده كه نسترن از تو پنهان کرده بود ،اون بيچاره از من خواست نامه ها رو بهت برسونم اما من احمق براي خوشبختي نسترن نامه ها رو قايم كردم .

بابك حيرت زده به حرف هاي حنان گوش مي كرد،در يك لحظه ياد حرف آن مرد افتاد. شايد اشتباه كرده بود،بايد مي رفت تا آن نامه ها را مي خواند.بدون هيچ كلامي از حنان جدا شد.سريع سوار اتومبيلش شد.او چقدر براي رسيدن به نسترن تلاش كرده بود اما به سادگي از نسترن گذشته بود.

****

بابك يقين داشت كه نسترن نيز به او احساساتي دارد.رفتارش نسبت به او تغيير داد.روزي در كلاس حنان و نسترن در كنار همدگير نشسته بودند.حنان در نزديكي گوش نسترن نجوا كرد،گفت:نسترن ديدي اين لطفي چند وقتيه آروم شده ؟!

نسترن با تعجب گفت: يعني چي آروم شده ؟!

حنان نيم نگاهي به بابك انداخت و گفت: يعني اينكه كلاً تغيير كرده،ديدي بعضي وقتا مي خنده ؟!

نسترن حيرت زده گفت:نه

حنان چشم هايش را ريز كرد و گفت: بس كه خنگي ديگه !!

نسترن معترض گفت: اِ حنان.

حنان خنديد و گفت: راست مي گم بخدا،ديدي كمتر به همه گير ميده مخصوصاً تو ،باهات مهربون شده.

نسترن زير چشمي به بابك نگاه كرد.او متوجه تغيير رفتار بابك نسبت به خودش شده بود.نمي دانست اين مهرباني از كجا سرچشمه مي گرفت.او دوست داشت هميشه بابك اينگونه با وي رفتار كند.

هنوز در كنج دلش از بابك بابت آن رفتارش دلخور بود،نمي توانست حرف هاي بابك را به آساني فراموش كند.

چند ماهي از آن روزها گذشت و هواي دلچسب پاييزي به سراغ شهر آمده بود.فصل رزد شدن برگ ها و ريختن آنها بود،در كوچه ها و خيابان ها منظره زيباي را مي شد به چشم ديد.صداي خش خش برگ ها بر زير پاي رهگذران آهنگ قشنگي را مي نواخت.

نسترن در خيال دخترانه ي خویش،بابك را همدم و عشق جاودان خود احساس مي كرد.او بيشتر از قبل به آن مرد مغرور و خشك وابسته شده بود.

برايش آن چهره اي عصبي عزيز مي آمد.هرشبش را به عشق ديدن بابك در خواب،به صبح مي رساند.او در رويا هاي خود هيچ وقت به مرد خارق العاده اي فكر نمي كرد،او از صورت ساده و خوش فرم بابك خوشش مي آمد.از آن دو چشمان سياه و كشيده اي بابك،آن لب هاي باريك كه كمتر براي لبخند باز مي شد. 

بابك نيز عاشقانه نسترن را مي ستود.در هنگام كلاس بيشتر وقتش را صرف شنيدن صداي گرم و نازك نسترن مي كرد.او را به هر دليلي براي حرف زدن وادار مي كرد.گاه گداري نيز در پايان كلاس شعر هاي عاشقانه مي سرود. هر دو دلباخته ي هم بودند،اما هيچ كدام براي اعتراف نزد ديگري نمي رفتند.

حنان گوش زدهاي به نسترن مي كرد و بطور مكرر با نسترن سخن مي گفت.او معتقد بود كه بابك عاشق نسترن شده است.نسترن گفته هاي حنان را انكار مي كرد.يك روز حنان نتوانست خود را كنترل كند و با عصبانيت گفت:نسترن چرا من هرچي ميگم بابك تورو دوست داره تو مي گي نه ؟

نسترن غمگين شد و گفت: بابك فقط دلش براي من سوخته و داره بهم ترحم مي كنه.

حنان حيرت زده گفت:براي چي انوقت دلش مي سوزه ؟!

نستري با بي حوصلگي پاسخ داد: خب براي كتكي كه بخاطر اون از بابام خوردم.

لبخند تمسخر آميزي بر لب حنان آمد و گفت: آره تو راست مي گي.

نسترن با ناراحتي چشم از حنان گرفت و گلايه مند گفت: خود تو مسخره كن.

حنان براي دلجوي از دوستش،دستي بر دور گردن نسترن انداخت و گفت: اي واي براي چي ناراحت مي شي،حالا بهت ثابت مي كنم كه بابك عاشقت شده .

نسترن براي خاتمه دادن به بحثشان،گفت: خب بابا هر چي تو بگي درسته.

يك ترم از كلاس گذشته بود،فصل امتحانات رسيده بود.نسترن شب و روزش با درس خواندن سپري مي كرد،گاهي اوقات نيز حنان به خانه ي آنها مي آمد و هر دو درس مي خواندند.بابك تمام وقتش را در موسسه مي گذراند.نسترن چند روزي غمگين و اندوهگين بود.حنان سعي داشت علت غم نسترن را جويا شود اما هر بار نسترن از گفتن حالش طفره مي رفت.

او براي ديدن بابك بايد تا شروع ترم صبر مي كرد.از نديدن بابك بسيار اندوهگين و غمگين بود.از اينكه ناراحتي هايش تمامي نداشت افسوس و حسرت مي خورد.

بابك نيز اندوهگين بود. خود را سرزنش مي كرد از اينكه نتوانسته بود بعد از گذر چند ماه به نسترن ابراز علاقه كند.ساعت ها در اتاقش بياد نسترن آن دختر سبزه رو مي گذراند.سيگارش را روشن مي كرد و به منظره رو به روي پنجره ي اتاقش خيره مي شد.فكر كردن به نسترن او را خوشحال و خرسند مي كرد.

خانم لطفي از لبخندهاي محوي كه بر لب بابك مي نشست،كنجكاو شده بود.دوست داشت بداند در درون افكار پسرش چي مي گذرد.او كه عشق را لمس كرده بود، مي توانست حدس بزند بابك دل در گرو كسي دارد.اوقاتي كه در كنار يك ديگر صرف مي كردند،خانم لطفي زمينه هاي ايجاد مي كرد تا با بابك صحبت كند.بابك نيز جسته و گريخته سخني بر زبان مي آورد اما شرم وي از مادرش باعث مي شد تا از عشقش نسبت به نسترن حرفي نزند.

حنان در يكي از عصرهاي پاييزي با خانه ي آقاي حقي تماس گرفت. ثريا گوشي تلفن را برداشت و پاسخ داد: الو

حنان با مهرباني گفت: سلام ثريا خانم، خوبيد ؟

ثريا بعد از تشخص دادن صداي حنان لبخند بر لب نشاند و گفت : سلام حنان ،ممنون دخترم، شما چطوريد؟

حنان با گرمي گفت: مرسي ما هم خوبيم، ببخشيد نسترن خونه ست ؟

ثريا گفت: بله دخترم،الان صداش مي زنم.

ثريا دستي را روي گوش گذاشت و چند بار نسترن را با صداي بلند خطاب قرار داد.نسترن از اتاقش بيرون آمد و گفت: بله مامان

ثريا گوشي تلفن را سمت نسترن گرفت و گفت: حنانه، با تو كار داره.

نسترن گوشي را از دست ثريا گرفت،گفت: سلام حنان

حنان با خوشحالي گفت: سلام خوبي؟ 

نسترن گفت: مرسي، تو خوبي ؟

حنان با هيجان خاص خودش گفت: منم عالي.

نسترن از خوشحالي حنان تعجب كرده بود،كنجكاو گفت: خبريه ؟! شنگول ميزني .

حنان با صداي بلند گفت: هان چون ميخوام ببرمت بيرون .

نسترن حيرت زده گفت : منو بيرون ببري ؟!

حنان با ذوق گفت : اره، زود حاضر شو كه دارم ميام.

نسترن گفت: بذار من از مامانم اجازه بگيرم.

حنان با كلافگي گفت : باشه.

نسترن گوشي تلفن را بر روي ميز گذاشت و به سمت آشپزخانه رفت.گفت: مامان ميشه من با حنان برم بيرون ؟

ثريا با اخم گفت: كجا مي خواي بري ؟

نسترن مظلومانه گفت: نمي دونم

ثريا چشم از نسترن گرفت و گفت: نه نمي شه.

نسترن عاجزانه گفت: چرا نمي شه،بخدا زود بر مي گردم.

ثريا به صورت غمگين نسترن نگاه كرد،وقتي اشك جمع شده در چشمان نسترن ديد گفت: برو اما زود برگرد.

نسترن با خوشحالي گفت: باشه قول ميدم.

حنان بعد از شنيدن همراهي نسترن با خودش،خوشحال شد و گفت: من تا ده دقيقه اي ديگه جلو خونه تون هستم.

نسترن به اتاق خويش بازگشت و مانتو و شلوار مشكي رنگي از كمد بيرون آورد و پوشيد،شال سورمه اي را سر كرد. بعد از خداحافظي با ثريا از خانه بيرون رفت. حنان همزمان با خارج شدن نسترن , وي نيز متوقف كرد.نسترن با شادي سوار بر ماشين حنان شد.هر دو دوست از ديدار مجدد همدیگر خوشحال شده بودند.ميان راه نسترن رو به حنان كرد و گفت: كجا قراره بريم ؟

حنان در حين رانندگي با شيطنت گفت: چون ميدونم ارادت خاصي به حافظ داري،مي خوام ببرمت حافظيه. 

نسترن با چشمان براق گفت: واي چه عالي.

هر دو دوست وارد حافظيه شدند.بعد از خريدن بليط، يكي به چپ رفت و ديگري به راست. به آن درختان سربه فلك كشيدن، به گلدان هاي گلي با گل هاي رنگي هر دو با اشتياق نگاه مي كردند.پله ها را بالا رفتند.هر دو به آرامي بر مزار حافظ نشستند و فاتحه خواندند.نسترن در دلش نيت كرد كه از اين به بعد زندگيش بر وقف مرادش بچرخد.

چشمانش را بست،او به دفعات زيادي به اين مكان زيبا آمده بود اما اينبار در نظرش همه چيز زيباتر و دل انگيز تر مي آمد.در قلبش آرامش عجيبي احساس مي كرد.حس خوبي در درونش وجود داشت.با صداي حنان،چشمانش را گشود.حنان در كنارش نشسته بود.گوي او آشناي را ديده است.نسترن براي آنكه بداند او كيست،به عقب سر چرخاند.مرد بلند قامتي بالاي سر خود ديد.

حيرت زده شده بود. چند بار پلك زد، با ديدن صورت آن مرد در قلبش غوغا به پا شد.دستپاچه و آشفته از جايش برخاست و بي مهابا گفت: سلام 

آن مرد با مهرباني و لحن مشتاقي جواب سلام نسترن را به گرمي داد.تمام وجود نسترن مي لرزيد،سرش را از شرم به زير افكند.بابك از حجب و حياي اين دختر لذت مي برد.او هم صداي تپش قلبش را به وضوح مي شنيد.او كه بعد از چند روز توانسته بود يارش را ديدار كند،خوشحال بود.

حنان از ديدن آن دو عاشق لبخند بر لب آورد،سكوت بينشان را شكست و گفت:سلام آقاي لطفي،چه سعادتي به ما نصيب شده كه در اين روز شما رو ملاقات كرديم.

بابك لبخند دلنشيني بر لب آورد و گفت: سلام، سعادت نصيب بنده شده خانم.

حنان باشيطنت گفت: بله 

بابك نگاهي به نسترن انداخت و گفت: شما هم اومدين مثل من زيارت كنيد ؟

حنان با همان شيطنت گفت: بله، اومديم نيت كنيم شايد بختمون باز بشه.

نسترن از خجالت قرمز شد،نمي دانست چرا حنان اينگونه صحبت مي كند آن هم با بابك، براي آنكه حنان بيشتر از اين زياده روي نكند،گفت: راستش اومديم فاتحه اي بخونيم و بريم.

بابك با صميميت گفت: خوب كاري كردين،با اجازه شما ،من هم فاتحه اي نثار روح حافظ بكنم.

لبخندي بر لب هاي نسترن نشست و گفت: اختيار دارين.

بابك بر سر مزار نشست،نسترن نيز رو به روي بابك سر به زير نشست. بابك بعد از خواندن فاتحه، زير چشمي به نسترن خيره شد. به آن دو چشمان درشت و قهوه اي رنگ که رازي در خود نهفته بود , دل هر مردي را مي لرزاند،صورت معصوم و بي آلايش نسترن با آن لب هاي صورتي رنگ كه وي در ميان دندان هايش زنداني كرده بود،بابك را به خود جذب مي كرد.بابك نمي توانست چشم از نسترن بگيرد.نمي دانست كي دل به او باخته بود.چند بار مي خواست خبر عاشق شدنش را به نسترن اطلاع دهد اما مي هراسيد كه نسترن او را پس بزند.

هر دو با صداي حنان سر چر خاندند،حنان كنار حوض ايستاده بود و آنها را مخاطب خود قرار داده بود، گفت: نسترن،آقاي لطفي بياين اينجا وقت وقت نيت كردنِ .بابك نگاهي با نسترن انداخت و از جايش برخاست ،نسترن نيز به آرامي برخاست .در كنار همديگر به سوي حنان رفتند.حنان دو تا سكه ي ٥٠٠ ريالي را به آن دو داد و گفت: يالا نيت كنيد.

نسترن و بابك با لبخند سكه ها را گرفتند و پشت به حوض كنار هم ايستادند.هر دوي آنها براي رسيدن بهم همديگر سكه ها را به درون حوض انداختند.وقتي چشم گشودند،لحظه ي آخر نگاهشان در هم گره خورد.

****

آقاي حقي وارد خانه شد.ثريا مشغول آشپزي بود.آقاي حقي درون هال ايستاد و به تندي ثريا را خطاب قرار داد و گفت: ثريا،ثريا ؟

ثريا سراسيمه از آشپزخانه بيرون آمد و گفت: چيه ؟!

آقاي حقي با خشم و غضب گفت: ثريا اگه اين پسره بازم اومد جلوي در خونه ،حق نداري بهش بگي نسترن تو بيمارستان بستري شده،فهميدي ؟!

ثريا آهي پر از افسوس كشيد و گفت: باشه امر ديگه اي نداري ؟!

آقاي حقي اخمي كرد و گفت: راستي به اون دختره دوستش هم بگيد لام تا كام در مورد نسترن حرف نزنه.

ثريا سري با كلافگي تكان داد و گفت: اختيار دختر مردم كه دست من نيست.

آقاي حقي عصباني شد و با فرياد گفت: ببين ثريا دارم بهت هشدار ميدم اگه دست از پا خطا كنيد،يا حرفي بزنيد با من طرفين،من با دختر مردم كاري ندارم فقط مي گم در مورد نسترن حرف نزنه تا خودم حساب او نامرد رو برسم.

ثريا با خشم گفت: باشه ،باشه 

ثريا با عصبانيت از آقاي حقي جدا شد،ديگر جانش بر لبش آمده بود.نمي دانست تا كي مي تواند در برابر اين مرد صبوري كند.الهام نمازش را خواند و از اتاق بيرون آمد،به ثريا گفت: چي شده مامان،باز جارو جنجال به پا كرده ؟

ثريا با نفرت گفت: آقا دستور داده خفه خون بگيريم،الهام تو شماره اين دوست نسترن هست،داري ؟

الهام حيرت زده گفت: براي چي مي خواي؟

ثريا بي حوصله گفت: الهام تو ديگه به من پيله نكن،شماره رو داري يا برم دم در خونه شون ؟!

الهام اخم كرد و گفت: خب مامان، اره دارم خودم بهش زنگ مي زنم،حالا چيكارش داري؟

ثريا گفت: بهش زنگ بزن و بگو درمورد نسترن و بستري شدنش با هيچ كس مخصوصاً بابك حرف نزنه.

الهام مطیعانه گفت : باشه 

وی با حنان تماس گرفت و تمام سفارش ها را كرد وقتي از جانب حنان خاطر جمع شد،از او خداحافظي كرد.

***

بابك خود را به خانه رساند.زنگ خانه پي در پي زده مي شد،خانم لطفي با عجله در باز كرد.زماني كه بابك وارد خانه شد.خانم لطفي حيرت زده بابك را نگاه كرد.بابك آشفته گفت: مامان سطل زباله كجاست؟

خانم لطفي با تعجب گفت: تو آشپزخونه،اتفاقي افتاده بابك ؟

بابك بدون پاسخ دادن به سمت آشپزخانه رفت و در سطل زباله را باز كرد اما سطل خالي خالي بود.خانم لطفي جلوي در آشپزخانه ايستاده بود و نظاره گر حركات بابك بود.بابك به سوي خانم لطفي برگشت و دستپاچه گفت: مامان اين داخل كه چيزي نيست ؟!

خانم لطفي متعجب زده گفت: خب تازه آشغال ها رو بيرون انداختم.

بابك سراسيمه از خانه خارج شد و در كوچه به دنبال كيسه ي زباله گشت.كيسه ها را يكي يكي زير و رو كرد تا اينكه توانست كيسه ي زباله خانه ي خود را پيدا كند.گره كيسه ي زباله را باز كرد و به جست و جوي نامه ها پرداخت.دو پاكت را به سختي از ميان آشغال ها يافت.يكي از پاكت نامه ها خيس شده بود،همراه دو پاكت به خانه بازگشت.

خانم لطفي با نگراني گفت: بابك چي شده ؟

بابك كلافه گفت: هيچي مامان،ميشه سشوار رو برام بياري؟

خانم لطفي سرش را به علامت تاييد تكان داد و به حمام رفت تا سشوار را بياورد.بابك به اتاق خود رفت،خانم لطفي نيز سشوار را نزد بابك برد.بابك با عجله سشوار را از دست خانم لطفي گرفت و روشن كرد تا آن نامه خيس شده را خشك كند.

خانم لطفي با نگراني گفت: مي خواي اون نامه ها رو بخوني ؟

بابك به چشمان نگران خانم لطفي زل زد و گفت: اره مامان، خيلي سؤال هاي كه تو ذهنم شكل گرفته ،جوابش تو اين نامه ها نوشته شده.

خانم لطفي وقتي شاهد غم در نگاه بابك شد،با محبت گفت: باشه پسرم،من ميرم بيرون تا راحت تر باشي.

بابك لبخندي به خانم لطفي زد و گفت: ممنونم

خانم لطفي از اتاق بابك خارج شد و به آرامي در اتاق را بست.بابك بر روي تخت نشست و يكي از نامه ها را باز كرد،با اضطراب شروع به خواندن كرد.

بنام هستي عشق كه عشق تو رو توي بند بند وجودم كاشت

سلام بابك عزيزم

نميدونم چطوري اين نامه رو شروع به نوشتن كردم،از خجالت و شرمندگي دارم واژه كم ميارم.نوشتن اتفاق هاي گذشته خيلي برام سخته اما اگر ننويسم برات،عذاب وجدانم يك لحظه نميزاره آروم باشم.نمي خوام چيزي رو ازت پنهان كنم،اينو هم بدون كه با دل پردردي دارم مي نويسم.

مي خوام يكم به عقب برگردم، به اون وقتاي كه تو، توي زندگيم نبودي.بارها خواستم بهت بگم اما مي ترسيدم با گفتن گذشته ام از دستت بدم.

من توي اين جامعه ميوه گنديده هستم از نظر مردها ولي بدون من گنديده و ناپاك نيستم....منم دل دارم،احساسات دارم،آرزو دارم اما اين آدم ها همه ي اين چيزها رو در من كور كردن،منو كشتن با طعنه و كنايه هاشون ،از همه ي نگاه ها بيزارم بابك.خيلي خسته و بي كس بودم .خيلي حرف هاي بد شنيدم،روزي هزار بار طلب مرگ مي كردم اما من قرباني افكار هاي غلط شدم.بابك خيلي زجرآوره سه سال تن به زندگي بدي كه همش از روي اجباره ،سه سال جاي اينكه نوجوني كنم،فقط غصه خوردم و بي صدا اشك ريختم.سه سال بخاطر يك آدم بي ارزش تحقير شدم.

يك مهری روي پيشونيم تو سن نوزده سالگيم خورد،كه براي هميشه خرد شدم.اين مهر باعث شد همه ي اطرافم حتي خودم رو ناديده بگيرم.قلبي كه توي سينه ام وجود داشت رو به فراموشي سپردم اما از روزي كه تو رو ديدم قلبم منم صدا زد.صداش رو مي شنيدم اما مي ترسيدم جوابش رو بدم.خيلي سعي كردم طپش قلبم رو از ياد ببرم اما اون شروع به درد كردن،كرد.

زماني كه تو رو مي ديدم قلبم آروم مي گرفت.وقتي خواستم فراموشت كنم دردم بيشتراز قبل مي شد.ترس از رسوا شدن هم نمي ذاشت دهن باز كنم و بگم دوستت دارم.بابك من با تو معنا گرفتم،با وجود تو تلخي زندگيم رو شيرين كردم .

الان يك هفته به عروسي من و تو مونده،دارم برات مي نويسم از دردهام،رنج هام،اينو بدون كه من نمي خوام دامن سفيد عشق مون رو با دروغ لك كنم.

پس برات مي نويسم اونم با ديده پر از اشك،دلم خيلي پر دردِ،بابك تو همه ي كس مني اگه روزي تركم كني من مي ميرم.زندگي بدون تو برام جهنمِ ميدونم با خوندن اين نامه ها تركم مي كني اما مي خوام وقتي منو ياد مي كني تو كنج ذهنت حداقل به عنوان يك آدم دروغگو ياد نكني.

بخاطر اين گذشته ي تلخ بارها سعي كردم ازت دست بكشم اما وقتي براي رسيدن به من تلاش كردي،بخودم گفتم بابك در هيچ شرايطي دستم رو رها نمي كنه. من بهت اعتماد دارم و تا ابد خواهم داشت.

وقتي ياد اون روز هاي اول مي افتم ،اون نگاه هاو حرف هات ،برخورد هاي تندي كه باهام داشتي اولش برام سخت بود،عاشق مردي شده بودم كه بي بهانه بهم سخت مي گرفت،وقتي منو با مهربوني صدا مي كردي ،يه چيزي به دلم چنگ مي انداخت.نمي دونم چي شد كه فكر مي كردم با همه ي مرد ها فرق داري.اما اون روزي كه منو با اون حرفات از خودت ترسوندي به خودم گفتم اينم مثل مرد هاي ديگه ست پر از هوس.خواستم ازت متنفر بشم هم بخاطر اون كارت و هم بخاطر خودم ولي تو بعد از چند روز تغيير كردي،بابك ديگه اي شدي .لبخند مي زدي،منو جلو شاگرداي ديگه تحقير نمي كردي. بازم نتونستم در برابر عشق به تو مقاومت كنم.

زماني كه حنان منو به هر بهانه اي توي اون دو هفته از خونه بيرون مي كشيد تا بطور اتفاقي تورو ببينيم،اولش باورم شده بود كه اتفاقي داريم همو مي بينيم اما بعدها فهميدم حنان با تو دست به يكي كرده بود.از اون به بعد فهميدم كه واقعاً دوستم داري.

سعي مي كردم عشقم رو نسبت به تو انكار كنم چون از گفتن دوست دارم،مي ترسيدم. سر اين مسئله هم با حنان خيلي جرو بحث كرديم.

اون مي گفت بهتره گذشته ام رو ازت پنهان كنم،مي گفت بايد به خودت فرصت بدي ولي من مي گفتم من فرصت هام رو از دست دادم،اگه بابك بدونه تركم مي كنه.حنان مي گفت بابك دوست داره تركت نمي كنه لازم نيست چيزي بهش بگي.

بابك لطفاً وقتي نامه ها رو خوندي اگه نظرت درموردم تغيير كرد،بدون هيچ حرفي و كاري ازم بگذر.

نسترن

****

يك هفته به شروع ترم جديد باقي مانده بود.حنان به همراه نسترن به مركز شهر رفته بودند تا از كتاب فروشي كتاب هاي زبان بخرند . بعد از تهيه كتاب هاي مورد نظر به پيشنهاد حنان،به يكي از كافي شاپ هاي نزديك آنجا رفتند. بعد از ورود به كافي شاپ ساكت و خلوت حنان و نسترن رو به روي همديگر نشستند.هر دو قهوه با يك برش كيك شكلاتي سفارش دادند.

حنان نيم نگاهي به اطراف انداخت و به صورت نسترن خيره شد و با گرمي گفت: نسترن يه چيزي ازت مي پرسم،مي خوام راستش رو بهم بگي.

نسترن متعجب گفت: باشه ولي من كي بهت دروغ گفتم؟

حنان خنديد و گفت : نمي گم دروغ گفتي بهم، مي خوام بدون رودروايسي بهم جواب بدي؟

نسترن سرش را به علامت تاييد تكان داد و گفت : بپرس.

همزمان گارسون دو فنجان قهوه و دو بشقاب برشي از كيك روي ميز چيد،بعد از رفتن گارسون،حنان قهوه اش را در دست گرفت و گفت: نسترن تو عاشق بابك شدي؟!

نسترن از سؤال حنان حيرت زده شده بود،نمي دانست بايد براي گريز از جواب اين سؤال چه كند.وي دستپاچه گفت:چرا همچين سؤالي كردي؟

حنان با اطمينان گفت: بخاطر اينكه تو تا بابك رو مي بيني هل مي شي،چشمات از ديدنش براق مي شه.

نسترن از اينكه حنان توانسته بود حسش را نسبت به بابك بداند متعجب زده بود،نمي دانست حنان چگونه پي برده است.سرش را از شرم به زير افكند و با حسرت گفت: اره حنان اما چه فايده ؟

حنان از اعتراف نسترن خوشحال شد و گفت: به به 

نسترن با اندوه با حنان نگاهي انداخت.حنان لبخندش محو شد و گفت: پس چرا ناراحت شدي؟!

نسترن غمگين پاسخ داد: چون ميدونم هيچ وقت به بابك نمي رسم.

حنان با تعجب گفت: چرا ؟

نسترن با ديدگان پراز اشك چشم از حنان گرفت و به روي ميزي سفيد رنگ خيره شد،گفت: براي اينكه بابك اگه بدونه من.....

حنان خشمگين به ميان حرف نسترن آمد و گفت: بس كن ، اون يه اتفاق بوده توي زندگيت كه تموم شده بعدشم بابك از كجا مي خواد بفهمه ؟!

نسترن حيرت زده به صورت حنان زل زد و گفت : مگه ميشه نفهمه ؟!

حنان بي تفاوت گفت: اره مي شه، ببين اون تورو دوست داره تازه اگه بدونه هم من مطمئنم تركت نمي كنه.

نسترن اشك درون چشمانش جمع شد و با بغض گفت: گيرم كه بابك منو خواست، خانواده ام چي ؟

حنان شانه بالا انداخت و گفت : خب اونا هم وقتي بابك اومد خواستگاريت راضي ميشن.

نسترن شاكي گفت : همچين راحت حرف ميزني انگار خودت بابا و مامانم رو نمي شناسي.

حنان دست هاي نسترن را در دست گرفت و گفت : مي شناسمشون اما يك روزي كه تو بايد ازدواج كني، وقتي ببينن بابك مرد خوب و سالمي هستش راضي ميشن.

نسترن با افسوس گفت : بعيد ميدونم .

حنان چيني بر بيني خود داد و گفت : تو اول به فكر بابك باش بعد چيزاي ديگه .

نسترن گفت : خب حالا چه جوري به بابك بفهمونم عاشقش شدم ؟!

حنان دستانش را در هوا تكان داد و گفت : اون خودش ميدونه،فقط دنبال يك موقعيت خوبي مي گردِ .

نسترن حيرت زده گفت : تو اينا رو از كجا ميدوني ؟!

حنان گفت : حالا

نسترن چشم غره اي به حنان رفت و گفت : بگو ديگه 

حنان ابروهايش رو در پيشانيش حركت داد و گفت : شرط داره

نسترن بي حوصله گفت : اِ حنان بگو 

حنان با خنده گفت : ميگم از اونجاي بنده چند وقتي بود، متوجه تغيير رفتار ناگهاني آقا ي بابك بداخلاق شدم .

نسترن با لبخند گفت : خب 

حنان شيطنت بار گفت: ديدم اين بابك كه خوش اخلاق شد اونم بخاطر جنابالي البته اضافه كنم شما هم تغييراتي كرده بودي .

نسترن ميان خنديدن گفت: چه تغييراتي ؟!

حنان گفت : اينكه زل مي زدي بهش ، وقتي سر كلاس در موردش تعريف مي كردي،تو حافظيه هم با ناز نشسته بودي جلوش دلبري مي كردي .

نسترن دستش را مشت كرد و به بازوي حنان زد و گفت : بدجنس،من فقط هل شده بودم .

حنان چشمكي زد و گفت : ميدونم

نسترن مشتاق گفت : خب ديگه چي ميدوني ؟!

حنان به در وردي كافي شاپ نگاهي انداخت و گفت :اينم ميدونم كه تا دو دقيقه اي ديگه سر كله ي آقاي لطفي كنار ميز خودمون پيدا مي شه.

نسترن گلايه مند گفت : اِ حنان مي خواي منو بترسوني ؟!

حنان كه نگاهش به آمدن بابك بود، گفت : نه مي خواي برگرد خودت ببين.

نسترن به عقب برگشت و نگاه كرد،بابك را در چند قدمي خود ديد،نسترن نگاهي به تيپ بابك كرد.وي شلوار كتوني سورمه اي با پيرهن آبي رنگ به همراه پليور به رنگ شلوارش پوشيده بود و داشت به سمت آنها مي آمد.

نسترن به سوي حنان نگاهي انداخت و گفت : مي كشمت حنان.

حنان از صورت متعجب زده اي نسترن شروع به خنديدن كرد،سعي داشت خود را كنترل كند اما نمي توانست .با سرعت از جايش برخاست و رفت. نسترن با چشماني متعجب زده به رفتن حنان نگاه كرد.

بابك با مهرباني و لبخند خود را به كنار نسترن رساند. بعد از مكثي گفت : سلام خانم حقي

نسترن از جاي خود برخاست و با صداي لرزان پاسخ بابك را داد: سلام آقاي لطفي.

بابك به مسير رفتن حنان اشاره اي كرد ،گفت: خانم مدرس كجا رفتند؟

نسترن شالش را مرتب كرد و گفت : راستش نمي دونم چي شد كه گذاشت رفت ؟!

بابك گفت : اميدوارم اتفاق خاصي براشون نيفتاده باشه .

نسترن لبخندي زد و گفت : منم اميدوارم

بابك به نسترن خيره شد،منتظر ماند تا از جانب نسترن دعوت به نشستن بر سر ميز شود. اما نسترن از ديدن بابك مضطرب شده بود و آماده گي رويا روي با بابك در آن لحظه را نداشت.نمي دانست بايد چه كند، بابك نيز متوجه دستپاچگي نسترن شد، براي آرام كرد نسترن به گرمي گفت : من اجازه دارم اينجا سرميز شما بشينم ؟

نسترن با نگراني گفت : بله البته، بشينيد.

بابك بر روي صندلي كنار صندلي نسترن نشست.نسترن نيز به آرامي بر روي صندلي خود جا گرفت.بابك نگاهي كنجكاوانه بر سر تا پاي نسترن انداخت.شال ساده مشكي رنگ بر سر داشت،مانتوي به همان رنگ پوشيدن بود،اندام لاغر نسترن را باريك تر نشان مي داد.در افكارش به اينكه چرا اين دختر هميشه لباس سياه بر تن مي كند، مي انديشيد او همانند يك عزادار بود.

او دوست داشت علت اينگونه لباس پوشيدن نسترن را جويا شود.سعي داشت افكارش را بر زبان آورد،با گرمي گفت : نسترن

نسترن از اينكه بابك او را بانام كوچك مي خواند،خوشحال بود.لبخندي بر لبان صورتي رنگ نسترن نشست و گفت : بله آقاي لطفي 

بابك اخم تصنعي بر پيشانيش آورد و گفت : ميشه وقتي دوتاي هستيم منو با اسم كوچيك صدا بزني ؟

نسترن با شرم دخترانه سر به زير افكند و گفت: خب شما معلم من هستيد، نمي شه با اسم كوچيك صداتون بزنم .

بابك دكمه ي اول و دوم پليورش را باز كرد و گفت: اينجا كه معلمت نيستم،نسترن تو فقط مي خواي من هميشه به عنوان معلمت باقي بمونم ؟!

نسترن از سؤال بابك يكه خورد و سكوت كرد.بابك از اينكه سؤالش را خيلي زود مطرح كرده بود، خود را سرزنش كرد.وقتي صورت خجالت زده اي نسترن را ديد،به آرامي گفت : معذرت ميخوام سؤالم بيجا بود.

نسترن گفت : خواهش مي كنم.

بابك با بي ميلي از جايش برخاست و گفت : با اجازه من رفع زحمت كنم.

نسترن از جايش برخاست و گفت : مراحميد

بابك لبخندي به نسترن زد و گفت : از اينكه بازم ديدمت خيلي خوشحال شدم .

نسترن با محبت گفت : من هم همينطور آقا بابك.

بابك از شنيدن اسمش بر زبان نسترن خرسند شد،اين براي بابك يك امتيازه مثبتي بود.لبخند مردانه اي بر لب آورد و گفت: خداحافظ

نسترن با لبخند نظاره گر رفتن بابك شد.چقدر دوست داشت جواب سؤال بابك را در آن لحظه مي داد و بازگو مي كرد كه خيلي وقت است كه وي را به عنوان عشق جاودانش مي شناسد.

***

بابك بعد از خواندن نامه ي اول عصبي و نگران شده بود.از اينكه مي خواست نامه ي دوم را باز كند و بخواند،هراس داشت.در نامه ي اول ابهاماتي وجود داشت كه بابك را كنجكاو و غمگين كرده بود.وي هنوز هم حرف هاي آن غريبه را باور نداشت،اما با خواندن نامه ي اول داشت به حقيقت حرف هاي آن غريبه پي مي برد. نمي دانست آيا واقعاً نسترن ميوه اي گنديده است.

با ناراحتي از روي تخت برخاست و سيگاري را روشن كرد.پوك هاي محكمي مي زد،تمام حرصش را بر آن نخ سيگار خالي مي كرد. حرف هاي آن ناشناس را بياد آورد.

دقيقاً چند ساعت به مراسم عروسي مانده بود.تماسي از مرد ناشناسي داشت كه او را به گفتن حقايقي در پارك آزادي فراخوانده بود.بابك به خيال اينكه او يك مزاحم بيش نيست،تماس هاي بعدي آن را پاسخگو نشد. اما گوي آن مرد بي خيال نمي شد و با دادن پيامكي به بابك او را به رفتن وادار كرد.

آن مرد ناشناس نوشته بود:

اگه نياي محل قرارمون بدون خيلي گول خوردي از نسترن، حرفاي من به درد آيندت مي خوره .

فقط دوساعت مانده بود كه به سراغ نسترن در آرايشگاه برود.خود را سريع به محل قرار رساند.بر روي دومين نيمكت آهني پارك منتظر نشست.

مردي نسبتاً كوتاه قدي را ديد كه به سمت وي مي آمد.از جايش برخاست و دقيق به صورت آن مرد نگاه كرد. سن آن مرد از خودش بزرگت تر بنظر مي رسيد.

پوستي كاملاً سبزه،لباني قهوه اي، موهاي كم پشتي داشت .هيچ نمي دانست او چه ربطي به نسترن دارد.

آن مردوقتي به نزديكي بابك رسيد،سر تاپاي او را نگاه كرد و با كنايه گفت :نه نسترن خوب پسري رو تور زده !!

بابك با شنيدن نام نسترن از زبان آن مرد خشمگين شد و گفت : بهتره بري سر اصل مطلب.

آن مرد پوزخندي زد و گفت : اصل مطلب هم به نسترن ربط داره .

بابك عصباني شد و گفت : تو كي هستي كه اسم نسترن رو بدون هيچ پسوندي به اون زبونت مياري ؟

مرد با تمسخر خنديد و گفت : والا نسترن خانم شما قبلاً.....

بابك با عصبانيت ته مانده اي سيگارش را از پنجره ي اتاقش به بيرون پرت كرد.قطره اشكي از چشمانش چكيد و گفت :نسترن نذار حرف هاي اون آشغال واقعيت داشته باشه .

بابك خود را مرد شكست خرده اي مي ديد،بر روي زمين نشست و اشك در چشمانش حلقه زد اما غرورش مانع ريختن اشك هايش مي شد. او هنوز هم نسترن را مي پرستيد.مي خواست بار ديگر نسترن را عروس خانه اش كند،دلش براي لمس كردن دستان ظريف يارش تنگ شده بود. چقدر دوست داشت همانند كودكيش گريه كند،اما مي ترسيد غرورش بيشتر جريحه داره شود.

نامه ها را بار ديگر نگاه كرد و گفت : نسترن برام بنويس كه اينا يك شوخي بود،قول ميدم بگردم و تورو تاج سرم كنم.

خانم لطفي از پشت در اتاق صداي بابك را مي شنيد، قلبش به درد آمده بود و بي صدا گريه مي كرد.

***

ثريا اندوهگين در راهروي بيمارستان منتظر آمدن دكتر ايستاده بود.وقتي دكتر از بخش بيرون آمد،ثريا با عجله به سمت وي شتافت و گفت: آقاي دكتر،دخترم چطوره ؟

این کتاب توسط کتابخانه ی مجازی نودهشتیا (wWw.98iA.Com) ساخته و منتشر شده است

دكتر كه چهره اي ثريا در حافظه اش مانده بود،بدون پرسيدن نام بيمار،گفت : متاسفانه خبر خوبي براتون ندارم،حالش خوب نيست.

ثريا از شنيدن حال نسترن اشك در ديدگانش جمع شد و با افسوس گفت : يعني حالش خوب نميشه؟

دكتر عينكش را جا به جا كرد و گفت : خانم توكلتون به خدا باشه،بايد ديد عمر دختر شما به دنيا هست يا نه .

دكتر رفت و ثريا را با هزاران غم و غصه تنها گذاشت. او دستاي لرزانش را آرام آرام به ديوار رساند تا نقش بر زمين نشود.احساس سرگيجه مي كرد،چشمش سياهي مي رفت،به سختي توانست بر روي صندلي پلاستيكي برساند و بنشيند.

لبانش خشك شده بود،عطش تشنگي داشت اما توان گفتن آب ميخواهم را نداشت.سرش را به ديوار بيمارستان تكيه داد،چشم هايش را بست تا كمي از سرگيجه اش كاسته شود.

با صداي مضطرب نسرين چشم گشود،نسرين نگران گفت : مامان حالت خوب نيست ؟

ثريا لبهاي خشكش را با زبانش تر كرد و گفت : برام يك ليوان آب بيار .

نسرين دستي به پهلويش گرفت و آرام راه افتاد تا ليوان آب را نزد ثريا بياورد.نسرين يك ليوان پلاستكي سفيد را برداشت و پر از آب خنك كرد.سعي داشت خود را سريع به مادرش برساند اما سگيني وزنش اجازه نمي داد.با قدم هاي آهسته خود را به ثريا رساند و گفت :مامان بيا اينم آب بخور.

ثريا با دست لرزانش ليوان را گرفت و جرعه جرعه آب را نوشيد.حالش كه به جا آمد،رو به نسرين گفت: من دارم ميرم جاي تو هم برگرد خونت .

نسرين حيرت زده گفت : كجا ميخواي بري ؟

ثريا گفت : يه جا كار مهمي دارم.

نسرين گفت : باشه تو برو من اينجا مي مونم .

ثريا اخم كرد و گفت : زن حامله كه نمي تونه تو بيمارستان بمونه ، بيا برو خونه ات تا منم با خيال راحت برم به كارم برسم.

نسرين به ناچار راضي شد و گفت : باشه ميرم

هر دو از جلوي در وردي بيمارستان از همديگر جدا شدند و تاكسي جداگانه گرفتند.ثريا از راننده خواست تا او را به شاهچراغ ببرد.

***

روزي حنان و نسترن به زيارت شاهچراغ رفته بودند. بعد از اينكه زيارت كردند و از آنجا خارج شدند. 

حنان ملتمسانه گفت : به همين شاهچراغ قسمت ميدم دست از لجبازي بردار نسترن، بخدا بابك دوستت داره.

نسترن بغضش را فرو داد و گفت : ميدونم دوستم داره اما مي ترسم، مي ترسم روزي رسوا بشم و تو شرايط بدي ولم كنه و بره .

حنان در ميان شلوغي چادرش سفيد گلدارش را بيرون آورد و در درون كوله پشتيش جا داد و گفت : آخه كي ميخواد رسوات كنه، بي خيال تو نمي شه، مگه همه ي آدم هاي كه شرايط شون مثل تو هستش , نبايد زندگي كنن ؟!

نسترن غمگين گفت : نه نمي تون زندگي بكنن اگر هم بكنن آرامش ندارن، خودت ميدوني كه چقدر طعنه و كنايه شنيدم،چقدر بهم تهمت زدن، تو همه ي مراسم هاي عروسي براي اينكه نحسي نيارم واسه عروس خودم رو قايم مي كردم، از نگاه هاي تحقير آميز خسته شدم، ديگه نمي خوام زخم زبون بشنوم،ديگه نمي خوام هر كس و ناكسي دلش بخواد ليچار بارم كنه ،مي خوام تو تنهاي خودم بميرم.

حنان معترض گفت : تا كي مي خواي زندگيت رو حروم حرف هاي مردم كني ؟

نسترن اشكهايش را قبل از جاري شدن پاك كرد و گفت : تا وقتي كه بميرم.

حنان با عصبانيت به راه افتاد و رفت. نمي توانست نسترن را درك كند، او از همه ي لحظه هاي زندگي نسترن خبر داشت، به چشم شاهد رنج كشيدنش بود اما اين افكار غلط نسترن را قبول نداشت. او بايد به خود حق عاشق شدن و زندگي كردن مي داد.

نسترن به دنبال حنان دويد و خود را به او رساند و گفت : صبر كن تا كه هم بيام .

حنان خشمگين گفت : نمي خوام بياي، تو يك آدم احمقي هستي كه پا رو احساسش ميزاره.

نسترن اندوهگين گفت : ميگي چيكار كنم ؟

حنان بي تفاوت گفت : هر غلطي كه دوست داري بكن.

نسترن دلگير شد و گفت : حنان اينجوري باهام حرف نزن، من فقط تو رو دارم.

حنان از لحن غم آلوده نسترن ناراحت شد و گفت : تقصير خودته اگه مثل آدم رفتار كني بدون من هم پشتتم.

نسترن آهي كشيد و گفت : باشه اما...

حنان غضبناك بر جاي خود ايستاد و گفت : اما و درد، اما مرض ، اما كوفت و زهرمار، ديوانه پسره برات داره مي ميره انوقت توي بيشعور قدر نمي دوني.

نسترن نمي دانست چه كند، بر سر دو راهي بدي گير كرده بود اما دلش فقط بابك را مي خواست. نمي توانست او را به آساني فراموش كند. او بايد يكي از راه ها را انتخاب مي كرد،تصميم گرفت،مصمم شد و راهي را انتخاب كرد كه به بابك خاتمه مي يافت .

كلاس ها شروع شده بودند.اين ترم هم براي بابك و هم براي نسترن خوشايند و قشنگ به نظر مي رسيد.هر دو با لبخند به يك ديگر نگاه مي كرد. 

براي باهم بودن و هم صحبت شدن بي تاب بودند.

روزي در ميان كتاب نسترن،بابك دست نوشته اي براي نسترن نوشت و از او خواسته بود تا در مكاني همديگر را ملاقات كنند.نسترن از پيشنهاد بابك خوشحال شد و در جوابش بر روي تكيه كاغذي نوشت كي و كجا؟ 

بابك شيطنت بار نسترن را نگاه كرد و با خوشحالي محل قرار و ساعتش را مشخص كرد.آنها براي آخر هفته در باغ ارم قرار گذاشتند.

نسترن در تماس تلفني به حنان اطلاع داد كه آخر هفته قرار است بابك را ديدار كند.حنان از ملاقات نسترن و بابك خوشحال شد و به نسترن قول داد كه او را به باغ ارم برساند.

روز قبل از ملاقات حنان به خانه ي نسترن رفت و بعد از احوالپرسي با ثريا، به اتاق نسترن رفت و با هيجان گفت:بيا نسترن خانم،ببين چيا از آقا بابك كشف كردم.

نسترن خنديد و گفت : چي كشف كردي كاشف ؟!

حنان روبه رو نسترن ايستاد و گفت : بابك لطفي بيست و هشت سالشه تا يك ماه ديگه بيست و نه سالش ميشه ، از الان به فكر كادو باش. بهمن ماه دنيا اومده،تو شيراز به دنيا اومده ولي اصالتاً اهل خوزستان هستن،پدرش تو جنگ بوده، اونجا شيمياي شده متاسفانه چند سال پيش هم از دنيا رفته،الان داره با مادرش زندگي مي كنه،هان يك خواهر هم داشته كه او هم بر اثر سرطان فوت شده ،مادر و پدرش هم معلم بودن.

نسترن از آن همه اطلاعاتي كه حنان بدست آورده بود،حيرت زده به حنان نگاه مي كرد.

حنان ابروهايش را تكاني داد و گفت : هان حالا رسيديم به خصوصياتش ،بابك خان اوقات فراغتش به كتابخونه شهر ميره ،كتاب هاي فلسفي ،زبان،گاهي اوقات هم روانشناسي مطالعه مي كنه.

حنان خنديد وادامه داد: آخي نسترن دلم برات مي سوزه كه تو هم بايد تموم وقتت رو تو كتابخونه كنار بابك بگذروني.

نسترن گفت : مگه چشه،خيلي هم خوبه .

حنان گفت :اره خيلي خوبه،بار علميت هم ميره بالا، خب ميشه تو حرف من نپري تا ادامه بدم.

نسترن گفت : باشه بازرس ادامه بده.

حنان صدايش را صاف كرد و گفت : اول عاشق مامان شه بعدم عاشق عشقش ن.

نسترن اخم كرد و گفت : ن كيه ؟

حنان پوزخندي زد و گفت :متاسفانه نسترن حقي.

نسترن با لبخند از جايش برخاست و گفت : تو اينا رو از كجا كشف كردي؟

حنان گفت : خودش بهم گفت .

نسترن متعجب زده گفت : چي ؟! خودش بهت گفته، چه جوري ؟

حنان بر روي تخت چوبي نسترن نشستد و گفت :رفتم تو نت باهاش رفيق شدم،بعدم كم كم شروع كرديم از خودمون حرف زديم.

نسترن تعجب كرده بود و نگران گفت : تو چيكار كردي،واي فردا فكر هاي نابجاي در موردمون مي كنه.

حنان گفت : اصلاً فكر نابجاي نمي كنه ،چون نمي دونه من ،منم.

نسترن گيج شده بود،گفت : حنان نمي دونه من ، منم يعني چي ؟

حنان گفت : خودم رو پسر معرفي كردم.

نسترن حيرت زده گفت : چي پسر ؟!

حنان بي حوصله گفت: اره بابا، هي چي چي راه ننداز، باورت نميشه انقدر باهام راحته كه نگو.

نسترن گفت : از دست تو حنان.

حنان خنديد و گفت: خبر نداري پيشم درد و دل هم مي كنه.

نسترن ابروهايش را از تعجب بالا انداخت و گفت : اونم با تو 

حنان گفت :با من اما در اصل با مهدي كه شكست عشقي خرده، درد و دل مي كنه؟؟

نسترن از اين همه شيطنت و زرنگي حنان خنديد و گفت : كه شكست عشقي خرده !!

حنان بينيش را بالا كشيد و گفت:اره،اينم اومد گفت من عاشق دختري شدم كه حاضرم جونم رو هم فداش كنم.

نسترن لبخند بر لب آورد و سر به زير افكند.آنقدر از شنيدن حرف هاي حنان شاد و خوشحال شده بود كه در پوست خود نمي گنجيد.بعد از رفتن حنان،ديگر آرام و قرار نداشت.دوست داشت هر چه زودتر امشب هم بگذرد و فردا زودتر فرا برسد تا روي ماه بابك را ببيند.

بابك از صبح خوشحال در خانه مي چرخيد،خانم لطفي از شادي فرزندش خرسند و خوشحال بود.

بابك جلوي آيينه ايستاده بود و ادكلن مي زد،زير لب هم يك شعر عاشقانه اي از حافظ زمزمه مي كرد.براي بار ديگر از سر تا پاي خود در آيينه قدي اتاقش نظاره كرد، مي خواست بدون هيچ عيبي و نقصي در محل ملاقاتش با نسترن حاضر شود.

خانم لطفي از حركات بابك كنجكاو شده بود و در پذيراي به انتظار آمدن بابك نشسته بود،فنجان چايش را در دست گرفته بود،جرعه جرعه مي نوشيد.

بابك از اتاقش خارج شد و با خوشحالي گفت : مامان با اجازه شما من دارم ميرم بيرون.

خانم لطفي فنجان چايش را روي ميز گذاشت و گفت : كجا ميري بابك ؟

بابك كتش را مرتب كرد و گفت: قراره يكي از دوستانم رو ملاقات كنم.

خانم لطفي لبخندي زد و گفت : برو پسرم،خدا به همرات.

بابك از خانم لطفي تشكر كرد و كفش قهوه اي رنگش كه با لباسش ست بود را از داخل جا كفش بيرون آورد و پوشيد. 

نسترن شال سياهش را بر سر كرد و كيفش را بر روي شانه اش انداخت و به حياط رفت.آن روز ثريا در خانه نبود و او توانسته بود به راحتي از خانه خارج شود.حنان در اتوموبيلش به انتظار نسترن نشسته بود.نسترن بعد از قفل كرد در خانه به سمت ماشين حنان حركت كرد. حنان بعد از ديدن نسترن خشمگين شد.نسترن با لبخند سوار بر ماشين حنان شد و گفت : سلام ،خوبي ؟

حنان اخمي كرد و گفت : مرض سلام.

نسترن لبخند بر لبش محو شد و با تعجب گفت : چرا ؟!

حنان با عصبانيت گفت : اين چه تيپيه ؟!

نسترن نگاهي به مانتو و شلوارش كرد و گفت : چشه ؟!

حنان با كلافگي گفت : چش نيست ؟! آخه كي تو اولين قرارش سياه مي پوشه .

نسترن حيرت زده گفت : وا چه ميشه مگه،من هميشه سياه مي پوشم .

حنان از حرص دندان هايش را بهم ساييد و گفت : ميدونم هميشه سياه مي پوشي اما امروز بايد رنگي مي پوشيدي.

نستر كمربند ماشين را بست و گفت : بي خيال ،من رنگي دوست ندارم.

حنان ماشينش را به حركت در آورد و گفت : خاك تو سرت، بي سليقه.

نسترن خنديد و گفت : مرسي از تعريفت.

نسترن مي دانست كه در دل حنان هيچ چيز نيست و فقط زبونش كمي تند است، او را به خوبي مي شناخت و به هيچ عنوان از حنان و حرف هايش دلخور نمي شد.به نزديكي خيابان باغ ارم رسيدند.

نسترن مضطرب به نظر مي رسيد،عرق سردي بر پيشانيش نشسته بود،با دستمال كاغذي عرقش را پاك كرد و با ترس گفت : حنان من مي ترسم.

حنان خنديد و گفت : از چي مي ترسي ؟!

نسترن آشفته گفت : نمي دونم،يعني يه احساس ترسي اومده تو وجودم .

حنان با لحن جدي گفت : نترس وقتي بابك دستات رو گرفت آروم مي شي .

نسترن حيرت زده گفت : مگه قراره دستام رو بگيره ؟!

حنان با شيطنت گفت : آره تازه قرار شده اگه همه چي خوب پيش بره،آخرش لپ هاتم رو ببوسه .

نسترن دستي بر صورت خود كشيد و لب پايينش را با دندانش گزيد و گفت : حنان بيا برگرديم.

حنان تعجب كرد و گفت : چرا برگرديم،اينكارا معمولي شده .

نسترن با ترس گفت : من كه از اوناش نيستم تازه اگه بخواد همچين كاري كنه،ميزنم زير گوشش.

حنان از اينكه نسترن حرف هايش را باور كرده بود،در دلش به ساده لوحي نسترن مي خنديد،

حنان با صداي بلند شروع كرد به خنديد و گفت : نسترن همچين كاري نكنيا،شوخي كردم.

نسترن نفسي از آسودگي كشيد و گفت : خيلي بدي،داشتم سكته مي كردم .

حنان انگشت اشاره اش را تكان داد و گفت : اين واسه تلافي لباس سياه پوشيدنت.

نسترن به وي خنديد،ديگر بين آن دو حرفي زده نشد تا اينكه ماشين حنان جلوي در وردي باغ متوقف كرد و گفت : اينم از باغ ارم

نسترن در آيينه خودش را نگاه كرد و گفت : حنان مرتبم ديگه ؟!

حنان براي اطمينان خاطر نسترن لبخندي زد و گفت : آره خوبي

نسترن دست حنان كه بر روي دنده گذاشته بود را گرفت،گفت : خيلي ممنونم.

حنان با گرمي گفت : خواهش مي كنم،خوش بگذره.

نسترن آرام گفت: مرسي

بعد از خداحافظي با حنان به آرامي از ماشين پياده شد و به سمت در وردي رفت.لرزش دستهايش را به وضح مي ديد،ضربان قلبش تند تند مي زد. مي خواست به هيچ چيز به جز بابك فكر نكند اما.....

اما او مي هراسيد كه مبادا كسي او را ببيند و به خانواده اش خبر دهد.به اطرافش نگاهي انداخت،به صورت آدم هاي كه از كنارش رد مي شدند،با دقت نگاه مي كرد. مي ترسيد امروز به كامش تلخ شود.

باز هم نگاه كرد، اگر كسي او را مي ديد باز بايد سر زبان هاي مي افتاد. باز هم بايد كنايه هاي خواهرانش و مادرش را تحمل مي كرد. به فكر فرو رفت ،او هميشه به خود مي باليد كه با هيچ پسري قرار نگذاشته بود، او تابحال با هيچ پسري حتي دوستي هم نكرده بود اما امروز پا بر روي همه ي عقايدش گذاشته و در محل قرار ايستاده بود.

تمام بندش لرزيد،تنش داغ شد، شانه هايش شل شده بود،بند كيفش سر خورد،احساس يك مرده را داشت .بابك با متانت از ماشينش پياده شد و لبخندي بر لب آورد و به سمت نسترن حركت كرد.يك شاخه گل رز سرخ رنگ هم در دستان بابك نمايان بود. بابك هر لحظه داشت به نسترن نزديك تر مي شد اما نسترن با ترس بر جاي خود همانند مجسمه اي ايستاده بود.

ثريا را بياد آورد،حرف هاي خواهرانش،خشم پدرش،فرهنگ خانواده اش،آبرويش،سه سال قبل را ،پاك دامن بودنش همه و همه مانند زالو خونش را مي مكيد.مادرش به دخترهاي كه با پسر قرار مي گذاشتن،لقب زشتي داده بود. حالا نسترن،دختر همان مادر در چند قدمي پسري بود كه پنهاني با او قرار گذاشته بود.

انديشيد كه اگر مادرش مطلع شود از اين كارش،او را هم با لقب هاي زشت و زنده اي صداي مي زند. مگر او كم حرف هاي بدي در مورد خودش شنيده بود، پس چرا امروز وي اينجا روبه روي پسري كه داشت به او لبخند مي زد، بي مهابا ايستاده بود. او امروز آن نسترني نبود كه با خود عهد بسته بود كه دل به هيچ كس نسپارد.پس آن عهد چي شد ؟!

به آرامي پلكي زد،از ميان رهگذران فقط او را مي ديد،اوي كه عاشقش شده بود اما به چه قيمتي، مي دانست اين عشق سرانجام خوشي نداشت پس چرا ايستاده بود. 

بابك فقط يك قدم مانده بود كه به او نزديك شود،اما با جرقه اي به خود آمد و پا به فرار گذاشت.نسترن از ميان مردم با سرعت رد مي شد.فقط از پشت سرش صداي بابك را مي شنيد كه پي در پي مي گفت : نسترن،نسترن 

ولي نسترن بي اعتنا به صداي بابك سرعتش را بيشتر از قبل كرد.از ميان ماشين ها گذشت تا خود را به كوچه اي رساند.در اولين فرصت پشت يك ماشين خود را پنهان كرد.بابك را ديد كه كلافه از خيابان اصلي گذشت. به پشت ماشين تكيه داد و برروي آسفالت خيابان نشست.

گيج و گنگ بود،فقط مي دانست كه عاشق بابك است. گرمي قطره هاي اشك چشم هايش را بر روي صورت غم زده اش احساس كرد. مي خواست تا مي تواند بي صدا گريه كند بلكه اين اشك هاي تمام شود ،خورشيد داشت غروب مي كرد،نمي دانست چه مدت آنجا نشسته است و اشك مي ريزد.با بدني بي رمق و آشفته حال از روي زمين برخاست و وارد خيابان اصلي شد.دستي براي تاكسي تكان داد. با گفتن در بست آقا،در عقب ماشين زرد رنگ را گشود و سوار شد.

راننده از آينه جلوي ماشينش به صورت رنگ باخته اي نسترن نگاه كرد و گفت : خانم حالتون خوبه ؟

نسترن با سر تاييد بر خوب بودنش كرد و باصداي گرفته اي آدرس خانه اش را داد.سرش را به پنجره اي ماشين تكيه داد و به عابران و سواران نگاه كرد. مي انديشيد كه آنها هم همانند وي سختي و ناكامي كشيده اند. آنها هم در اولين روز قرارشان فرار كردند. بر شانس خود لعنتي فرستاد، از خود پرسيد: چرا او نمي تواند مانند ديگران زندگي كند،يا حتي عاشق شود ؟!

او از زندگي چه مي خواست،فقط ميخواست آزاد باشيد اما او ابتداي ترين آزادي ها را هم نداشت.او حق نداشت طرز فكرهايش را هر هم بر زبان بياورد.

يادآور زماني شد كه براي اين روز چقدر اصرار كرده بود تا مادرش راضي شود و به او اجازه داده بود كه به همراه حنان بيرون برود. اما او امروز را هم بر خود تلخ كرد.

نمي دانست مقصر اين همه رنج در زندگي اش كيست ؟!

بابك پريشان و عصبي به خانه برگشت.خانم لطفي از ديدن بابك تعجب كرده بود. خود را به بابك نزديك كرد تا علت پريشانيش را جويا شود اما بابك سريع به اتاق خود رفت و جاي پرسشي براي خانم لطفي نگذاشت.

بابك وارد اتاقش شد،كتش را بيرون آورد و بر روي تخت انداخت. پنجره اتاقش را باز كرد،چند بار پشت سر هم نفس عميق كشيد. نيسم خنكي مي وزيد، صورتش را كامل از پنجره بيرون كرد.

از دست نسترن بسيار رنجيده و دلخور شده بود.دليل رفتار امروز نسترن را نمي دانست،دست هايش را از عصبانيت مشت كرد.مي خواست در همان حين نسترن كنارش بود و تا مي توانست او را توبيخ مي كرد و بر سرش فرياد مي كشيد. 

نسترن اندوهگين كليد را در قفل چرخاند و وارد حياط شد.ثريا داشت لباس هاي شسته شده را بر روي بند پهن مي كرد.وقتي حال آشفته اي نسترن را ديد،گفت: چي شده ؟

نسترن به آرامي از كنارش رد شد و گفت : هيچي

نسترن دو پله را بالا رفت،خواست وارد هال بشود كه صداي ثريا را شنيد كه با كنايه مي گفت: والا من از تو يكي سر درنياوردم.

كنايه ثريا را با آهي جواب داد و به اتاقش رفت.خود را به جلوي آينه رساند و نگاه كرد.به تك تك اجزاي صورتش خيره شد،به رخت سياهش نگاهي انداخت. او تا قبل از غروب امروز اين رنگ را دوست داشت اما الان از اين رنگ لباسش متنفر شد، اين سياهي مانع همه ي كارهايش مي شد.

با پوشيدن رنگ سياه براي خود مرز ايجاد كرده بود. چنگي به شالش زد و از سر خود كشيد،اما موهاي سرش نيز همرنگ شالش بود،از آن موها سياه هم خسته و بيزار بود.كشوي ميز توالتش رابه آرامي كشيد ،قيچي متوسطي را از درون كشو خارج كرد.موهايش را باز كرد و بر روي شانه هاي ضعيف و ظريفش ريخت .با حرص موهايش را دسته دسته از هم جدا كرد و با عصبانيت قيچي را به سمتشان مي برد و كوتاه مي كرد. وقتي موهايش را كوتاه كرد،در آينه به خود پوزخندي زد و گفت : راحت شدي ؟!

به موهاي كه بر روي قالي كرم رنگ ريخته بود،زل زد.باز هم به خود در آينه خيره شد. اما با اين كارش هم از ناراحتيش كم نكرد.ياد حرف هاي حنان افتاد كه براي پوشيدن لباسش سرزنش كرده بود. حنان چه مي دانست كه او چرا لباس سياه بر تن مي كند.كه مي دانست او عزادار چه كسي است.

نسترن عزادار خودش بود،روزي كه روحش مُرد و از او جدا شده بود،از آن روز براي خودش يك عزادار واقعي شد.

صداي مكرر ثريا او را از اغما بيرون آورد.سست و بي حال در اتاقش بر باز كرد و به سمت صداي ثريا رفت.مادرش را مثل هميشه در آشپزخانه يافت.ثريا وقتي موهاي نامنظم كوتاه شده اي نسترن را ديد،حيرت زده گفت : موهات چرا اين شكلي شده ؟!

نسترن دستي به موهايش كشيد و گفت : كوتاه شون كردم.

ثريا اخمي بر پيشاني نشاند و گفت : براي چي ؟!

نسترن چه بايد مي گفت،دليلش مگر قابل قبول بود براي ثريا،متوصل به دروغ شد و گفت: موخره زده بود.

ثريا با عصبانيت گفت : چرا تا ته كوتاه شون كردي ؟

نسترن از عصبانيت بي جاي مادرش به خشم آمد،ديگر خسته شده بود.ياد امروز عصر افتاد كه بابك او را صدا مي زد.گريه اش گرفت و ميان هق هق گفت : دوست دارم،دوست دارم،چيكارم داري ؟! آخه اختيار موهاي سرم خودم رو هم نبايد داشته باشم؟!

ديگر منتظر نشد تا ثريا حرفي بزند،سريع به سمت اتاق خود شتافت و در را محكم بست.

آن شب را به سختي گذراند،بابك نيز تا خود صبح آشفته بود.

نسترن هيچ رغبتي به رفتن كلاس زبان را نداشت اما از صبح حنان امانش را بريده بود.با اصرار هاي تلفني حنان حاضر شد و قبل از آنكه حنان برسد خود با اتوبوس به سمت موسسه رفت.دوست نداشت كار احمقانه اي ديروزش را توضيح دهد.

نسترن كوله پشتيش را بر روي زمين گذاشت و نشست.جمعي از شاگردان مشغول حرف زدند بودند و گاه گداري نيز با صداي بلند مي خنديدند.حنان با عجله وارد كلاس شد.در نزديكي نسترن نشست ،تا خواست حرفي بزند، 

بابك خشمگين وارد كلاس شد،سلام سرد و كوتاهي كرد.نسترن از خجالت سر به زير انداخته بود.بابك زير چشمي با غضب به نسترن نگاهي انداخت و سريع چشم از وي گرفت.حنان نگاه پر از خشم بابك را ديد و با تعجب به نسترن نگاه كرد.صورت غمگين و برافروخته اي نسترن خبري خوشي را در پي نداشت.دانست كه بطور حتم بين اين دو اتفاق ناگواري افتاده است.

بابك كتاب را باز كرد و شروع به خواندن متن درس كرد.تندتند متن را مي خواند و ترجمه مي كرد،يكي از دختران با نارضايتي گفت : آقاي لطفي يكم آروم تر ما اصلاً متوجه نمي شيم !!

بابك ابروهايش را در هم گره داد و گفت : خانم محترم اينجا كلاس اول ابتداي نيست كه بنده براي شما كلمه به كلمه ترجمه كنم،اگر هم متوجه نمي شيد مشكل از خود شماست نه من.

دختر از ترس به ميز صندليش خيره شد،همه ي شاگردان نفس هايشان را از ترس حبس كرده بودند. هيچ كدام علت خشم بابك را نمي دانستن در اين ميان نسترن خوب مي دانست علت بدخلقي بابك چيست اما او نيز هم ترسيده بود.بابك كتاب را بروي ميز گذاشت و به شاگردانش دستور داد تا صندلي هايشان را از هم فاصله بدهند.دختران سريع به امر بابك عمل كردند.

بابك با جديت گفت: هر كدومتون به تنهاي اين متن رو همين الان ترجمه كنيد،فقط ده دقيقه مهلت دارين و اگر نه همه آخر ترم يك نمره از نمره اصلي تون كم مي كنم.

شاگردان از ترس معلم بداخلاقشان شروع به ترجمه متني كردند كه بابك نصفه ي متن را ترجمه كرده بود.بابك خوب مي دانست كه هيچ كدامشان قادر نيستند به طور كامل متن را ترجمه كنند. پس برايشان همين تنبيه در اول ترم عالي آمد تا ديگر اعتراض نكنند.

نسترن سعي داشت متن را ترجمه كند اما از بعضي كلمات سر در نمي آورد،جرات سر بلند كرد و پرسيدن از بابك را هم نداشت.شاگردان همه كلافه و آشفته بودند. بابك در بين شاگردان حركت كرد و گاهي نيز به ورقه هاي سفيد روي ميز دختران نگاه مي كرد.به كنار صندلي نسترن رسيد.نسترن توانسته بود فقط از ده خط،دو خط از متن را ترجمه كند.

بابك خم شد و با حرص زمزمه كرد: سرعت عمل براي فرار كردنت كه عاليه،ببينم اينجا هم مي توني از سرعت عملت استفاده كني .

نسترن از طعنه ي بابك دلخور شد، با چانه ي لرزان در چشماي بابك نگاه كرد.همان نگاه براي سرد كردن آتش خشم بابك بس بود. با اينكه از دست نسترن و كار ديروزش عصباني بود اما دلش براي ديدن نسترن و گوشش براي شنيدن صداي نسترن تنگ شدن بود. منتظر ايستاد تا نسترن حداقل يك كلمه حرف بزند، اما نسترن با بغض از جايش برخاست و بدون اجازه از كلاس خارج شد.

نسترن نمي توانست صورت خشمگين بابك را ببيند، او به خنده هاي قشنگ بابك عادت كرده بود، برايش نيز سخت بود كه خود مسبب اينگونه رفتار از جانب بابك شده بود.

بابك بي توجه به كلاس و شاگردان با عجله بيرون رفت، خود را به نسترن كه پشت درخت بيد پنهان كرده بود، رساند.

بابك با اندوه گفت: انقدر آدم بديم كه از دستم فرار مي كني ؟!

نسترن به آرامي سمت بابك برگشت و از عصبانيت گوشه اي مانتويش را در دست راستش گرفت و فشار داد. با خود گفت : نه بابك تو بد نيستي،من بدم ،من لياقت تو رو ندارم.

بابك به او نزديك تر شد و گفت : تو منو دوست نداري، درسته ؟!

در چشم هاي نسترن اشك جمع شد و در دل آرزو كرد كه اي كاش قدرت داشت و فرياد مي زد و به بابك مي گفت كه چقدر دوستت دارم اما او هيچ وقت همچين قدرتي را نداشت. بغض راه گلويش را بست و در سكوت ايستاد.

بابك با قدم هاي سست از نسترن جدا شد و به كلاس بازگشت.شاگردان حيرت زده به او و بعد به ورود نسترن نگاه مي كردند.در چشم هاي هر دوي آنها مي شد غم و ناراحتي را به وضوح ديد.

بابك بر روي صندلي پشت ميزش نشست و آرام شروع به خواندن متن درس كرد. نسترن نيز با صورتي غمگين و اندوهگين بر جاي خود نشست.

يك هفته از آن روز هاي كذايي مي گذشت. نسترن به خيال آنكه بابك وي را ديگر دوست ندارد و سعي دارد فراموشش كند،روزها و شب هايش را با گريه سرمي كرد. در طول كلاس بابك هيچ توجهي به حضور نسترن نمي كرد و بي تفاوت از كنار نسترن رد مي شد.

حنان كه شاهد غصه هاي نسترن و اندوه در چشم هاي بابك بود، خود را به آب و آتش مي زد تا اين دو را به طور اتفاقي رو در رو كند اما هر دوي آنها از اينكار سر باز مي زند. بابك نيز مي انديشيد كه نسترن هيچ عشقي به او ندارد. سعي داشت با گذشت زمان به زندگي عاديش برگردد.

زماني كه بابك در خانه بود، بيشتر وقتش را در اتاقش مي گذراند. گاهي اوقات به خواست خانم لطفي در پذيراي مي نشست اما اصلاً حواسش به اطرافش نبود. در يكي از شب ها خانم لطفي در كنار بابك نشست، با كلافگي گفت : بابك، توي اين يك هفته چي باعث شده كه انقدر غمگين و آشفته بشي ؟!

بابك با لبخند تلخي گفت : هيچي مامان

خانم لطفي مصمم گفت : بابك ميدوني كه خوب مي شناسمت و خوب ميدونم كه تو داري از يه چيزي رنج مي بري، پس بهتره راستش رو بهم بگي.

بابك كه از سكوت خسته بود و مي خواست با كسي درد و دل كند، با دلي شكسته گفت: مامان من عاشق شدم اما عاشق كسي شدم كه متاسفانه دوستم نداره .

خانم لطفي از اينكه بابك لب گشوده بود و راز دلش را با او در ميان گذاشته بود، خوشحال شد اما از آنجاي كه عاشق دختري شده بود، كه آن دختر هيچ علاقه اي به بابك ندارد ، ناراحت شد.

خانم لطفي با لحن دلسوزانه اي گفت: بابك تو از كجا ميدوني اون دختر دوستت نداره ؟!

بابك غم زده به صورت خانم لطفي نگاهي انداخت و گفت : براي اينكه از دستم فرار مي كنه،سؤال هام رو بي جواب ميزاره !!

خانم لطفي از تعجب چيني بر پيشانيش داد و گفت : خب شايد خجالت مي كشه.

بابك عاجزانه گفت : مامان اون بچه نيست كه خجالت بكشه،من بارها به نوع هاي مختلف اعتراف كردم كه دوستش دارم اما او هميشه سكوت مي كنه.

خانم لطفي با گرمي گفت : بابك از سكوت اون دختر نمي شه برداشت كرد كه دوستت نداره،حتماً براي سكوتش دليلي داره.

بابك اخمي كرد و گفت : آخه چه دليلي غير از دوست نداشتن من مي تونه داشته باشه،من الان شش ماه هستش كه اونو تقريباً هر روز مي بينم و تا حدودي هم شناختمش، اولش فكر مي كردم احساسي بهم داره اما الان كه دارم خوب فكر مي كنم مي بينم اشتباه فكر مي كردم.

خانم لطفي با مهرباني گفت : بنظر من خوب نشناختيش ،چون از سكوت اون دختر برداشتي كردي كه بهش اطمينان نداري .

بابك دستهايش را بهم گره كرد و گفت : بايد چيكار كنم؟!

لبخندي بر لب خانم لطفي آمد و گفت : تو بايد تلاش كني و بهش ثابت كني كه چقدر دوستش داري،البته بايد از طرف اون دختر هم اطمينان كسب كني كه واقعاً دوست نداره .

بابك نگاهش را از خانم لطفي گرفت و به صحفه اي تلويزيون خيره شد اما فكر و ذهنش را درگير پيدا كردن راهي كرد تا به نسترن ثابت كند كه چقدر او را دوست دارد و مي پرستد. گره ي كار در دستان حنان بود.

بابك با خوشحالي از جاي خود برخاست و با لبخند گفت : مامان ممنونم از كمكت.

خانم لطفي با محبت گفت : خواهش مي كنم پسرم.

بابك با شادماني به اتاق خود رفت و در ليست شماره هاي گوشيش به دنبال شماره ي تلفن حنان مدرس گشت.

****

حنان به ديدار نسترن رفته بود.در راهروي بيمارستان ايستاد و نگاهي به اطرافش انداخت تا شايد ثريا را بيابد اما نه خبر از ثريا بود و نه از الهام يا نسرين. 

به سمت پرستاري كه نشسته بود رفت،گفت : ببخشيد مي تونم حال يكي از مريض هاتون رو بپرسم؟!

پرستار جوان كه در حال نوشتن بود،گفت : كدوم مريض ؟

حنان در پاسخ جواب پرستار گفت : نسترن حقي.

پرستار بدون آنكه به صورت غمگين حنان نگاه كند،گفت : هنوز در وضعيت قبلي هستند و هيچ تغييري نكردند.

حنان زير لب تشكري كرد و از پرستار فاصله گرفت .به در بزرگ آي سي يو زل زد.

بغض راه گلويش را فرو داد و به آرامي گفت : نسترن امشب بابك از همه ي متن اون نامه ها باخبر مي شه،ميدونم داره نامه ها رو مي خونه، مطمئنم فردا مياد سراغت رو از من مي گيره و ميخواد كاري كنم تا تو رو ببينه، اونجاست كه بزنم زير گوشش و تف كنم تو صورتش،قول بده خوب شي، خودم تك تك اين روزهاي كه اينجا خوابيدي رو , سرش تلافي كنم فقط تو خوب شو.

حنان داشت گريه مي كرد و حرف مي زد.دلش از همه كس پر بود، از خودش كه در اين رابطه پافشاري كرده بود،از بابك بي وفاي كه بهترين دوستش را در آن شرايط سخت رها كرده بود. حتي از نسترني كه خود را قرباني بي وفاي يارش كرده بود.

باز هم با صداي گرفته اي نجوا كرد و گفت : فقط بيدار شو نسترن،مي دوني كه من بدون تو تنهاترين مي شم.

پاهايش سست شد،بر روي صندلي نشست. مي خواست امشب تا صبح كنار نسترن باشد.دلشوره عجيبي داشت ،حس غريبي و ناشناسي در درونش احساس مي كرد.

سرش را به ديوار تكيه داد و به ساعت بزرگ بيمارستان خيره شده، خاطرش باز با آن روز ها برگشت، به روز هاي كه فكر مي كرد پايان خوشي دارد.به ياد آن شبي افتاد كه بابك با خوشحالي تماس گرفته بود و از او طلب كمك كرده بود.

****

حنان از پشت گوشي تلفن معترضانه گفت: اي بابا فقط دو ساعت ميريم سينما و بر مي گرديم.

نسترن با بي حوصلگي گفت: واي حنان چرا نمي فهمي،حال و حوصله بيرون رو ندارم.

حنان از كوتاه نيامدن نسترن حرص خورد و گفت: واي از دست تو يكبار شد نه نگي ؟! فقط قراره بريم سينما،اونجا هم رو صندلي مي شنيم و در سكوت فيلم نگاه مي كنيم قرار نيست كه بريم شهر بازي كه حال و حوصله نداشته باشي.

نسترن كه از اصرارهاي مكرر حنان خسته شده بود،با كلافگي گفت : براي من فرق نداره كجا باشم،فقط دوست ندارم از خونه بيرون برم.

حنان با عصبانيت گفت : آخه تو چه مرگته، من تنهاي تو سينما حوصله ام سر ميره ؟

نسترن براي آنكه عصبانيت حنان را فروكش كند،گفت : خب حنان مي توني نري سينما .

حنان با حرص گفت : خب اين فيلمِ ميگن خيلي جالب و قشنگه.

نسترن پوفي كشيد و گوشي را جا به جا كرد و گفت : با يكي ديگه برو .

حنان صدايش را بالا برد و گفت : من اگه مي خواستم با كسي غير از تو برم،انقدر با تو يكي سر و كله نمي زدم .

نسترن دستي بر پيشانيش كشيد و گفت: از دست تو، حالا صبر كن به مامانم بگم اگه اجازه داد،ميام.

حنان با خوشحالي گفت : اگه مامانت نه آورد،بگو خودم باهاش حرف بزنم تا راضيش كنم.

نسترن كه راهي براي خلاصي از دست حنان پيدا نكرده بود،گفت : تا ده دقيقه ي ديگه بهت خبر ميدم.

نسترن قبل از آنكه حنان خداحافظي كند،گوشي را قطع كرد.سرش را ميان دستهايش گرفت و زير لب گفت :خدايا خودت كمكم كن.

نسترن از جايش برخاست و به طرف حياط رفت.ثريا را ديد كه مشغول صحبت كردن با زن همسايه رو به رويشان بود.صبر كرد تا مادرش صحبتش تمام شود و بعد از او براي خارج شدن از خانه اجازه بگيرد.

مي دانست كه اگر حرفي از رفتن به سينما بياورد، بطور حتم با مخالفت ثريا رو به رو مي شود. با اينكه هيچ ميل و رغبتي به بيرون رفتن ،نداشت اما نمي توانست با نرفتنش حنان را برنجاند. نسترن خود را مديون حنان مي دانست،او در همه ي شرايط از نسترن حمايت كرده بود.وي هميشه حنان را سنگ صبور خود مي دانست.نسترن صبر،شجاعت،سخت كوشي را از حنان فرا گرفته بود.

حنان با اينكه خود غم نديدن پدر را به دوش مي كشيد اما هيچ وقت به روي نسترن نمي آورد تا خدا ناكرده نسترن بخاطر او ناراحت و غمگين شود.

حنان دختر خود دار و قوي بود،او هميشه سعي مي كرد با خنده هايش، لبخند بر لب ديگران بياورد.

نسترن بر روي پله ي وردي در هال منتظر تمام شدن حرف هاي ثريا نشست.ثريا بعد از چند دقيقه از همسايه اش خداحافظي كرد و با يك كيلو سبزي در دست وارد خانه شد.

نسترن از جايش برخاست و سبزي را از دست ثريا گرفت.ثريا بعد از تكان دادن چادرش آن را بر روي بند آويزان كرد و گفت: امان از دست ليلا خانم ، ماشالله چقدر حرف مي زنه.

نسترن كنجكاوانه گفت : ليلا خانم چي مي گفت ؟

ثريا شانه اش را بالا انداخت و گفت : از وضع زندگيش ،انگار قرار شده خونه شون رو بفروشن و برن محله ي ديگه !!

نسترن با گفتن آهان وارد آشپزخانه شد،سبزي ها را بر روي كابينت سنگي آشپزخانه گذاشت. ثريا وارد آشپزخانه شد و گفت : نسترن سفره و دو تا چاقو بيار تا اين سبزي ها رو پاك كنيم.

نسترن از درون كشوي كابينت سفره ي يك بار مصرف و از جا ظرفي دو تا چاقو برداشت و سبزي را هم بغل كرد و به هال برگشت. ثريا از پارچ آب براي خودش يك ليوان آب ريخت و نوشيد. سريع بر روي زمين كنار دست نسترن نشست و هر دو مشغول پاك كردن سبزي ها شدند.

نسترن زير چشمي به ثريا كه تند تند داشت تره ها را پاك مي كرد،نگاهي انداخت و آرام گفت : مامان

ثريا تره ها را در ظرف پلاستيكي ريخت و گفت : چيه ؟

نسترن آب دهنش را قورت داد و گفت : امروز عصر مي شه با حنان برم بيرون ؟!

ثريا چاقوي كه در دستش بود را با عصبانيت بر روي سفره پرت كرد و گفت : چه خبرتِ ، هر هفته با اين دختره ميري بيرون،نه خير حق نداري پا تو از خونه بيرون بذاري .

نسترن بغضش را فرو داد و گفت : مامان من كي رفتم بيرون، بعدشم از اول بگو نه.

ثريا نگاه خشمگيني به نسترن كرد و گفت : نسترن با من بحث نكن.

نسترن حيرت زده گفت: من كي بحث كردم ؟!

ثريا به سقف نگاه كرد و گله مند گفت : خدايا من چرا از پس اين بر نميام ، الهام و نسرين با اون سنشون حق ندارن رو حرف من حرف بزنن اما اين چرا اينطوري بار اومده ؟!

نسترن از سرزنش و كنايه مادرش ناراحت شد،چانه هايش لرزيد و گفت : من كه چيزي نگفتم ، آخه چرا منو مثل الهام و نسرين دوست نداري ؟

ثريا با غضب گفت : براي اينكه تو آبروي ما رو بردي ، ما رو جلوي همه خجالت زده كردي، بخاطر تو من سرم رو نمي تونم تو شهر خودمون بلند كنم.

سيل اشك از چشمان قرمز شده اي نسترن جاري شد،ميان هق هق گفت : من كي آبروتون رو بردم ، مگه من اولي و آخريش بودم ، خودتون منو بدبخت كردين، زماني كه بايد از زندگيم لذت مي برم شما بخاطر خودخواهي هاتون نابودش كردين حالا اينجا من مقصرم يا تو با اون دو تا دختراي عزيزت ؟!

ثريا خواست با فرياد چيزي بگوييد كه صداي زنگ خانه مانع حرف زدنش شد. بي شك محمد بود كه از سركار آمده بود. ثريا كه نمي خواست از اين دعوا محمد بوي ببرد، گفت : نسترن سريع اين سبزي ها رو جمع كن، ديگه هم زبون درازي نكن.

ثريا شتابان به سمت حياط خانه رفت،نسترن اشك هايش را پاك كرد و سبزي ها را به آشپزخانه برد. 

نمي دانست چرا بعد از گذشت دو سال هنوزم مادرش با اينكه مي دانست او مقصر نيست، وي را گاه و بي گاه سرزنش مي كند و به او سر كوفت مي زند. بعد از شستن سبزي ها با اتاق خويش پناه برد، فقط در اين چهار ديواري احساس آرامش و تنهايي مطلق مي كرد.

زانوهايش را با غم بغل گرفت و گفت : نمي دونم چرا قرار نيست اين گذشته اي لعنتي فراموش بشه تا منم بتونم زندگي كنم .

حنان منتظر تماس از جانب نسترن نشسته بود. يك ساعت از آن ده دقيقه گذشته بود اما هيچ خبري از نسترن نبود. وقتي مادرش كلافگي او را ديد،گفت : حنان چرا انقدر كلافه اي ؟!

حنان بي حوصله از روي مبل زرشكي رنگ پذيراي برخاست و گفت : قرار بود امروز با نسترن بريم سينما اما هنوز بهم زنگ نزده تا براي رفتن ساعت دقيق رو بهش بگم .

سيما ليوان شيشه اي گلدار را روي ميز ناهار خوري گذاشت و گفت : شايد يادش رفته بهت زنگ بزنه .

حنان پشت ميز بر روي صندلي رو به روي سيما نشست و گفت : بعيد ميدونم نسترن آدم بد قولي نيست وقتي مي گه ده دقيقه اي ديگه زنگ ميزنم حتماً زنگ مي زنه .

سيما يك قاشق از ماست را گوشه اي بشقابش ريخت و گفت : خب لابد براش كاري پيش اومده ، مي خوای عصر برو جلو در خونه شون از اونجا با هم برين.

حنان با شيطنت به مادرش نگاه كرد و گفت : بد فكري هم نيست.

حنان در ماشينش نشسته بود و پي در پي بوق مي زد. سيما سراسيمه از حياط بيرون آمد و در خانه را قفل كرد،گفت : حنان بس كن ، جلو همسايه ها زشته .

حنان با چهره اي درهم كرده گفت : خب مامان ديرم شد.

سيما سوار ماشين شد و گفت : فقط دو دقيقه دير كردم .

حنان ماشينش را روشن كرد و گفت : آره جون من دو دقيقه دير كردي ،تازه اگه بوق نمي زدم بايد يك ساعت ديگه هم براي تشريف فرما شدن شما صبر مي كردم.

سيما روسريش را مرتب كرد و گفت : خب كار داشتم ،بايد نگاه به همه ي برق هاي خونه مي كردم .

حنان يك دستش را بالا برد و گفت : من تسليم

سيما لبخندي زد و به جلو نگاه كرد.حنان بعد از رساندن مادرش،با سرعت به سمت خانه اي نسترن راند.ماشينش را جلوي در خانه پارك كرد و از ماشين پياده شد.

زنگ خانه را زد،بعد به ساعت مچي اش نگاه كرد، عقربه ها ساعت بر روي چهار بود. نفسي از آسودگي كشيد چون تا پنج خيلي وقت داشت.

ثريا با گفتن كيه در را باز كرد. بعد از ديدن حنان لبخندي بر لب آورد.

حنان هم لبخند زد و گفت : سلام خاله، خوبين ؟

ثريا به گرمي گفت : سلام حنان ، الهي شكر شما چطورين ؟

حنان به خودش اشاره كرد و گفت : مي بينيد كه سرومرو گنده جلوتون ايستادم.

ثريا از لحن شوخ حنان خنديد و گفت : انشالله هميشه شاد باشي.

حنان نگاهي به حياط انداخت و گفت : خاله ،نسترن حاضر شده ؟

ثريا خود را به بي اطلاعي زد و گفت : براي چي نسترن بايد حاضر باشه ؟!

حنان پوفي كشيد و گفت : واي نگين كه حاضر نيست ،قرار بود امروز با هم برم بيرون .

ثريا لبخند از روي لبش محو شد و گفت : آخه عزيزم هر دفعه كه نبايد برين بيرون ، ميدوني كه باباي نسترن از بيرون رفتن دختر خوشش نمياد.

با اين حرف ثريا،حنان علت تماس نگرفتن نسترن را فهميد و به خوبي مي دانست كه ثريا اجازه به نسترن نداده بود.

حنان سعي كه لحنش را تغيير دهد تا ثريا را راضي كند،با غم گفت :

حنان سعي كرد لحنش را تغيير دهد تا ثريا را راضي كند، با غم گفت : آخه خاله ما كه جاي بدي نميريم ،منم به جز نسترن كسي رو ندارم .

ثريا اخمي كرد و گفت : نسترن هم باباش خوشش نمياد.

حنان ملتمسانه گفت : خاله خواهش مي كنم يك امروز رو اجازه بدين ، قول ميدم از اين بيرون رفتنا زياد نشه .

ثريا وقتي لحن پر التماس حنان را ديد، دلش به رحم آمد و گفت : باشه اما خيلي زود بايد برگردين .

حنان با خوشحالي دست هايش را بهم كوبيد و گفت : چشم خاله ، مرسي كه راضي شدين .

لبخندي بر لب ثريا آمد و گفت : خواهش مي كنم حالا بيا برو خودت بهش بگو كه قراره برين بيرون .

حنان وقت را غنيمت شمرد و با عجله وارد خانه شد، با خوشحالي از درون هال نسترن را صدا زد. نسترن كه از شدت گريه خوابش برده بود با چشم هاي پف كرده از خواب بيدار شد.

حنان در اتاق نسترن را باز كرد و گفت : خرس قطبي تو كه هنوز خوابيدي !!

نسترن غم زده گفت : حنان آروم تر ،اصلاً حوصله ندارم .

حنان كنار نسترن بر روي تخت نشست و گفت : پس من براي چي اينجا، خودم حالت رو جا ميارم.

حنان با دقت به صورت نسترن نگاه كرد ، وقتي چشم هاي قرمزه شده و پف كرده اي نسترن را ديد جا خورد،با تعجب گفت : چي شده باز گريه كردي ؟

نسترن با صداي گرفته اي گفت : نه گريه نكردم .

حنان ناراحت شد و گفت : به من دروغ نگو .

نسترن نگاهش را از حنان گرفت و گفت : دروغ ام چيه ؟!

حنان مصرانه گفت : نسترن تو چشمام نگاه كن بعد بگو دروغ نمي گم .

نسترن به چشماي نگران حنان نگاه كرد ، با يادآوري حرف هاي ظهر ثريا چانه اش لرزيد و گفت : بازم زدن تو سرم ،باز طعنه، لعنت و نفرينم كردن.

حنان با انگشتهايش صورت داغ كرده اي نسترن را نوازش كرد ، گفت : بميرم برات ، ول كن همه ي اينا مي گذره .

نسترن با بغض گفت : پس كي ؟

حنان نسترن را بغل كرد و گفت : خيلي زود

نسترن سرش را بر روي شانه اي حنان گذاشت و گريه سر داد، حنان هم گريه كرد.

نسترن ميان گريه با حسرت گفت : حنان نمي دونم چرا دارم بين كساي زندگي مي كنم كه منو دوست ندارن ؟! اين زندگي لعنتي نمي خواد درست بشه ، مامانم بازم سرم فرياد كشيد كه من آبرو براشون نذاشتم ، من خودم رو از اون زندگي نكبتي نجات دادم اما بازم دم از آبرو مي زنن...بخدا خسته ام ديگه تحمل هيچ حرفي رو ندارم ،دارم داغون ميشم ،تو اين خونه حكم يك مجسمه رو دارم تا ميخوام حرف بزنم تحويلم نمي گيرنن، صد بار با اين گوش هام شنيدم خواهرام گفتن مامان ديگه كسي در خونه رو بخاطر نسترن نمي زنه ، تازه اگه كسي هم بياد واسه نسترن مردهاي زن مرده هستن .

نسترن بغضش را فرو داد و ادامه داد : حنان آخه من چه گناهي كردم كه بايد اين همه بار سنگين رو روي شونه هام تحمل كنم ، بابام تو چشمام نگاه نمي كنه ، از اينكه آدم تو اين خونه حساب نميشم، دارم به مرز جنون مي رسم اونا با دستاي خودشون منو انداختن تو چاه حالا بعد از اين همه وقت نمي خوان اشتباهشون رو قبول كنن ،فقط من مقصر شناخته شدم.

نسترن اشك مي ريخت و با غم دردش را مي گفت ،دلش پر از غصه بود داشت با گفتن دردهايش خود را خالي مي كرد. حنان او را بيشتر در بغلش فشرد، او هم بي صدا گريه مي كرد. نمي توانست مثل هميشه او را دلداري بدهد، خود نيز بغض كرده بود. فرو دادن بغضش هم سخت بود.

هر دو با صداي ثريا اشك هايشان را پاك كردند.

حنان نسترن را از بغل خود جدا كرد و گفت : سريع اشك هاتو پاك كن تا مامانت نفهمه 

نسترن لبخند تلخي زد و گفت : مگه اشك هاي من براش مهمه .

حنان نگاهي پر از غم به نسترن كرد و گفت : بي خيال ،من ميرم بيرون تو هم سريع حاضر شو.

نسترن اخمي كرد و با صداي گرفته اي گفت : حنان مامانم اجازه نداد .

حنان لبخندي زد و با يك دستش پتو را از روي پاهاي نسترن كشيد و گفت : مگه ميشه با وجود من ثريا خانم اجازه نده ؟! عجله كن تا پشيمون نشده .

نسترن در كمال ناباوري از تختش برخاست.حنان لبخندي به صورت متعجب زده اي نسترن زد و از اتاق خارج شد.

حنان در هال منتظر آمدن نسترن نشسته بود.ثريا نيز چادرش را بر سر كرده بود.

حنان با لبخند گفت : خاله جاي ميري ؟

ثريا به آشپزخانه رفت و گفت : آره ،خونه خانم اكبري سفره انداختن منو هم دعوت كردن .

حنان به سيني حلوا در دستان ثريا نگاهي انداخت و گفت : چه عالي من مي رسونمتون .

ثريا ابرو بالا انداخت و گفت : دو تا كوچه بالاتره مزاحم نميشم .

حنان از جايش بلند شد و به طرف ثريا رفت .سيني را از دستان ثريا گرفت و گفت : مزاحم چيه ؟! من ميرم ماشين رو روشن كنم تا شما بياين .

حنان در عقب ماشينش را باز كرد و سيني حلوا را بر روي صندلي عقب با احتياط گذاشت . خود نيز پشت فرمان ماشين قرار گرفت .ثريا جلو تر از نسترن بيرون آمد ،نسترن نيز با صورت گرفته اي پشت ثريا خارج شد .

حنان به هر دوي آنها لبخند زد. نسترن اندوهگين در عقب ماشين را باز كرد و نشست .ثريا بعد از قفل كردم در خانه سوار ماشين شد و كنار حنان نشست .

حنان حركت كرد و آدرس خانه ي خانم اكبري را از ثريا پرسيد.بعد از پياده شدن ثريا ،حنان با شيطنت رو بر گرداند و به نسترن گفت : نسترن خانم كجا تشريف مي برين ؟!

نسترن كه تا آن زمان به بيرون خيره شده بود و مدام حرف هاي امروز ثريا در گوش هايش مي پيچيد، بعد از مكثي نگاهش را از بيرون گرفت و به حنان خيره شد.

حنان خنديد و گفت : اينجوري نگام نكن آب ميشم .

نسترن بي حوصله گفت : حنان من اصلاً حال ندارم ، ميشه بي خيال بيرون رفتن بشي ؟!

حنان اخم كرد و گفت : نه نميشه ، تو هم اگه برات زحمتي نيست بيا جلو بيشن و از پشت به من دستور نده .

نسترن دمغ از ماشين پياده شد و بر روي صندلي جلو نشست . حنان با سرعت مي راند و صداي ضبط ماشينش را هم بلند كرده بود. اما نسترن در عالم ديگري بود و هيچ توجهي به سرعت و صداي ضبط نداشت . انقدر غرق در خودش بود كه متوجه رسيدنشان نشد .

حنان ماشينش را در كوچه اي پارك كرد و گفت : رسيديم .

نسترن با صداي حنان به خود آمد. به اطرافش نگاهي انداخت و گفت : اينجا كجاست ؟

- مگه قرار نبود، بريم سينما.

نسترن هاج و واج شده بود، گفت : آره اما اينجا كه سينما نيست .

حنان كيف دستيش را از عقب برداشت و گفت : سينما خيابون اصليِ ولي اونجا جاي پارك نبود و اومدم ماشينم رو تو اين كوچه پارك كردم .

نسترن چيني بر پيشانيش نشاند و گفت : آهان كه اينطور

حنان با خنده به نسترن نگاه كرد و گفت : قصد پايين اومدن نداري ؟

نسترن به خود آمد و سريع از ماشين پياده شد.حنان بعد از قفل كردن ماشينش ، شانه به شانه ي نسترن حركت كرد و به خيابان اصلي رفتند . 

حنان از بليط فروشي دو بليط خريد . وارد سالن شدند.

حنان رو به نسترن كرد و گفت : چي مي خوري برات بخرم ؟!

نسترن نگاهي به پوسترهاي تبليغاتي فيلم ها كرد و گفت : دستت درد نكنه من چيزي نمي خوام .

حنان با اشاره اي دستش گفت : پس من ميرم براي خودم پاپكورن بخرم، تو هم اينجا باش تا بيام.

نسترن با تكان دادن سر جواب حنان را داد.

نسترن دست هايش را بهم گره داد و به صورت يكي از بازيگران زن زل زد. پسر لاغر اندام و قد كوتاه با موهاي بلند كنار نسترن ايستاد و گفت : خانمي چرا تنهايي ؟!

نسترن با اخم به پسر نگاه كرد و گفت : به تو مربوط نيست .

پسر چشم هايش را تنگ كرد و با لبخند گفت : اخماشو چه جيگريه .

نسترن از بي ادبي و پرروي آن پسر عصباني شد و رو بر گرداند اما آن پسر سمج تر از آني بود كه با رو برگرداندن نسترن دست بردارد.

چرخي زد و رو به روي نسترن ايستاد.لبخند حريصش را پهن تر كرد و گفت : چرا داغ مي كني، بيا بريم تو با هم كنار ميايم .

نسترن خشمگين شد و گفت : گورتو گم كن عوضي .

پسر چشمكي زد و گفت : قربونت برم انقد بداخلاقي نكن بهت نمياد.

نسترن با غضب گفت : خفه شو، آشغال

آن پسر وقتي ديد نسترن در برابرش كوتاه نمي آيد، لبخندش را با اخم عوض كرد و با عصبانيت گفت : حرف دهنت رو بفهم هر جاي ،فكر كردي نوبرشو آوردي ،واسه من ناز مي كني ؟!

نسترن خشمگين و عصباني شده بود، 

خواست با فرياد خشمش را بر سر آن پسر مزاحم خالي كند كه حنان او را از پشت صدا زد. نسترن با حرص در دلش چند ناسزا به آن پسر داد و به سمت حنان رفت .

نسترن شاكيانه به حنان نگاه كرد و گفت : چرا انقدر دير كردي ؟

حنان بي خبر از عصبانيت نسترن با تعجب گفت : نسترن خب رفته بودم پاپكورن بخرم ، واسه همين يكم طول كشيد .

نسترن صدايش را كمي بالا برد و با اخم گفت : واجب بود حتماً پاپكورن بخري ؟

حنان حيرت زده گفت : اتفاقي افتاده ؟

نسترن ابروهايش را در هم گره كرد و گفت : نه 

حنان به سمت مسيري كه نسترن آمده بود ، را نگاه كرد تا ببيند چه چيزي باعث عصبانيت نسترن شده بود ، مي دانست كه مشكل بر سر پايكورن خريدن اون نبوده است .

نسترن از اينكه حنان به پشتش نگاه مي كرد و مي ترسيد كه متوجه آن پسر مزاحم شود ،معترض گفت : چرا پشت منو نگاه مي كني ؟

حنان شانه هايش را بالا انداخت و گفت : هيچي همين طوري ،مي خواي بريم داخل الان فيلم شروع ميشه .

نسترن زود تر از حنان به راه افتاد و گفت : آره بريم

حنان كه علت خشم نسترن را نمي دانست ، بدون سخني به دنبال او رفت .

به خواست نسترن در رديف هاي وسط نشستند . حنان قبل از خاموش شدن لامپ هاي سالن رو به نسترن كرد و با مهرباني گفت : نسترن چرا عصبي شدي ؟

نسترن سعي داشت آن پسر و حرف هاي مزخرف وي را فراموش كند ، سرد گفت : هيچي ،بي خيال

حنان متوجه بي ميلي نسترن در جواب دادن شد ، با لبخند گفت : باشه 

بعد از چند دقيقه اي وقتي همه ي تماشاگران بر روي صندلي ها نشستند ،سالن در خاموشي رفت و سكوت مطلق در فضا ايجاد شد.

همه ي تماشا گران به پرده اي سينما خيره شدند . فيلم با آهنگ ملايمي شروع شد . صحنه اي اول فيلم با خارج شدن ماشيني شروع شد .

نسترن دست راستش را به زير چانه اش گذاشت و آرنجش را بر روي دسته ي صندلي گذاشت كه ناگهان متوجه دست ديگري بر روي دسته ي صندلي شد .

با گفتن ببخشيد دستش را كشيد و بر روي پايش گذاشت . يك لحظه در ذهن نسترن خطور كرد كه در كنارش همان پسرك مزاحم نشسته است با ترس خود را به شانه اي حنان نزديك كرد .

حنان مشغول خوردن بود ،و نگاهش به پرده زمزمه وار گفت : چته نسترن ؟

نسترن با صداي لرزان گفت : هيچي .

حنان حيرت زده گفت : پس چرا به من چسبيدي ؟

نسترن با اضطراب گفت : من كي به تو چسبيدم ؟!

حنان نگاهش را از پرده گرفت و با دستش شانه اي نسترن را گرفت و گفت : چسبيدي ديگه !!

نسترن به اجبار كمي از حنان فاصله گرفت و شاكي گفت : بيا خيالت راحت شد .

حنان متعجب زده گفت : امروز يه چيزيت ميشه ، خدا آخرش رو بخير كنه .

نسترن با حرص چشم از حنان گرفت و به فيلم نگاه كرد اما همه ي حواسش به مرد كناريش بود. كمي كه خيالش از آن مرد آسوده خاطر گشته بود ، به صندلي تكيه داد و در كمال آرامش نشست .

چيزي نگذشته بود كه آن مرد خود را به نسترن نزديك كرد و زير گوشش گفت :

زير گوشش گفت : من شيندم فيلم قشنگيه .

نسترن فاصله گرفت و به آرامي گفت : بله منم شنيدم .

چند دقيقه اي نگذشته بود كه آن مرد باز گفت : بازيگر زنش واقعاً قيافه اي زيباي داره .

نسترن با كلافگي گفت : بله زيباست .

آن مرد كه خيال سكوت كردن را نداشت كمي جا به جا شد. گفت : شما بازيگر مورد علاقتون كدومِ تو اين فيلم ؟

نسترن نفسي عميقي كشيد و با حرص گفت : همين خانم 

آن مرد با شادي گفت : چه جالب من هم بازي اين خانم رو خيلي دوست دارم .

نسترن ديگر جوابي به آن مرد نداد. به آخر هاي فيلم رسيده بود كه بازيگر زن و مرد داشتند بهم ديگر ابراز علاقه مي كردند كه باز هم مرد كناري نسترن به صدا آمد و گفت : كاش همه ي آدم ها مثل بازيگران مي تونستند به راحتي حرف دلشون رو بزنن .

نسترن با تعجب در آن تاريكي به صورت آن مرد نگاه كرد . 

آن مرد كه متوجه حيرت نسترن شده بود. مظلومانه گفت : حرف بدي زدم ؟!

نسترن ميان دندان هاي قفل شده اش گفت : نه 

مرد جوان از حرص خوردن نسترن خنديد و گفت : شما هم مثل عشق من بد اخلاق هستين .

نسترن از پرروي آن مرد جا خورد. با عصبانيت انگشت اشاره اش را بالا آورد و به سمت صورت آن مرد تكان داد و با غضب گفت : آقاي محترم بد اخلاق هفت جَ .....

ناگهان چراغ هاي سالن يكباره روشن شد و حرف در دهن نسترن ماند و حيرت زده به صورت نيمه خندان و مشتاق بابك نگاه كرد .

نسترن از خجالت سر به زير انداخت.

بابك با خنده گفت : جد در آبادمه ، بله ؟!

نسترن شرمسار به موكت هاي قرمز رنگ سالن نگاه مي كرد . وي از اينكه توسط بابك اينگونه غافلگير شده بود، تمام تنش عرق كرده بود . در دل دعا مي كرد كه اي كاش حنان فريادرسش باشد اما سكوت حنان و سنگيني نگاه بابك او را مضطرب و عصبي كرده بود .

بابك به اطرافش نگاهي انداخت . با سر چرخاندن بابك ، نسترن نيز به خود جرات داد و سرش را بالا آورد . او همچو بابك به اطرافش نگاه كرد.

در سالن هيچ كس نبود با ترس به صندلي حنان نگاه كرد اما حنان را در جاي خود نبود. 

نمي دانست چطور متوجه رفتن حنان نشده بود با نگراني به صورت بابك نگاه كرد. بابك بر عكس نسترن از اينكه تنها بودند، خرسند بنظر مي رسيد.

بابك به چشمان پر از ترس نسترن زل زد ، لبش را تر كرد .دستش هايش را به سمت دست هاي يخ كرده اي نسترن برد و به آرامي دست وي را گرفت .

نسترن از اين كار بابك خجالت كشيد و به دست هاي بابك نگاه كرد. بابك دانست كه او از اينكارش راضي نيست اما وي تصميم گرفته بود كه بطور حتم امروز حرف دلش را براي يارش بازگو كند و جوابي هم از نسترن دريافت كند.

بابك كمي دست هاي ظريف نسترن را فشار داد و با مهرباني گفت : نسترن مي خوام از احساساتم نسبت به تو امروز حرف بزنم ، گر چه قبلاً اشاره هاي كرده بودم اما تو هر بار از جواب دادن طفره مي رفتي و ازم فرار مي كردي ولي اينبار بايد كامل و تا آخر به حرف هام گوش بدي و در اتمام حرف هام جواب مي خوام ازت ، پس لطفاً خوب و با دقت به حرفام گوش بده ، نسترن من از تو خوشم مياد از شخصيتت، از آرامش درونيت ، از حجب و حياي خاص خودت كه هر مردي آرزو شه همچين دختري پا توي زندگيش بذاره ،حالا هم اين خوشبختي با من يار بود تا تو رو ببينم و عاشقت بشم. توي نوجوونيم انقدر غد و مغرور بودم كه به جز مادر هيچ زن ديگه اي رو قبول نداشتم اما وقتي بزرگتر شدم هميشه دعا مي كردم يك زني مثل مادرم پيدا كنم و باهاش ازدواج كنم.

بابك بار ديگر لبش را تر كرد و ادامه داد : توي اين چند سال تدريسم به هيچ يك از شاگردانم به چشم دانش آموز نگاه ديگه اي نكردم اما تو برام فرق داشتي ،روز هاي اول ازت متنفر بودم ،احساس مي كردم دختر بي ادبي هستي اما بعد ها متوجه شدم شخصيت جالب و محكمي داري ، وقتي نگاهت مي كردم و رفتارهات رو مي ديدم هر بار یاد مادرم و دوران جونيش كه برام تعريف مي كردند،مي افتادم. نسترن, مادرم زن قوي و استقلال خاص خودش رو داره البته اونم مثل تو آروم و آرامش به آدم ميده براي همين بيشتر از قبل بهت توجه كردم و بهت سخت گرفتم تا امتحانت كنم خوشحالم كه هر بار تو ، توي امتحانات من موفق مي شدي و منم از انتخابم به خودم مغرور تر مي شدم .

بابك كمي مكث كرد تا حالت صورت نسترن نسبت به حرف هايش ببيند. نسترن همچنان سر به زير بود و .....

نسترن همچنان سر به زير بود و لبخند قشنگي بر روي لبش نقش بسته بود. چال كوچكي كه بر روي گونه اي نسترن بود ، بابك را محو خود مي كرد. لبخند نسترن باعث شده بود وي هر چه زود تر حرفش را بزند و جواب نسترن را هم بشنود.

به دست هاي نسترن كه در دستش بود با عشق نگاه كرد و خوشحال بنظر مي رسيد.

آرزو مي كرد كه روزي بتواند نسترن را در آغوش بگيرد و برايش شعر هاي عاشقانه زمزمه كند .

بابك لب باز كرد و با گرمي گفت : حالا هم مي خوام بگم كه دوستت دارم و بدوني كه وجودم به تو تعلق داره ، نسترن میشه بدونم تو چه حسی به من داری ؟!

نسترن به آرامي سرش را بالا آورد و دست هايش را از ميان دستان بابك كشيد و با متانت گفت : خيلي ممنونم از تعريفتون ، حرف هاي شما منو به حدي شوكه كرده كه نمي دونم چي بايد بگم يا از كجا شروع كنم ولي ميدونيد گاهي اوقات بعضي آدم ها اختيارشون دست خودشون نيست و ديگران براشون تصميم مي گيرند و منم جز همون دسته آدم ها هستم. بابك خان بعضي طرز فكر ها و عقايد ها به امثال من اجازه نميدن تا حرف دلشون رو بزنن من هم ترجيح ميدم مهر سكوت روي لبام حكم فرماني كنه .

بابك كه به درستي متوجه حرف هاي نسترن نشده بود ، سري تكان داد و گفت : يعني چي كه مهر سكوت روي لبت باشه ؟

نسترن اندوهگين به بابك نگاه كرد و گفت : يعني اينكه من نمي تونم از احساساتم حرفي بزنم .

بابا با نگراني گفت : چرا نمي توني ، كي مانع تو مي شه ؟

نسترن چشمان اشكبارش را از بابك گرفت و غمگين گفت : شرمنده نمي تونم چيزي بگم .

نسترن خواست از جاي خود بلند شود و برود كه بابك با جديت و اخم گفت : نسترن اينبار حق نداري ازم فرار كني ؟

اشك از چشم هاي بي فروغ نسترن جاري شد و گفت : فرار كردن من هم به نفع شماست و هم من 

نسترن به آرامي از جاي خود برخاست اما بابك مچ دست نسترن را گرفت و مانع رفتنش شد.

نسترن خواست دستش را بكش اما بابك مچ دستش را محكم تر گرفت و او نيز از جاي خود برخاست . نسترن را به سمت خود بر گرداند و با محبت گفت : نسترن تو فقط بگو كه دوستم داري بخدا حاضرم بخاطر تو جون هم بدم .

نسترن از شنيد حرف هاي بابك قلبش تير كشيد ، سيل اشك و بغض گلويش اجازه اي هيچ گونه كلامي به او نمي داد. چقدر دوست داشت او هم مي توانست كه همچو بابك لب باز كند و به عشقش اعتراف كند .

بابك با دست هاي مردانه اش اشك هاي نسترن را از صورتش سترد و ملتمسانه گفت : خواهش مي كنم با اشك هات آتيش به قلبم نزن ، باشه صبر مي كنم هر وقت خودت خواستي بيا و حرف دلت رو بهم بزن ولي بدون من بخاطر تو از همه ي مانع ها مي گذرم .

نسترن با حسرت و افسوس به چشمان سياه رنگ بابك نگاه كرد.

در نگاهش هزاران حرف هاي ناگفته نهفته بود. غم هايش ، درد هايش ، ترس از تهديد هاي كه توسط خانواده اش شده بود ، حتي حسرت گفتن دوست دارم به بابك را .

به تندي چشم از بابك گرفت و به سمت خروجي سالن رفت . 

حنان با خشم قسمت خروجي ايستاده بود . نسترن بعد از ديدن حنان چانه هايش لرزيد و گريه سر داد . حنان از ضعف نسترن عصباني شد، نگاهي به بابك انداخت و با صداي بلندي گفت : آقاي لطفي شما عاشق دختر ترسوي شدين كه حاضرِ پا روي احساساتش با هر سختي و رنجي بذارم ولي اعتراف نكنه كه شما رو دوست داره و بگه كه به عشق شما زندگي مي كنه اما من مثل نسترن ترسو و بزدل نيستم، همينجا ميگم كه اين دختر عاشقانه شما رو دوست داره و دلباخته اي شماست .

نسترن از حرف هاي حنان حيرت زده شد و لبش را ميان دندانش گزيد و با چشمانش به او التماس مي كرد كه ادامه ندهد اما حنان تصميم گرفته بود كه هر طور شده كاري كند كه نسترن زبان باز كند و خودش به بابك بگويد كه او را دوست دارد.

حنان سري از روي تاسف تكان داد و به طرف نسترن رفت . شانه هاي نسترن را گرفت و به سمت بابك بر گرداند و گفت : نگاهش كن با چشماش داره بهم التماس كه ساكت باشم .

بابك با تعجب به نسترن نگاه مي كرد . نسترن سر به زير افكنده بود و در سكوت ايستاده بود .

بابك به سمت نسترن آمد و به آرامي گفت : خانم مدرس راست ميگه ؟

نسترن دستپاچه شده بود ، نمي دانست در آن موقعيت چه كند . بابك با دستش چانه اي نسترن را گرفت و ملتمسانه گفت : سرتو بالا بگير و بهم بگو كه دوستم داري .

نسترن اندوهگين به او زل زد .

حنان مصمم گفت : نسترن اين بهترين موقعيت ِ واسه اينكه حرف دلت رو بزني .

بابك منتظر شنيدن يك كلام از دهان نسترن بود . 

نسترن سعي داشت اضطراب را از خودش دور كند و حرفش را بزند اما گذشته اش مثل پرده اي سينما جلوي چشمانش رژه رفتند . باز به اينكه روزي با برملا شدن رازش ، بابك وي را ترك كند و تنها بگذارد . لبش را گزيد و باز هم سكوت كرد . بابك از سكوت طولاني نسترن كلافه شد و با نارضايتي گفت : تو منو مسخره خودت كردي ؟

نسترن از لحن تند و گله منده بابك ترسيد و گفت : نه بخدا

بابك با اخم گفت : پس چي ؟! من از احساساتم بدون هيچ نيرنگي برات گفتم اما تو حاضر نيستي از درونت منو با خبر كني .

نسترن با ديدگان پر از اشک به حنان نگاه كرد ، در نگاهش از حنان ميخواست كه كمكش كند اما حنان با غضب چشم از وي گرفت .

نسترن با خود كلنجار رفت ، از اينكه ضعيف بود خود را سرزنش می كرد . 

در يك لحظه به هيچ كس و هيچ چيز به جز خودش و بابك فكر نكرد .

نسترن با صداي لرزان و آرامي گفت : ميشه هميشه كنارم بمونيد ؟

بابك حيرت زده از اينكه شايد حرف نسترن را به درستي نشنيده است ، گفت : چي گفتي ؟

نسترن به صورت بابك نگاه كرد و گفت : ميشه هميشه كنارم بموني و برام يك تكيه گاه بشي ؟!

بابك از خوشحالي لبخند زد و با مهرباني به چشمان نسترن نگاهي انداخت و گفت : معلومه 

****

حنان اشك بر روي صورتش را به آرامي پاك كرد. ثريا را كنار خود يافت ، با صداي گرفته اي به او سلام كرد . ثريا نيز غم زده جوابش را داد .

حنان براي اينكه هواي تازه كند از جايش برخاست و به ثريا گفت : با اجازه من برم هواي عوض كنم و بيام .

ثريا نگاهي به ساعت بر روي ديوار انداخت و گفت : الان خيلي دير وقتِ حنان ، بيرون برات مشكلي پيش نياد ؟!

حنان لبخند تلخي زد و گفت : مراقبم، سريع بر مي گردم .

ثريا با تكان دادن سر رفتن حنان را تاييد كرد و با اندوه مسير رفتن حنان را دنبال كرد . 

بعد از رفتن حنان ، تسبيح اش را از درون كيف دستي چرم سياه رنگش بيرون آورد و زمزمه وار سبحان الله سر داد.

حنان به آرامي در محوطه ي بيمارستان قدم مي زد . با ديدن مردي كه بر روي نيمكت آهني بيمارستان نشسته بود ، بر جاي خود ايستاد و چشم هايش را تنگ كرد .

صورت آن مرد در نظرش آشنا آمد، بعد از اينكه با دقت به صورت آن مرد نگاه كرد حيرت زده زيرلب گفت : .....

حيرت زده زيرلب گفت : علي 

دو قدم جلو تر رفت ، مطمئن شد كه درست ديده است . با خشم دندان هايش را بهم ساييد . دوست داشت به او حمله ور شود و تا مي تواند او را بزند .

يونس متعجب زده از سمت راست به علي نزديك شد، گفت : تو اينجا چيكار مي كني ؟

علي از جاي خود برخاست و گفت : اومدم نسترن رو ببينم .

يونس به او نزديك تر شد ، گفت : علي شر به پا نكن ، بيا برو

علي با جديت گفت : شر چيه يونس ، مي خوام نسترن رو ببينم .

يونس اخم كرد ، گفت : او بي هوشه نمي توني ببينيش .

علي همانند ديوانه ها خنديد و گفت : خب به هوش كه مياد ، منم منتظر مي شينم .

يونس از خنده اي علي و حرف هاي بيجاي او عصباني شد و يقه ي علي را گرفت . 

غضبناك گفت : مرتيكه بي شرف برو گورتو گم كن .

علي هم يقه ي يونس را گرفت و با كنايه گفت : اصلاً به تو چه ، فكر كردي كي هستي ؟

يونس با حرص گفت : اول اينكه پسر خاله شم و دوم اينكه دوماد اينا هستم .

علي يقه ي يونس را رها كرد و با تمسخر خنديد ، گفت : آخ آخ نشناختمت ، شرمنده حاجي فكر كردي با احمقي مثل خانواده اي عموم طرفي ؟!

يونس با خشم گفت : احمق خودتي بي ناموس

علي با صورتي در هم گره كرده گفت : بي ناموس توي كه با زن هاي خيابوني مي پري اونم دور از چشم همه .

يونس خشمگين شد و باز يقه ي علي را گرفت ، گفت : چي داري واسه خودت مي نالي آشغال ؟

علي با صورت سرخ شده از فرط عصبانيت با سر به پيشاني يونس زد . يونس از شدت ضربه به عقب افتاد . علي تفي به سمت يونس انداخت و گفت : بار آخرت باشه يقه ي منو مي گيري ، شير فهم شد ؟!

يونس كه نقش بر زمين شده بود ، دستي بر جاي ضربه ای روی پيشانيش كشيد. صورتش از شدت درد درهم شده بود .

حنان همچنان بر جاي خود ايستاده بود و آن دو را نگاه مي كرد.

بعد از چند دقيقه اي يونس از روي زمين برخاست و با قدم هاي نامنظم خود را به نيمكت رساند و نشست . الهام با نگراني از پشت حنان گفت : يونس چي شده ؟

سريع خود را به يونس رساند . يونس هنوز هم داشت پيشانيش را ماساژ مي داد .

الهام كنار يونس نشست و گفت : چي شده ؟

علي پوزخندي زد و گفت : من زدمش 

الهام ناباورانه به علي خيره شد ، با صداي لرزان گفت : تو اينجا چيكار مي كني ؟

علي از سوال الهام عصباني شد و با خشم سري تكان داد ، گفت : دِ لامصب اون دختري كه تو اتاق خوابيده ....

حنان به ميان حرف علي آمد و با عصبانيت گفت : خفه شو ، اسم اون دختر رو اگه آوردي بخدا قسم كه با دستام خفت مي كنم .

علي و يونس و حتي الهام با تعجب به حنان نگاه كردند .

حنان با بغض ادامه داد : چيه اومدي جنازه اش رو روي شونه هات بذاري ، كثافت .

حنان مكثي كرد و با حرص خنديد و گفت : كور خوندي ، مثل هميشه آرزو به دل مي موني اينو بدون بدبخت ، عوضي نسترن بيدار مي شه و مطمئن باش كاري مي كنم كه ازت انتقام بگيره .

علي غضبناك به حنان زل زده بود ، مي خواست برود و تا مي تواند اين دختر پررو و مزاحم را گوش مالي اساسي بدهد .

به سمت حنان خيزي برداشت كه الهام با جديت گفت : علي حرمتت خودت رو نگه دار .

علي با دستاني مشت شده بر جاي خود ايستاد . حنان با عصبانيت چشم از علي گرفت و به سمت ساختمان بيمارستان رفت .

ميان راه بي صدا اشك مي ريخت ، زماني كه به ثريا نزديك شد ،اشك هايش را پاك كرد .ثريا از ديدن چشم هاي قرمز شده اي 

حنان با نگراني گفت : چي شده حنان ، گريه كردي ؟

حنان كنار ثريا نشست ، بغضش را فرو داد و گفت : نه خاله گريه نكردم .

ثريا مادرانه گفت : غصه نخور دخترم ، خدا خودش بهمون رحم مي كنه ، خيلي زود نسترن بهوش مياد و خوب ميشه .

حنان به صورت غم زده اي ثريا نگاه كرد و اندوهگين گفت : الهي آمين ، خاله امشب يه جوريم ، يه حس خاصي دارم ، باورتون نميشه هر لحظه نسترن رو كنار خودم احساس مي كنم ، ندي به قلبم ميگه فردا روز خيلي مهمي برامون ميشه . ميدونم با خوب شدن نسترن همه ي اين روز ها و شب ها رو فراموش مي كنيم .

ثريا ديدگانش پر از اشك شد ، حرف هاي حنان براي قلبش نور اميدي بود . 

زير لب صلوات فرستاد و گفت : انشالله حنان

صداي سلام كردن علي آن دو را وادار به سكوت كرد . ثريا با اخم چشم از علي گرفت . حنان با نفرت از جاي خود برخاست و به سمت ديگري از راهرو رفت .

علي آرام كنار ثريا نشست و گفت : زن عمو سلام كردم .

ثريا چيني بر پيشانيش داد و گفت : نمي خواد سلام كني ، براي چي اومدي ؟

علي با لحن دلخوري گفت : خب اومدم حال نسترن رو بپرسم .

ثريا خشمگين نگاهي به علي انداخت و گفت : مگه حالي هم براش گذاشتين ؟!

علي كلافه از جايش برخاست و گفت : تقصير من چيه زن عمو ؟

ثريا با ضرب بر پاي خود زد و گفت : بچه ام رو تا مرز مرگ كشوندي حالا مي گي تقصيرت چيه ؟! علي اگه بلاي سر نسترن بياد ، بخدا حلالت نمي كنم ، شب و روز رو سجاده ميشينم و نفرينت مي كنم ، خداكنه از اين به بعد يك آب خودش از گلوت پايان نره .

علي از نفرين هاي ثريا آشفته شد ، چند قدم از ثريا فاصله گرفت . باز به سمت ثريا برگشت و گفت : زن عمو من كه نمي خواستم براي نسترن اتفاقي بيفته !!

ثريا با خشم به سمت علي براق شد و گفت : بس كن ، از اينجا برو , نمي خوام قيافه اي نحست رو ببينم .

علي به سر خود زد و بر روي زمين نشست و با ناله گفت : من نسترن رو هنوز دوست دارم ،

ثريا با چشم هاي گرد شده به علي نگاه كرد و گفت : خجالت بكش ، تو خودت الان زن و بچه داري .

ثريا با تهديد انگشتش را به سمت علي تكان داد و گفت : سريع از اينجا برو و اگر نه زنگ مي زنم به پدر زنت و ميگم كه اينجاي .

علي به ثريا نگاه كرد و بي خيال گفت : زنگ بزن منو از كي مي ترسوني ؟

ثريا از روي تاسف سري تكان داد و گفت : خيلي بي چشمو رو هستي ، ميري يا به نگهبان بگم از اينجا بيرونت كنه ؟

علي با خشم نگاهي به ثريا انداخت و .....

به ناچار از جايش برخاست و به سمت خروجي رفت .

ثريا زيرلب گفت : الهي خير نبيني كه بچه ام رو ازم گرفتي .

حنان بعد از رفتن علي ، به كنار ثريا بازگشت و گفت : خاله آروم باشين .

ثريا گريه سر داد و اندوهگين گفت : چطوري آروم باشم ؟! بچه ام يك هفته ميشه رو تخت بيمارستان بي جون خوابيده آخه من مگه من دل ندارم ، چطوري آروم و قرار بگيرم ، خير نديده بچه ام رو بدبخت كرد و حالا اومده داغ دلم رو بيشتر كنه .

حنان كه او همچو ثريا گريه مي كرد ، با صداي لرزاني گفت : خاله تور خدا بيا بشين روي اين صندلي تا برم براتون آب بيارم .

ثريا با كمك حنان بر روي صندلي نشست ، بعد از آرام گرفتن ثريا وي با عجله به سمت راهروي ديگري رفت تا آب بياورد .

****

خانم لطفي بر روي كاناپه نشسته بود و با تلفن حرف مي زد . بابك خوشحال و سر حال وارد خانه شد . 

با چشمانش به دنبال خانم لطفي گشت . خانم لطفي همچنان مشغول حرف زدن بود . وقتي بابك متوجه خانم لطفي شد ، به سمت وي رفت و با صورتي خندان جلوي چشمان مادرش ايستاد .

خانم لطفي هم لبخندي به او زد و از کسی که پشت خط بود , خداحافظي كرد .

بابك بعد از قطع تماس مادرش ، با صداي بلندي گفت : مامان بالاخره بله رو گرفتم .

خانم لطفي چشمانش را تنگ كرد و گفت : از كي ؟!

بابك با خوشحالي كنار دست خانم لطفي نشست و گفت : از دختري كه خيلي دوستش دارم .

خانم لطفي با مهرباني گفت : خب مبارك باشه .

بابك دستان مادرش را بوسيد و گفت : ممنونم مامان ، حالا نوبت شماست كه برام آستين بالا بزنيد .

خانم لطفي با لحن شوخي گفت : آستينت هم بالا مي زنم اما يه شرطي داره ؟

بابك كنجكاوانه گفت : چه شرطي ؟

خانم لطفي دستي به سر بابك كشيد و با محبت گفت : اول من بايد اين دختر خانم رو ملاقات كنم .

بابك از جاي خود برخاست و گفت : از نظر من مانعي نداره ولي ببينم نسترن چي ميگه ؟

خانم لطفي با لبخند چشمكي زد و گفت : چه اسم قشنگي هم داره .

بابك با خنده گفت : اسمش كه قشنگه هيچ ، سيرتش هم قشنگه .

خانم لطفي چشم هايش را به آرامي بر هم نهاد و گفت : انشالله همينطور كه ميگي باشه اما من مي خوام اين نسترن خانم نفهمه كه قراره ملاقاتش كنم .

بابك حيرت زده گفت : چرا ؟!

خانم لطفي از جايش برخاست و گفت : چون مي خوام مزده اي دهنش رو بفهمم .

بابك با صداي بلندي خنديد و گفت : از الان دارين مادرشوهر بازي درميارين ؟

خانم لطفي اخمي تصعني بر پيشاني نشاند و گفت : هنوز نيومده داري طرفداريش رو مي كني ؟!

بابك با لودگي گفت : من تسليم شما ، هر وقت كه خواستين مي تونيد عروس آيندتون رو ببينيد .

لبخندي بر لب خانم لطفي آمد و گفت : حالا شد ، من فردا ميام تا از نزديك ببينمش .

بابك به سمت اتاقش رفت و گفت : عاليه .

****

- واي حنان باورم نميشه كه من اون حرفا رو به بابك زدم .

حنان از ذوق و هيجان نسترن خنديد و گفت : خوبه قسمت سختش رو من گفتم .

نسترن اخم كرد و گفت : خب حالا ولي خيلي نامردي بدون هماهنگي رفتي و منو با بابك تنها گذاشتي .

حنان با تعجب گفت : اِ اِ مي خواستي كه بهت بگم و جلوتر از خودم ، از سالن بري بيرون. 

نسترن با صداي بلندي خنديد و گفت : اي بدجنس داشتم از ترس مي مردم بخدا .

حنان با شيطنت گفت : نخير نمي مردي چون بابك جونت اونجا بود .

نسترن با تعجب، گفت : اتفاقاً از تنهاي با بابك مي ترسيدم دختر .

حنان پا بر روي ترمز گذاشت و گفت : بنده خدا گرگ كه نيست بيچاره عاشق شده .

نسترن از شرم سر به زير انداخت و با صداي آرامي گفت : از تو هم خيلي ممنونم كه به بابك گفتي من دوستش دارم ، و اگر نه خودم تا عمر داشتم حرفي نمي زدم .

حنان با گرمي گفت : اين كوچيكترين كاري بود كه مي تونستم برات بكنم دوست من ، چون مي دونستم سكوت مي كني زدم به سيم آخر و هر چي كه بايد مي گفتم و گفتم ، حالا هم تا مي توني از بودن با بابك لذت ببر .

نسترن با اندوه با حنان نگاه كرد و گفت : برام دعا كن حنان كه بتونم به بابك برسم و باهاش تا آخر عمرم زندگي كنم .

حنان پلكي از رضايت زد و گفت : برات دعا مي كنم نسترن ، تو نمي خواد غصه ي آينده رو بخوري خودش همه چي جور مي شه .

نسترن آهي كشيد و گفت : اميدوارم 

حنان براي آنكه جو بينشان را تغيير دهد با خنده گفت : احياناً قصد نداري پياده بشي ؟!

نسترن خنديد و گفت : انقدر هولم كه نمي دونم چيكار كنم .

حنان با دستش به در ماشين اشاره كرد و گفت : خب من راهنمايت مي كنم ، اول اون در رو باز كن و بعدم دل از من و صندلي بكن و پياده شو .

نسترن با لبخند چشم غره اي به حنان رفت ، گفت : باشه رفتم .

- به سلامت .

****

ساعت يك ربع به چهار را نشان مي داد .

نسترن يك ساعت بود كه جلوي آينه ايستاده بود و داشت مقنعه اش را مرتب مي كرد . سعي داشت حسابي به خودش برسد .

ثريا از درون هال با صداي بلندي خطاب به نسترن مي گفت : نسترن كجاي ، بيا برو ديرت شده .

نسترن كوله پشتيش را بر روي شانه اش انداخت ، اتاقش بيرون آمد و كلافه گفت : رفتم مامان .

ثريا با اخم گفت : سه ساعته تو اتاق چيكار مي كني ؟

نسترن كه در حال پوشيدن كفشش بود ، گفت : هيچي 

نسترن وقتي به وسط حياط رسيد ، ثريا صدايش را پايين آورد و گفت : راستي پول داري ؟

وی داشت از در خانه خارج مي شد كه گفت : آره دارم ، خداحافظ

و در را محكم بست. با سرعت زياد خود را به ايستگاه اتوبوس رساند . حنان بر روي صندلي ايستگاه نشسته بود. بعد از ديدن نسترن لبخندي زد و از جايش بر خاست .

نسترن نفس ، نفس زنان گفت : سلام حنان.

حنان خنديد و گفت : سلام با كي مسابقه ي دو داشتي ؟

نسترن بر جاي حنان نشست و نفسي تازه كرد ، گفت : هيچ كي خب ترسيدم دير برسم .

لبخند شيطنت آميزي بر لب حنان آمد و گفت : خب دير مي رسيدي ، ديگه كه غصه نداري يه وقت لطفي نذاره بياي كلاس .

نسترن با چشم غره نگاهش را از حنان گرفت و گفت : كوفت يه روزي هم مي رسه كه من دستت بندازم .

حنان پشت چشمي نازك كرد و گفت : عمراً بتوني 

نسترن براي حنان شكلكي در آورد ،حنان هم در مقابل نسترن شكلكي در آورد، دو دختر بعد از ديدن صورت همديگر هر دو شروع كردن و به هم خنديدن .

با آمدن اتوبوس ساكت شدند و به آرامي سوار اتوبوس شدند .

جلوي درب موسسه حنان و نسترن با بابك رو به رو شدند . نسترن از خجالت و شرم دخترانه اش سر به زير افكند .

بابك لبخندي زد و گفت : عصر بخير خانم ها

حنان وقتي سكوت نسترن را ديد خيلي آرام به پهلوي نسترن زد و گفت : عصر شما هم بخير ، با اجازه من برم داخل يه كار مهمي دارم .

بابك از باهوشي حنان لبخندش را پهن تر كرد و گفت : بفرماييد .

حنان از آن دو جدا شد و با سرعت وارد حياط موسسه شد.

بابك چند قدم خودش را به نسترن نزديك كرد و گفت : سلام عرض كردم خانمي .

نسترن آهسته سرش را بالا آورد و گفت : سلام ، خوبين ؟

بابك با شيطنت گفت : بستگي به طرف مقابلم داره ، اگه اون خوب باشه ، شك نكن كه منم خوبم والاغير .

نسترن لبخندي زد و گفت : پس خوبين .

بابك لحن كلامش را تغيير داد و با گرمي گفت : آره چون تو خوبي .

نسترن لبخند دلنشيني تحويل بابك داد و با همان لبخند مات بابك شده بود .

آقاي قشقاي كه از اتومبيلش پياده مي شد ، با صداي بلندي بابك را صدا زد و گفت : سلام آقاي لطفي .

بابك با بي ميلي چشم از نسترن گرفت و نگاهي به همكارش كه داشت به او نزديك مي شد ، انداخت و گفت : سلام آقاي قشقاي ، روز بخير 

قبل از رسيدن آقاي قشقاي به آن دو ، نسترن با دستپاچگي زير لب نجوا كرد : با اجازه من برم .

وي بدون آنكه پاسخي از جانب بابك بشنود ، وارد حياط موسسه شد و سراسيمه به كلاس رفت . حنان مشكافانه نسترن را زير نظر گرفت . لرزش دستان نسترن و لبخندي كه بر روي لبش نقش بسته بود ، از چشمان حنان دور نماند .

حنان با شيطنت و هيجان كنار نسترن نشست و زير گوشش گفت : ماچت كرد ؟

نسترن از خجالت لبش را گزيد و گفت : واي خجالت بكش .

حنان با بي تفاوتي شانه اش را بالا انداخت و گفت : چرا خجالت بكشم ، فقط سؤال پرسيدم ؟'

نسترن با صورتي سرخ شده از شرم گفت : آخه اينم سؤالِ كه مي پرسي ؟

حنان سرش را از روي مقنعه اش خاراند و گفت : آره خب سؤال بود ديگه .

نسترن اخم مصنوعي بر پيشانيش آورد و گفت : مي خوام سؤال نكني ، در ضمن جهت فضوليت بگم نه خير .

حنان ابرو بالا انداخت و گفت : مي دونستم از اين عرضه ها ندارين .

نسترن از حرص با دست مشت شده اش به بازوي حنان زد و گفت : خيلي بي تربيتي .

حنان چشمكي زد و گفت : خودت بي تربيتي كه جلو چشم همه وايساده بودي و با بابك جونت حرف مي زدي .

نسترن سري از تاسف تكان داد و گفت : من كه واقعاً حريف اون زبون دراز تو نمي شم.

حنان خنديد و گفت : بايدم نشي ، چي فكر كردي .

نسترم هم خنديد و گفت : هيچي .

با وارد شدن بابك به كلاس ، همه ي شاگردان ساكت شدند و بر جاي خود نشستند . بابك با صورتي بشاش درس را شروع كرد ، در طول كلاس مي خنديد و حرف مي زد .

شاگردان هم از اينكه بار ديگر بابك مهربان شده بود ، خرسند بودند . نسترن با لبخند بر روي لب به گفته هاي بابك گوش فرا داده بود . صداي بابك برايش آهنگ طنين انگيز و دلنوازي بود . همه ي حواسش به بابك و صدايش بود .

بابك پنج دقيقه به اتمام كلاس ، شاگردانش را مرخص كرد تا بتواند در وقت اندكي با نسترن صحبت كند . دختران همگي از كلاس خارج شدند ، حنان نيز از نسترن و بابك خداحافظي كرد و رفت .

بابك بعد از جمع كردن جزوهايش ، كيف دستيش را در دست گرفت و لبخندي به نسترن زد و گفت : به من افتخار ميدي يك فنجون قهوه مهمونت كنم ؟

نسترن از پيشنهاد بابك خوشحال شد و سر به زير گفت : البته 

بابك از جواب مثبت نسترن لبخند زد و به وي نزديك شد و گفت : نسترن خيلي خوشحالم كه پاتوي زندگيم گذاشتي .

نسترن كوله پشتيش را در دست گرفت و گفت : منم خيلي خوشحالم كه تونستم صاحب قلبت بشم .

بابك زير گوش نسترن زمزمه وار گفت : خيلي دوستت دارم .

نسترن لبخند شيريني تحويل بابك داد . وي بعد از مكثي ، نگاهش را به ساعت كلاس دوخت و گفت : داره وقتمون تموم ميشه .

بابك به ساعت مچي اش نگاهي كرد و گفت : آخ آخ مگه براي آدم حواس ميزاري .

نسترن گله مند گفت : من كي حواس برات نذاشتم ؟

بابك با شيطنت گفت : از وقتي قلبم رو دزديدي .

نسترن خنديد و ميان خنديدن گفت : ولي اول تو قلب منو دزديدي .

بابك هم خنديد و گفت : خب پس بدون كه هيچ وقت قلبت رو بهت پس نميدم .

نسترن به چشمان بابك زل زد و مصمم گفت : تو هم بدون كه منم هيچ وقت قلبت رو بهت پس نميدم .

بابك دستان نسترن را به آرامي گرفت و بر روي قلبش گذاشت .

بعد نگاهش را در نگاه نسترن گره كرد و گفت : ببين اين الان فقط بخاطو تو و عشق تو مي زنه .

نسترن با شرم نگاهش را از بابك گرفت و سر به زير افكند . از اينكه بابك انقدر او را دوست داشت ، خود را خوش شانس ترين دختر جهان مي دانست ، غم هايش ، درد هايش را با وجود بابك فراموش مي كرد . در كنار بابك بودن ، او را خوشحال و سرزنده مي كرد .

اين موجود برايش بسيار ارزشمند بود . چقدر دوست داشت ساعت ها در همين كلاس با بابك تنها مي ماند و از عشقشان حرف مي زند .

از همه ي رويا هايش ، حتي گاهي اوقات نيز رنج هايش را با او در ميان مي گذاشت.

سمت نگاهش با ديگر به ساعت رفت ، آن پنج دقيقه هم تمام شده بود . نگاهش را از ساعت گرفت و غم زده گفت : بابك من بايد برم .

بابك حيرت زده گفت : براي چي ؟

نسترن اندوهگين و نگران گفت : پنج دقيقه هم تموم شد ، مي ترسم باز اگه دير برسم ...

بابك انگشتش را بر روي لب نسترن گذاشت و گفت : ديگه ادامه نده ، چون دوست ندارم غمت رو ببينم برو اما بدون كه يك فنجون قهوه از من طلبكاري .

نسترن خنديد و گفت : باشه ، فعلاًخداحافظ .

نسترن خواست كه از كلاس خارج شود كه بابك با مهرباني او را صدا زد و گفت : نسترن ؟

نسترن برگشت و گفت : بله 

بابك مهربان گفت : خيلي مراقب خودت باش .

نسترن از توجه بابك لبخند بر لب نشاند و گفت : تو هم همين طور .

بعد با عجله از كلاس خارج شد و خود را به اتوبوسي كه داشت حركت مي كرد ، رساند.

حنان با اشاره اي دستش به نسترن فهماند كه نزد وي برود . نسترن آرام از ميان زنان ايستاده در اتوبوس گذشت و به حنان نزديك شد . حنان از روي صندلي برخاست و از نسترن خواست كه او بر جايش بنشيند . نسترن از فداكاري حنان تشكري كرد و بر روي صندلي نشست .

دستش را به لبه ي پنجره تكيه داد و به بيرون چشم دوخت . مي خواست ميان آن دود سياه رنگ به دنبال يك سفيدي مطلق بگردد و در آن سفيدي تصوير خندان بابك را نقاشي كند ، اما گوي خبري از آن سفيدي نبود ، چشم هايش را به آرامي بر روي هم گذاشت و به بابك فكر كرد ، با ياد آوري هر كلمه ي از زبان بابك ، لبخند بر روي لب نسترن عميق تر مي شد .

سعي كرد به خود نيز فكر كند ، به اينكه چگونه مي تواند مادر و پدرش را از وجود بابك مطلع سازد . او مي دانست كه قصد بابك چيست اما دغدغه اش از اين بود كه مادر و پدرش و حتي خواهرانش راضي مي شوند كه وي با بابك ازدواج كند .

دلش لرزيد ، بغض كرد از نرسيدن به بابك . باز هم صورت خندان بابك را به ياد آورد .

باز با خود كلنجار رفت كه اگر خانواده اش هم راضي شوند آيا بابك از افشا شدن رازش هنوز او را دوست خواهد داشت و راضي به ازدواج با وي مي شود .

با وحشت چشم گشود ، ديدگانش پر از حلقه هاي اشك شده بود ، با يك پلك زدن چشمانش شروع به باريدن كردند .

از بدختش ، از شانس خوشش كه طولاني مدت نبود ، در دل به خدا ناليد . او عاشق بود ، ذهنش پر شده بود از بابك . دست بر روي قلبش گذاشت ، مي دانست كه اين قلب با ديدن بابك آرام مي گیرد . حال كه او دل و دينش را باخته بود ، چرا بايد مانعي در كار باشد ، مانعي كه خود براي خود انتخاب نكرده بود .

با حسرت خيره به كف اتوبوس شد و بي صدا اشك ريخت . با ديدن دستمالي سفيد سرش را بلند كرد و با ديدگان اشكبارش به زني كه كنار دستش نشسته بود، زل زد . 

آن زن لبخند محوي بر لب داشت . زن ميانسالي بود اما جوان مي زد . لبش باريك بود ، صورتش گرد و گونه اي برجسته اي داشت . در نظر نسترن اين چهره مخصوصاً چشم و لب هايش آشنا آمد اما هر چقدر فكر كرد ، يادآور صاحب چهره نشد .

آن زن وقتي ترديد را در صورت نسترن ديد ، لبخندش را عميق تر كرد و گفت : بگيرش .

نسترن با طمأنينه دستمال را گرفت و اشك هايش را پاك كرد . دستمال را در دستش مچاله كرد و با بغض گفت : ممنونم

زن چادرش را بر روي پاهايش مرتب كرد و گفت : خواهش مي كنم اما اگه فضولي نيست ، ميشه بپرسم چرا گريه مي كردي ؟

نسترن نگاه اندوهگينش را از زن گرفت و غمگين گفت : نه خواهش مي كنم راستش يك مسئله ي شخصيه .

زن كه متوجه بي رغبتي نسترن در گفتن شد ، با لبخندي گفت : شرمنده كه فضولي كردم .

نسترن سراسيمه به ميان حرف زن امد و گفت : نه اين حرفا چيه اما بعضي چيزها گفتني نيست .

زن سرش را به علامت تاييد تكان داد و گفت : بله درسته ، دختر با درك و فهم بالاي هستي .

نسترن لبخند تلخي زد و گفت : مرسي از تعريفتون 

زن ابروهايش را بالا داد و گفت : بدون اغراق گفتم ، باز اگه فضولي نيست ميشه اسمت رو بدونم ؟

نسترن به آرامي گفت : بله البته ، نسترن هستم

زن بشاش گفت : به به چه اسم زيباي داري .

نسترن با محبت گفت : خيلي ممنونم .

آن زن نگاهي به سر تا پاي نسترن انداخت ، دختر ساده و آرام و با وقاري بود. او از همچين دختراني خوشش مي آمد . خواست بار ديگر سر صحبت را با نسترن باز كند ، كه با صورت خنداني گفت : من هم لعيا هستم .

نسترن خنده رو گفت : شما هم اسم بسيار زيباي دارين ، خوشبختم از آشنايتون .

لعيا زير لب تشكري كرد و نگاهي به كوله ا ي وي انداخت و گفت : خب نسترن خانم از كلاس برمي گردي ؟

نسترن با متانت گفت : بله كلاس زبان ميرم .

لعيا ابروهاي كمانيش را بار ديگر بالا برد و گفت : چه خوب ، زبان انگليسي خيلي به درد آدم ميخوره.

نسترن سرش را تكان داد و گفت : بله درست مي فرماييد .

نسترن به صورت خندان لعيا خيره شده بود ، از هم صحبتي با او خوشحال بود و بنظرش زن خوب و مهرباني مي آمد .

****

خانم لطفي با صورتي گرفته و خسته كليد را در قفل در چرخاند و وارد خانه شد . كفشش را به آرامي بيرون آورد و رو فرشيش را پوشيد .

آهسته قدم برداشت ، سري به همه ي اطراف خانه چرخاند . صداي آب خبر از حمام كردن بابك را مي داد . چادرش را بيرون آورد و به درون آشپزخانه رفت تا آبي بنوشد . كه در حين آب ريختن در ليوان زنگ خانه به صدا در آمد .

خانم لطفي ليوان نيمه پر را بر روي اوپن آشپزخانه گذاشت و به سمت در رفت . از دوربين در ، خانم نظامي را پشت در ديد .

با روي گشاده در را براي همسايه اش باز كرد . پيرزن خندان با كاسه ا ي در دست رو به روى خانم لطفي ايستاده بود .

با صداي كه مي خواست لرزشش به گوش نرسد ، گفت : سلام لعيا جان ، خوب هستي ؟

خانم لطفي با خوشروي گفت : سلام ملوك خانم ، ممنونم شما چطورين ؟ حاج آقا خوبن ؟

پيرزن دستي به سوي آسمان بلند كرد و گفت : الهي شكر دخترم ، حاج آقا هم خوبه سلام مي رسونه ، بابك خان چطوره ؟

لعيا روسريش را كه عقب رفته بود ، جلو كشيد و گفت : اونم خوبه سلام داره خدمتتون .

ملوك خانم كاسه را به سمت لعيا گرفت و گفت : سلامت باشه ، دخترم نازي امروز برام آش درست كرده و همراه دومادم فرستاده ، چون مي دونستم آقا بابك آش دوست داره يك كاسه هم براي شما آوردم .

لعيا از لطف ملوك خانم لبخندي بر لب آورد و با مهرباني گفت : شرمنده كردين . بعد كه كاسه را از دست خانم نظامي گرفت با همان لحن ادامه داد : خيلي ممنونم ، تورو خدا بفرماييد داخل .

پير زن لبخندش را پهن كرد و گفت : خواهش مي كنم ، نه مادر مزاحمت نميشم .

لعيا نگاهي به كاسه ي آش انداخت و گفت : مراحميد ، بازم دستتون درد نكنه .

ملوك خانم قدمي به عقب برداشت و گفت : خواهش مي كنم لعيا جان ، با اجازه من رفع زحمت كنم ، خدا نگهدارت .

خانم لطفي چيني بر پيشانيش داد و گفت : اجازه ي ما هم دست شماست ، خداحافظ تون باشه .

با رفتن خانم نظامي ، لعيا نيز در را بست و وارد آشپزخانه شد . كاسه را بر روي ميز صبحانه گذاشت . بابك با حوله اش كه داشت موهاي به رنگ شبش را خشك مي كرد ، وارد آشپزخانه شد و گفت ؛ سلام مامان ، كي اومدين ؟

لعيا با محبت نگاهي به بابك انداخت و گفت : سلام ، خسته نباشي تازه رسيدم .

بابك كه كنجكاو بود ، هر چه زود تر از نظر مادرش در مورد نسترن جويا شود ، حوله اش را بر روي شانه هايش انداخت و گفت : مامان ، نسترن رو ديدي ؟

لعيا كه مشغول شستن ليوان آبش بود ، از شستن ليوان دست كشيد . كمي آشفته و دستپاچه شده بود كه به اين زودي بابك ، از نسترن پرسيده بود .

نمي دانست چه بگويد . او هنوز خودش بطور دقيق نسترن را نشناخته بود و نمي توانست با يك ديدار در مورد نسترن قضاوت كند . شايد اگر آن دختر گريه نمي كرد او بهتر مي توانست با بابك حرف بزند . گريه ي نسترن خبر خوشي را به دنبال نداشت .

بابك وقتي سكوت مادرش طولاني شد ، با كنجكاوي گفت : مامان اتفاقي افتاده ؟!

لعيا به سمت بابك برگشت و با صداي گرفته اي گفت : نه 

بابك نگران پرسيد : پس چرا سؤالم رو جواب ندادين ؟

لعيا كه هنوز دو دل بود ، با اخمي ساختگي به مانتو و شلوارش اشاره اي كرد و گفت : بابك جان من هنوز لباسم بيرونم رو عوض نكردم ، الانم خسته ام يكم كه استراحت كردم ، مفصل با هم حرف مي زنيم .

بابك با پيشماني گفت : شرمنده مامان ، حق با شماست .

لعيا لبخندي به بابك زد و به اتاق خويش رفت .با خود انديشيد كه چگونه سر صحبت را با بابك باز كند و گريه كردن نسترن را در اتوبوس براي او تعريف كند .

در ذهنش به نسترن و حرف هاي كه ميانشان رد و بدل شده بود ، مرور كرد . در نظرش نسترن دختر خوب و با اصالت مي آمد و بطور حتم همسر خوبي و با وفاي براي بابك مي شد . او عشق را در نگاه نسترن ديده بود اما گريه كردن بي دليل نسترن برايش معما شده بود . مي خواست جواب معمايش را بيابد اما چجوريش را نمي دانست .

سعي كرد مغزش را خالي از فكر هاي مختلف كند . چند بار نفس عميق كشيد و لباسش را تعويض كرد .

لعيا براي بيرون رفتم از اتاقش مردد داشت ، هنوز هضم كردن گريه ي نسترن برايش دشوار بود .

چند بار طول اتاق را طي كرد . نمي دانست بايد كدام راه را انتخاب مي كرد ، گذشت يا حقيقت ؟! 

از طرفي هم نمي توانست عشق پاك بابك را ناديده بگيرد . او بارها شاهد خوشحالي و غم وي در مورد علاقه اش به نسترن بود . احساس مادرانه اش به او اجازه نمي داد ، بابك را اسير دختري كند كه بي دليل در جامعه ميان صدها چشم گريه كرده بود . كلافه شده بود ، نمي دانست چه كند .

به سمت كمد لباسيش رفت ، كشوي مخفي كمدش را گشود . او در وهله ي اول به آرامش نياز داشت ، تنها چيزي كه وي خاطراش را آرام مي كرد ، آن پلاكي بود كه برايش از احمدرضا باقي مانده بود . پلاك را ميان عينك و تسبيح و ساعت مچي شوهرش بيرون آورد و در دستش گرفت .

نام احمد رضا را با حسرت زمزمه كرد . اندكي بعد پلاك را بر روي سينه اش فشرد . قطره اشكي روي گونه اش جاري شد .

اندوهگين گفت : احمدرضا ، بين قلب و عقلم دعوا شده ، هر كدومشون حرف جداگانه اي مي زنند ، توي بد مخمصه اي گير كردم . احساسم ميگه بابك با اين دختر خوشبخت نميشه اما عقلم برخلاف احساسم تصور مي كنه و ميگه گريه ي نسترن رو ناديده بگيرم و اون بهترين همسر براي بابك ميشه ، بنظر تو چيكار كنم ؟! من و تو هم عاشق همديگه بوديم و خبر از درد عشق داريم ، دوست ندارم من هم مثل پدر و مادر هاي خودمون مانع عشق خالصانه ي فرزندم بشم . اون بيست و هشت سالشه ، بچه نيست كه خوب و بد رو از هم تشخيص نده ، خواهش مي كنم كاري كن قلب و عقلم يك دل بشن تا بتونم بابك رو خوشحال كنم و براي خوشبخت شدندش مانعي نباشم .

خانم لطفي بار ديگر پلاك را در دستانش فشرد و آرام از خود جدا كرد ، باز به اسم آقاي لطفي خيره شد . با دستش اشك هايش را سترد و پلاك را بر سرجايش گذاشت .

او تصميمش را گرفته بود، حال وقت صحبت كردن با بابك رسيده بود . روسري آبي گلدارش را بر سر كرد و از اتاقش با قدم هاي آهسته بيرون رفت . بابك را بر روي كاناپه مشغول كشيدن سيگار ، ديد . 

خانم لطفي رو به روي بابك ايستاد و معترضانه گفت : بابك مگه من به تو نگفتم لطفاً توي پذيراي سيگار نكش ؟!

بابك پوكي محكم به ته مانده ي سيگارش زد و سريع آن را در زيرسيگاري خاموش كرد . نگاهش را به خانم لطفي دوخت و گفت : عذر ميخوام ، حواسم نبود .

خانم لطفي بر روي مبل تك نفره نشست و گفت : خواهش مي كنم اما لطفاً هميشه بياد داشته باش .

بابك با صورتي گرفته , باشه اي را تحويل خانم لطفي داد و به آرامي از جايش برخاست تا به اتاقش برود كه خانم لطفي حيرت زده گفت : كجا ميري بابك ؟!

بابك بي حوصله گفت : ميرم توي اتاقم .

خانم لطفي لبخندي زد و گفت : نمي خواي نظرم رو در مورد نسترن بدوني ؟!

بابك متعجب زده بر جايش نشست و گفت : البته ولي اگه راغب به گفتن باشيد .

خانم لطفي با مهرباني به پسر مشتاقش نگاه كرد و گفت : خب من براي حرف زدن اينجام و دوست دارم درمورد نسترن خانم نظرم رو بگم .

بابك برخلاف حال چند لحظه پیشش , با شادي گفت : بفرماييد ، گوش ميدم .

خانم لطفي بعد از مكث كوتاهي جدي گفت : نسترن دختر باوقار و خانواده داري مي اومد ، لحن مؤدبانه اي در كلام و صحبتش ميشد به وضوح ديد و من خيلي از رفتار و منشش خوشم اومده . اول كمي از مسائل متفرقه صحبت كردم حتي نظرش رو در مورد معلم زبانش كه تو باشي هم پرسيدم ، اون خيلي با متانت تو رو براي من توصيف كرد و ازت به عنوان معلم خوب و داناي ياد كرد اون خوب تورو شناخته حتي بيشتر از من .

بابك با صداي بلندي شروع به خنديدن كرد . 

خانم لطفي بار ديگر ادامه داد .......

خانم لطفي بار ديگر ادامه داد : بابك ساكت باش لطفاً تاحرفم رو بزنم .

بابك با عذرخواهي كوچيكي به ادامه صحبت خانم لطفي گوش فرا داد .

خانم لطفي به آرامي گفت : اينطور كه فهميدم فرزند سوم يك خانواده ي اصيل و سنتي هستن ، دو تا خواهر بزرگتر داره كه هر دوي اونا خيلي زود ازدواج كردند . مادرش خونه داره و پدرش جز كاسب هاي بارازِ ، وضع مالي خوبي دارند و از هيچ نظر كبودي نداره ، خودش بر عكس خواهرهاش دوست داره تحصيلات عاليه كنه ، دختر بلند پروازيِ ، منو تا حدودي ياد خودم انداخت از نوع بيانش مي شد ، فهميد كه هميشه هدفمند زندگي مي كنه . بابك اين دختر گزينه اي خوبي ، براي همسري با تو هستش اما دوست دارم بيشتر باهاش وقت صرف كني و در همه ي مسائل باهاش حرف بزني و نظرش رو بدوني .

بابك كه تا تمام شد سخنان مادرش سكوت كرده بود .

با صورتي خندان گفت : ماشالله به شما ، اين همه اطلاعات كسب كردين ؟!

خانم لطفي لبخندي بر لب نشاند و پاسخ داد : بله البته اضافه كنم كه يكم از تجربياتم هم استفاده كردم ، بالاخره يك عمر معلم دخترا بود.

بابك با ذوق گفت : يعني شما هم مثل من از نسترن خوشتون اومده ؟!

خانم لطفي لبخندي از رضايت زد و گفت : بله ولي هنوز براي اقدام به خواستگاري خيلي زودِ !!

بابك از اينكه مادرش با او هم نظر بود ، احساس خوشحالي مي كرد و به خود,

در نزد خانم لطفي از انتخابش مي باليد . براي آنكه از مادرش سپاسگزاري كند ، با اطمينان خاطر گفت : چشم مامانم ، هر وقت شما صلاح بدونيد، من اقدام مي كنم . 

خانم لطفي از جايش برخاست و زمزمه وار زير لب گفت : الهي خوشبخت بشي .

***

ساعت از نيمه هاي شب گذشته بود . حنان سرش را به ديوار تكيه داده بود و به خواب رفته بود . ثريا هم پلك هايش را بر هم نهاده بود .

الهام و يونس هم در راهروي ديگري كنار هم ديگر مانند غربيه اي نشسته بودند . هر دو مهر سكوت بر لبانشان زدن بودند . يونس شرمسار به سراميك هاي بيمارستان خيره شده بود . 

الهام هم با حلقه هاي از اشك و ميان حسرت با خود در كلنجار بود . دير آمدن هاي يونس را به پاي كارش گذاشته بود و فكر مي كرد چند ساعتي با دوستانش وقت مي گذراند اما با گذشت چندين ماه تازه خبر دار شده بود كه بوي خيانت تا خره خره اش پر شده بود . اوي كه در همه ي شرايط به پاي يونس ساخته و سوخته بود ، حالا مورد بي مهري همسرش قرار گرفته بود و او را بي ارزش جلوه داده بود .

با خود مي انديشيد كه همچو زنان خياباني هم ارزش نداشت . اوي كه براي شوهرش غذا درست مي كرد ، لباسش را اتو مي كشيد ، اين همه زحماتش يونس چطور ناديده گرفته بود و خود را به آغوش زنان ديگر سپرده بود . آيا آغوش او همچو آن زنان رنگين كماني گرم نبود .

بغض راه گلويش را سد كرد . به سختي نفس مي كشيد . آروز مي كرد كه ، اي كاش در آن لحظه او هم مانند نسترن بي جان و بي هوش خوابيده بود . اشك هايش به آرامي شروع به چكيدن كردند ، لبهايش لرزيدند ، داشت به هق هق كردن بي صدا تن مي داد . 

يونس زير چشمي به الهام نگاهي انداخت ، خواست براي دلجوي چيزي بگويد اما هيچ حرفي در دهانش نمي چرخيد و خجالت زده بود . نمي دانست چگونه خود و كارش را نزد الهام توجيه كند . 

دستي به موهاي فرفري كوتاهش كشيد و با اندوه گفت : الهام گريه نكن .

الهام ميان گريه كردن ، پوزخندي زد و گفت : گريه نكنم ، پس چيكار كنم ؟! اگر گريه نكنم كه دق مي كنم ،اصلاً ميخواي بميرم تا تو راحت به كارهاي واجبت برسي ؟!

يونس كه مي دانست حق با الهام است و خودت باعث رنجشش شده بود. شرمگين گفت : الهام من بي تقصيرم !!

الهام حيرت زده به يونس نگاهي انداخت و گفت : بي تقصيري ، پس من بودم كه هر شب تو تخت با مرداي جورواجور بودم ؟

يونس خشمگين گفت : تو غلطي مي كني .

الهام با نفرت گفت : خيلي بي شرمي ، جاي اينكه كاري كني ببخشمت، حالا با وقاحت تمام بهم ميگي غلط مي كني ، واسه من غيرتي شدي ؟! آخه اگه رگ مردونگي داشتي كه سرت رو بالشت خونه ي خودت مي ذاشتي و مي خوابيدي نه اينكه تو خونه خالي با زن هاي هرزه سر كني .

الهام بعد از تمام شدن حرفش با غضب از جايش برخاست و به دستشوي بيمارستان رفت . شير آب را باز كرد و تند ، تند آب سرد را به صورتش مي زد . 

حسادت زنانگي اش تحريك شده بود . فكر كردن به اينكه شوهرش با زن هاي مختلف معاشرت داشته است ، او را عصبي و خشمگين كرده بود .

در آينه ي دستشوي به خودش زل زد ، به موهاي كه سفيد شده بودند . به خط اخمي كه خيلي وقت بود بر پيشانيش هويدا شده بود ، با حسرت نگاه كرد . آرام سرش را به زير انداخت و به دستاني كه در اثر سوختگي ، لك هاي قهوه اي بجا مانده بود ، خيره شد . 

به ناخن هاي كوتاه كرده اش نگاه كرد ، چقدر دوست داشت آنها را بلند كند و همانند ديگر زنان اطرافش از لاك هاي رنگي استفاده كند اما همين يونسي كه به او خيانت كرده بود ، مانع بلند شدن ناخن هايش و لاك زدنش بود .

او براي راضي نگه داشتن مردخانه اش ، آرزوهاي زنانه اش را بر زير پاهايش له كرده بود . به چشم هاي اشك آلودش نگاه كرد و گفت : از خودت زدي تا زن زندگي بشي ، آي زن زندگي ديدي چه به روزت اومده ؟!

ديگر اشك مجالش نداد تا بيشتر به خود كنايه بزند . دستهايش را به رو شوي تكيه داد و كمرش را خم كرد و شروع به گريستن كرد . به حال زني گريست كه دردهايش را به زبان نياورده بود ، غم هايش را از چشم همه پنهان كرده بود . 

او هميشه يونس را دوست داشت و همه ي سردي هاي كه از جانب شوهرش به وي مي شد را تحمل مي كرد و به روزي اميدوار بود كه يونس بار ديگر مثل اوايل ازدواج شان مهربان و با محبت ، با او هم بالين شود .

الهام به خيال هاي خام خود افسوس خورد . ديگر از يونس متنفر شده بود .

با خشم به خود نگاه كرد و به تندي اشكهايش را سترد ، گفت : ديگه حق نداري گريه كني ، يونس براي هميشه مرد .

خشمگين بود ، خشمش را بر سر ضربه زدن ، به صورتش خالي مي كرد . تا جاي رسيد كه سيلي هاي محكمي به صورتش مي زد و خود را نفرين مي كرد . حال از خود نيز بيزار بود ، به پاي مردي سوخته بود كه هيچ ارزشي نداشت .

با عصبانيت چنگي به موهايش زد و كشيد ، انقدر كشيد تا موهايش يكي يكي كنده شدند . احساس سرگيجگي داشت ، حالت تهوع بهش دست داده بود . عق زد ، مايعي سفيدي از دهانش خارج شد . شير آب را باز كرد و دهانش را شست ، طولي نكشيد كه باز هم مايع سفيد از دهانش خارج شد . ديگر ضعف كرده بود ، توان ايستادن نداشت . با يك دستش محكم روي شوي را گرفته بود و با دست ديگرش دهانش را مي شست .

شير آب را بست و از دستشوي خارج شد . يونس را نگران ديد ، اما ديگر صورت نگران اين مرد برايش ارزش نداشت . با اخم صورتش را از يونس گرفت و به سمت راهروي ديگري كه مادرش نشسته بود ، رفت . 

مي خواست سرش را به شانه اي امن مادرش تكيه دهد و گريه كند . آرام قدم برداشت ، نگاهش را از سراميك هاي كرمي گرفت و به در آي سي يو نگاه كرد .

با صداي ضعيفي توام با تعجب گفت : بابا !!

آقاي حقي چشم از در گرفت و به صورت رنگ باخته اي الهام نگاه كرد . ثريا با صداي الهام بيدار شد و او هم مانند الهام حيرت زده از ديدن شوهرش گفت : محمد كي اومدي ؟!

آقاي حقي بي تفاوت به مادر و دختر نگاه كرد و گفت : حال اين دختره چطوره ؟

ثريا از لحن سرد و خشن شوهرش رنجيده خاطر گشت . فكرش را نمي كرد ، بعد از يك هفته آمدنش اينگونه رفتار كند . 

با دلخوري گفت : بي هوش خوابيده .

آقاي حقي باز نگاهش را به در آي سي يو دوخت و گفت : ميزارن برم داخل .

ثريا غمگين گفت : نه

محمد بدون هيچ كلامي از ثريا و الهام دور شد . آقاي حقي كه رفت ، الهام با تعجب گفت : كي اومده ؟

ثريا دستش را در هوا تكان داد و گفت : نمي دونم والا .

الهام به حنان اشاره كرد و گفت : اين بدبخت رو چرا اينجا نگه داشتي ؟

ثريا اخمي كرد و گفت : مگه من گفتم كه بمونه ، خودش خواسته و اومده .

الهام به حنان نزديك شد و خيلي آرام شانه اي وي را تكان داد و گفت : حنان ، حنان جان 

حنان با نگراني چشم گشود و هراسان گفت : جانم ، چي شده ؟

الهام لبخندي زد و گفت : هيچي عزيزم ، ديدم اينجا خوابيدي ،خواستم بيدارت كنم تا بري تو نماز خونه بخوابي . 

حنان با دستش چشمانش را مالش داد و گفت ؛ نه همينجا هم خوبه .

الهام با مهرباني گفت : حنان جون اينجا هم گردنت ناراحته و هم كمرت .

حنان مصرانه گفت : نه الهام عوضش خيالم راحته كه نزديك نسترن نشستم .

الهام خواست حرفي بزند كه با صداي فرياد آقاي حقي ، حرفش را خورد و با ترس به ثريا نگاه كرد . ثريا سراسيمه به سمت صدا شتافت . الهام نيز به دنبال مادرش راه افتاد . ثريا ، آقاي حقي را ديد كه داشت با پرستار شيفت جر و بحث مي كرد .

ثريا آشفته حال گفت : چته محمد ؟! چرا داد و هوار راه انداختي ؟

محمد بي اعتنا به ثريا ، غضبناك به پرستار گفت : من بايد امشب دخترم رو از نزديك ببينم .

پرستار كه از آن مرد لجباز خسته شده بود ، با اخم گفت : شما كي هستين كه براي من تعيين و تكليف مي كنيد ؟! ميگم نميشه يعني نميشه آقاي محترم .

آقاي حقي به خشم آمد و گفت : زنيكه فكر كردي پشت ميز نشستي خيلي حاليته .

پرستار با عصبانيت گفت : آقاي محترم حرف دهنتون رو بفهميد .

آقاي حقي با پوزخندي گفت : گمشو جوجه ، برو بگو بزرگتر اين خراب شده بياد .

پرستار از لحن كلام بي ادبانه اي آقاي حقي به خشم آمد و با صداي بلندي گفت : وقتي زنگ زدم نگهباني انوقت مي فهميد اينجا جاي عربده كشي نيست .

آقاي حقي با صداي بلندتر از پرستار گفت : تو خيلي بي جا مي كني .

انقدر صداي دعوا و فرياد آقاي حقي اوج گرفته بود كه دكتر ها و پرستار هاي شيفت همگي از اتاق هايشان خارج شدند .

يكي از دكترها كه مسن تر بود ، با صداي آرامي گفت : چه خبره ،اينجا كلي بيمار خوابيده .

آقاي حقي كه همجنس خود را يافته بود ، با خشم گفت : برادر من كجاي شما ، هر چي به اين ضعيفه مي گم ميخوام دخترم رو ببينم تو گوشش نميره كه نميره .

دكتر شيفت با كمال احترام گفت : آقاي محترم ، بنده برادر شما نيستم ، ايشون ضعيفه نيستن ، مي تونيد خانم يوسفي صداشون بزنيد در ضمن مريض شما توي آي سي يو بستري شده و نمي تونيد برين ملاقاتش .

آقاي حقي كه باز همان صحبت هاي پرستار برايش تكرار شده بود ، با كلافگي گفت : آقاي دكتر ميدونم دخترم كجا بستري شده و ميدونم كه نميشه اونجا رفت اما من حتماً همين الان بايد برم پيشش .

دكتر به ناچار براي آنكه اين مرد عصباني را عصباني تر نكند ، رو به خانم يوسفي كرد و گفت : خانم لطفاً اجازه بدين براي چند دقيقه اين آقا بره پيش بيمارشون .

خانم يوسفي با صورتي در هم رفته ، گفت : آخه آقاي دكتر ، اگه دكتر شفيعي بفهمند ، منو توبيخ مي كنن . 

دكتر دستي به روپوش سفيد رنگش كشيد و گفت : من با دكتر شفيعي صحبت مي كنم .

خانم يوسفي سري تكان داد و گفت : خيلي ممنون 

بعد رو به آقاي حقي كرد و ادامه داد : بفرماييد .

آقاي حقي به دنبال پرستار به راه افتاد . ثريا و الهام هم خجالت زده ، به سمت آي سي يو رفتند . حنان با ديدن صورت خشمگين آقاي حقي از جايش برخاست و با صداي لرزاني گفت : سلام ، آقاي حقي .

آقاي حقي نگاه گذاري به حنان كرد و زير لب گفت : سلام

خانم يوسفي وارد آي سي يو شد و رو به آقاي حقي گفت : شما بريد اتاق سمت چپ ، اونجا روپوش و كفش مخصوص رو بپوشيد و بيايد، برين توي اين اتاق .

آقاي حقي بدون تشكر كردن از پرستار وارد اتاق سمت چپ راهرو شد . در كمدهاي سر باز ، لباس سبزرنگ و كفش به همان رنگ را برداشت و روي لباس خود پوشيد و وارد اتاق مريض ها شد . تنها صداي كه در اتاق مي پيچيد ، فقط صداي دستگاه هاي بود كه به بيماران وصل كرده بودند . 

آقاي حقي به دور تا دور اتاق سر چرخاند . چند زن و مرد بي جان بر روي تخت ها خوابيده بودند . باز سر چرخاند تا اينكه نسترن را ديد . آهسته به سمت تخت وي قدم برداشت . دخترش را ديد كه ضعيف و رنجور بر روي تخت بي هوش خوابيده بود . بر روي صورتش دستگاه اكسيژن وصل كرده بودند ، اندك نفسي را مي كشيد هم بخاطر همين دستگاه بود . 

نگاهش را از صورت نسترن گرفت و به دستان پاند پيچي شده اش زل زد . لكه هاي خون بر روي باند نمايان بود . ياد آن شبي افتاد كه نسترن را غرق در خون يافته بود . خود را به تخت نزديك تر كرد . دست سرد و زرد شده اي نسترن را در دست زبر و بزرگش گرفت . 

ميخواست با اين جسم بي جان حرف بزند ، شِكوه كند اما نمي توانست . 

حتي مي خواست اشك بريزد اما غرور و يكدندگيش به او اجازه نمي داد . خود را ملامت كرد از اينكه دل بي رحمي داشت . باز نگاهي به اطراف و مريضان انداخت . همه در سكوت خفته بودند . 

به خود جرأت داد تا كمي زبان باز كند و براي دخترش حرف بزند . لب هاي قهوه اي رنگش را از هم گشود و گفت : تو اينجا راحت خوابيدي اما خبر نداري كه غم بزرگي رو ، روي دوش من گذاشتي . شايد اگه مرد بودي ، مي تونستي حال منو بفهمي ، تو با اين كارت كمرم رو جلوي همه خم كردي . بس كه غصه ي كارهاي تو رو خوردم ، صدسال از سن ام پيرتر شدم . نسترن نبايد اين بلا رو سرم مي آوردي ، خردم كردي . من كلي جلوي دوست و آشنا سرم رو بالا مي گرفتم و ادعا داشتم دخترهام رو مثل دسته ي گل بزرگ كردم و زن زندگي ازشون ساختم ولي تو اصلاً مثل اون دو تا نشدي ، اگه تو هم سر به راه بودي ،مثل نسرين و الهام خوشبخت مي شدي و زندگي مي كردي اما حيف كه غافل بودم ازت ، اگر مي بيني اينجام بخاطر ننه جونم هستش كه سر شب اومد تو خوابم و ازم گله كرد . اگه بخاطر روح اون خدابيامرز نبود ، هيچ وقت پامو تو اين بيمارستان نمي گذاشتم . 

آقاي حقي حرف هايش را با حسرت به نسترن بي هوش و ضعيف مي گفت . محمد وقتي به ياد حرف هاي كاسب هاي بازار در مورد نسترن افتاد . با خشم دست دخترش را رها كرد و گفت : نسترن بمير تا حرفهاي مردم رو با خودت تو گور دفن كنم .

پرستار مراقب از شنيدن حرف هاي بي رحمانه اي آن مرد ، تمام تنش لرزيد. در آن همه سال از سابقه كارش ، هيچ وقت شاهد همچين پدري نشده بود .

چشم هايش پر از اشك شدند . نمي توانست آن مرد ظالم را در كنار بيماران مخصوصاً نسترن ببيند . خشمگين از جايش برخاست و بغضش را فرو داد ، گفت : آقاي محترم سريعاً اينجا رو ترك كنيد .

آقاي حقي متعجب زده به سمت صدا برگشت ، فكرش را نمي كرد ، كسي آنجا باشد و حرف هايش را بشنود . 

شاكيانه پرستار را نگاه كرد و گفت : تو اينجا چيكار مي كني ؟

پرستار از پشت ميزش فاصله گرفت و گفت : به شما اصلاً مربوط نيست ، بريد بيرون .

آقاي حقي كه مي خواست بار ديگر جنجالي به پا نكند ، بدون سخني از اتاق بيرون رفت . پرستار به سمت نسترن رفت ، با ديدگان پر از اشك به آن دختر كم سن و سال خيره شد .

****

روزها مي گذشت، نسترن و بابك در كنار هم ديگر به دور از چشم همگان با هم صحبت مي كردند و قبل از شروع كلاس قرار مي گذاشتند . هر دو مسرور و خوشحال بودند . اين خوشحالي و شادي بي وقفه اي نسترن باعث شده بود ، خانواده اش بخصوص ثريا را تحريك كند .

ثريا به دخترش شك كرده بود ، برايش خوشحالي و خنده هاي پي در پي نسترن گنگ مي آمد . وي روزي با نسرين تماس گرفت و خواست عصر به خانه شان بيايد . نسرين هم به دستور مادرش عمل كرد .

نسترن به علت تعطيلي در خانه بود و در اتاقش كتاب مي خواند ، متوجه حضور خواهرش نشده بود . ثريا ، نسرين را به اتاق خويش برود و از تغيير اخلاق و رفتار نسترن برايش توضيح داد و در آخر از وي خواست كه دليلش را از نسترن جويا شود . نسرين با گفتن چشم ، از اتاق ثريا بيرون آمد و به اتاق نسترن رفت .

نسرين با صورتي خندان وارد اتاق شد و گفت : سلام آبجي بي وفا .

نسترن كتابش را رها كرد و از جايش بلند شد ، گفت : سلام خواهر باوفا .

نسرين خنديد و گفت : طعنه مي زني ؟

نسترن مظلومانه گفت : نه اما تو طعنه زدي .

نسرين اخمي كرد و گفت : خب حق دارم ، يك بار شده تنهاي بياي خونه ي ما ؟!

نسترن با مهرباني گفت : خب حق داري اما منم درس دارم .

نسرين بر روي تخت نشست و گفت : ول كن درس ، درس آخرش كي چي ؟!

نسترن از طرز فكر خواهرش هيچ خوشش نمي آمد اما ترس از مادرش نيز نمي توانست از وي گله كند . 

با لحن دلخوري گفت : اگه درس نخونم ، چيكار كنم ؟'

نسرين بي تفاوت شانه اش را بالا انداخت و گفت : خب شوهر كن .

نسترن اندوهگين گفت : من فعلاً قصد ازدواج ندارم .

نسرين پشت چشمي نازك كرد و با اخم گفت : يعني چي ؟! مگه ميشه تا آخر عمرت مجرد بموني ؟

نسترن شاكيانه گفت : بله ميشه .

نسرين كه متوجه شد ، تند رفته است . حق به جانب گفت : شوخي كردم ، كي دلش مياد تورو شوهر بده ، اصلاً بگو ببينم كلاس زبانت چطور پيش ميره ؟!

نسترن هم براي رفع از ناراحتي ، لبخندي زد و گفت : عالي 

نسرين با خرسندي گفت : به به معلومه حسابي بهت خوش مي گذره كه تند و سريع جواب دادي .

نسترن ، چهره اي بابك را در جلوي چشمانش ديد و با لبخند پهني گفت : آره خيلي 

جواب نسترن انقدر با احساس گفته شد كه نسرين با دقت به صورت خواهرش خيره شد . چشمان نسترن شاد بودند . لبخند بر روي لب وي جديد بود و در اين چندسال اخير هيچ كدام از اعضاي خانواده شاهد اينگونه لبخند و خنديدن از نسترن نبودند . 

حال نسرين هم شك كرده بود و حتم داشت كه اتفاق خاصي براي خواهرش افتاده است . براي آنكه بفهمد ، در درون وي چي مي گذرد. 

با محبت گفت : چه خنده ي قشنگي مي كني ، چي شده كه تو از ته دل ميخندي ؟!

نسترن به خواهرش زل زد ، با خود انديشيد كه چقدر خوب بود با نسرين رابطه دوستانه اي داشت و از احساساتش برايش سخن مي گفت و حتي از وجود بابك او را مطلع مي كرد . 

در يك لحظه مي خواست لب باز كند و با نسرين ، خواهرانه صحبت كند ولي مي دانست كه نسرين با مادرش رابطه ي نزديكي دارد و سريعاً به او همه چيز را مي گويد . 

لب هايش را ميان دندانش گزيد ، با تكان داد سرش منكر شد و آرام گفت : هيچي .

نسرين از روي تخت برخاست و با مهرباني گفت : باشه اما خوشحالم كه خنده هات رو مي بينم .

نسترن لبخند تلخي بر لب آورد و گفت : مرسي آبجي .

نسرين از اتاق نسترن بيرون آمد و به آشپزخانه رفت . ثريا را مشغول پاك كردن كابينت ها ديد . 

به مادرش نزديك شد و با صداي آرامي گفت : مامان حق با تو بود ، نسترن خيلي تغيير كرده .

ثريا با كنجكاوي گفت : چيزي به تو نگفت .

نسرين با بالا انداخت ابروهايش گفت : نه ، ازشم پرسيدم اما گفت هيچي نشده .

ثريا دستمال چرك شده را درون ماشين لباسشوي انداخت و گفت : خدا خودش بخير كنه .

****

- بابك ، بابك

بابك از اتاقش بيرون آمد و گفت : جانم مامان 

خانم لطفي با مهرباني گفت : اگه كاري نداري بيا تا باهم يك فنجون قهوه بخوريم و مادر و پسر گپي بزنيم .

بابك با لبخند وارد پذيراي شد و گفت : چشم 

لعيا يكي از فنجان هاي قهوه را به بابك داد و گفت : خب ببينم از نسترن خانم چخبرا ؟

بابك جرعه اي از قهوه اش را نوشيد و گفت : خبر هم سلامتي ،سلام مي رسونه . 

لعيا هم قهوه اش را نوشيد و محتاطانه گفت : از من هم چيزي مي پرسه ؟!

بابك با شيطنت توام با لبخند گفت : آره تازه خيلي هم از شما مي ترسه .

لعيا چشم هايش را تنگ كرد و با اخم گفت : مگه من لولو خرخره هستم كه بترسه ؟!

بابك با صداي بلندي شروع به خنديدن كرد و گفت : نخير شما هلو هستين ، شوخي كردم مامان ، برعكس خيلي دوست داره شما رو ببينه .

لعيا حيرت زده گفت : مگه تو از قرار ملاقاتمون ، توي اتوبوس چيزي بهش نگفتي ؟!

بابك قهوه اش را سر كشيد و گفت : نه ، گذاشتم وقت مناسبي بهش بگم .

خانم لطفي متفكرانه فنجانش را بر روي ميز گذاشت و رو به بابك گفت : مثلاً وقت مناسب كيه ؟!

بابك با صورت گرفته اي گفت : نمي دونم ، راستش مامان واهمه دارم بهش بگم يه وقت از دستم دلخور بشه . 

لعيا مصمم گفت : اتفاقاً نبايد ترس داشته باشي ، اين بهترين موقعيت براي امتحان كردن نسترنِ .

بابك باناباوري گفت : چرا امتحانش كنم ، نسترن به اندازه ي كافي امتحان شده .

خانم لطفي از جايش برخاست و فنجان ها را در سيني گذاشت و گفت : بله امتحان شده اما بازم امتحانش كن .

بابك از اينكه مادرش غير منطقي حرف مي زد . از جايش برخاست و با نارضايتي گفت : مامان حس مي كنم اصلاً به نسترن علاقه ندارين ؟

خانم لطفي بهت زده به بابك نگاه كرد . از صحبت بي مقدمه اي بابك دلخور شد ، فكرش را نمي كرد كه بابك اينگونه او را قضاوت كند . او نيتش فقط درست شاختن نسترن بود اما بابك بد برداشت كرده بود .

خانم لطفي با صورتي درهم كرده چشم از بابك گرفت و به آشپزخانه رفت .

بابك نيز عصبي بود . دليل مادرش قانع كننده نبود . او نسترن را دوست داشت و مي خواست مادرش هم ، همانند او نسترن را دوست بدارد . نسترن را به اندازه ای کافی شناخته بود و بنظرش دیگر نیازی به امتحان کردنش نبود . 

با قدم هاي تند به اتاقش رفت و لباسش را تعويض كرد و از خانه بيرون زد . 

بي مقصد رانندگي مي كرد . خيابان ها كمي خلوت شده بودند . عابران اندكي هم در پياده رو راه مي رفتند .

بابك دلش نسترن را مي خواست . يك روز كامل مي شد كه او را نديده بود .

فكري به سرش زد ، به سمت خانه ي آنها راند و بعد از يك ساعت جلوي خانه نسترن متوقف كرد . 

به خانه زل زد ، چراغ روشن خانه ، خبر مي داد كه آنها هم بيدارند . در دل آرزو مي كرد كه اي كاش نسترن براي يك لحظه پا به كوچه مي گذاشت . با خاموش شدن روشناي خانه با حرص مشتي به فرمان ماشينش كوبيد و گفت : چطوري امشب بدون ديدم صورت ماه تو بخوابم ؟!

از درون داشبورت پاكت سيگارش را خارج كرد و نخي برداشت و بعد از روشن كردنش ، كشيد .

دستش را به سمت ضبط ماشينش برد و روشن كرد . آهنگ زيباي پخش مي شد . سيگار را در كوچه پرت كرد و سرش را بر روي فرمان اتومبيل گذاشت و به آهنگ گوش داد .

با به پايان رسيدن آهنگ ، بابك سر بلند كرد و به ساعتش نگاهي انداخت . ساعت يك و نيم از شب را نشان مي داد . ماشين را روشن كرد و به سمت خانه ي خود راند . كليد را آرام در قفل چرخاند و وارد خانه شد . در همان تاريكي خانه ، به اتاق خويش رفت . بعد از عوض كردن لباسش به اميد فرداي روشن خوابيد .

****

نسترن با خوشحالي از خواب بيدار شد و به هال رفت . امروز برايش قشنگ و عالي بود . دعا مي كرد كه هر چه زود تر زمان بگذرد و عصر فرا رسد . 

نيم ساعت قبل از رفتن به اتاقش رفت و مانتوي سفيدي از كمدش بيرون آورد و پوشيد . مقنعه اي كرم رنگي را انتخاب كرد . مي خواست رنگ روشن بپوشد تا صورتش زيباتر جلوه دهد . بعد از بستن مو هايش ، مقنعه را بر سر كرد . 

جلوي آينه ايستاد و از ادكلن مورد علاقه اش به خود زد . صداي بوق ماشين حنان از درون كوچه به گوش نسترن رسيد . سريع از اتاق بيرون آمد و با خداحافظي از ثريا به كوچه پا گذاشت .

سوار بر اتومبيل حنان شد و با شادي گفت : سلام

حنان با لبخند گفت : سلام ، چيه كبكت خروس مي خونه ؟!

نسترن چشم به رو به رو دوخت و گفت : چون بعد از يك روز ميخوام بابك رو ببينم ، نمي دوني چقدر دلم براي خودش و صداش تنگ شده .

حنان پا روي گاز گذاشت ، گفت : اوه اوه ، چه عاشقانه .

نسترن با خجالت خنديد . وي گاهي اوقات از حنان خجالت مي كشيد و سرخ مي شد . 

****

آقاي حقي خشمگين از اتاق آي سي يو بيرون آمد . ثريا اندوهگين به سمتش شتافت و گفت : محمد حال نسترن چطور بود ؟

آقاي حقي نگاه غضبناكي به ثريا كرد و گفت : مگه من دكترم كه حالش رو بدونم .

ثريا مظلومانه گفت : آخه تو الان از پيشش اومدي .

آقاي حقي اخمي كرد و با كنايه گفت : سلام تورو خيلي رسوند ، زن نفهم خب رو تخت بي هوش افتاده بود ديگه . 

آقاي حقي با عصبانيت از ثريا جدا شد و رفت . ثريا از بي مهري شوهرش ، لبانش لرزيدند و چشمانش گريستند . نمي دانست اين مرد در سينه اش قلب دارد يا يك تكيه سنگ !

حنان كه حال اسف بار ثريا را ديد ، به سمتش رفت و شانه اش را گرفت و گفت : خاله گريه نكنيد ، آقاي حقي هم ناراحته يه چيزي ميگه .

ثريا غمگين به حنان نگاه كرد . از نظرش حنان دختر فهميده و عاقلي مي آمد اما نمي دانست دلداريش هيچ يك از غم هايش كم نمي كرد . 

او از همه طرف رنج مي كشيد . او كه را داشت كه رنج هايش را به جان بخرد تا آسوده خاطر زندگي كند .

مرداش ، تكيه گاه اش ، سايه ي بالاي سرش، آوار شده اي بر سرش بود . همه ي غصه ها و درد هايش بيشتر از اين موجود نشأت مي گرفت . 

مي دانست كه او ناراحت فرزندش نيست ، بلكه نگران يك مشت حرف هاي آدم هاي كج فكر و مزخرف است . 

با حسرت و آه به رفتن آن بي وجدان نگاه كرد . حنان او را بر روي صندلي نشاند . 

الهام هم با چشم هاي اشك آلود به مادر بي دفاعش خيره شده بود . او هم مانند مادرش قرباني بود . محكوم بود تن به زندگي بدهد كه خود خواستارش نبود . 

باز هم حالت تهوع داشت ، سر گيجه اش دست از سرش بر نمي داشت . خواست كنار مادرش بنشيند كه يكدفعه عق زد و بالا آورد . 

ثريا هراسان از جايش برخاست و گفت : يا امام هشتم ، چت شد ؟

حنان با ترس آب دهانش را قورت داد و گفت : من ميرم دكتر خبر كنم .

سراسيمه به سمت پرستاري رفت و بريده بريده گفت : خانم تورو خدا به دادمون برسيد ، اونجا يكي حالش بد شده .

پرستار به اشاره اي دست حنان نگاه كرد و گفت : الان دكتر خبر مي كنم .

حنان با قدم هاي بلند به سمت ثريا رفت . الهام بر روي زمين خميده بود و بالا مي آورد . 

يونس پيدايش شد و نگران گفت : چي شده ؟!

ثريا با ترس گفت : نمي دونم ، يكدفعه بالا آورد . 

يونس خم شد و به الهام نگاه كرد ، گفت : حالت خوبه الهام ؟!

الهام با حرص گفت : به تو مربوط نيست .

يونس آرام و شرمگين كمرش را راست كرد . به حنان زل زد . 

حنان با عصبانيت نگاهش را از آن مرد خيانت كار گرفت . ثريا از حركت الهام نسبت به يونس تعجب كرده بود ، با حيرت چشم به يونس دوخت . يونس سر به زير افكند تا بيشتر از اين تحقير نشود . 

دكتر و پرستاري شتابان به سمت الهام آمدند . الهام با كمك ثريا و پرستار از روي زمين بلند شد و به سمت اتاقي هدايتش كردند . حنان پشت در ايستاده بود .

دكتر الهام را معاينه كرد و بعد از چكاپ كردنش ، گفت : شما حامله نيستيد ؟

الهام با بغض گفت : نه 

دكتر نگاهي به الهام انداخت و گفت : شما بايد يك تست حاملگي بدين .

الهام آرام با حسرت زمزمه كرد : آقاي دكتر من نمي تونم حامله بشم .

دكتر معتجب به الهام نگاه كرد و گفت : چرا ؟

الهام بي جان گفت : من مشكل دارم .

دكتر بر روي كاغذي شروع به نوشتن كرد و گفت : حالا با يك تست دادن ، ضرر نمي كنيد . 

الهام به ناچار گفت : باشه آقاي دكتر .

پرستار با وصل كردن سرم به دست الهام ، همراه دكتر از اتاق خارج شد . ثريا گوشه ي تخت نشست .

با مهرباني گفت : دخترم حالت خوبه .

الهام با تكان دادن سرش گفت : آره .

يونس خموش به ديوار تكيه داده بود . ثريا زير چشمي به وي نگاه كرد . آرام از جايش برخاست و از اتاق بيرون رفت . يونس ، از پشت ثريا را بدرقه كرد . در را آهسته بست و به سمت الهام رفت . 

این کتاب توسط کتابخانه ی مجازی نودهشتیا (wWw.98iA.Com) ساخته و منتشر شده است

الهام سرش را به سمت مخالف يونس چرخاند . با وارد شدن پرستاري ، يونس چشم از الهام گرفت و به پرستار جوان زل زد . 

پرستار گفت : مي خوام از خانم تون خون بگيرم .

يونس با بي حوصلگي گفت : براي چي الكي مي خواين خون بگيرين ، زن من حامله نمي تونه بشه .

پرستار ابروهايش را در هم گره كرد و گفت : دكتر به من گفته از خانم تون خون بگيرم ، پس لطفاً اعتراض نكنيد ، شايد خانم شما حامله باشن .

يونس خشمگين به پرستار نگاهي انداخت . پرستار بدون توجه به يونس ، سمت تخت الهام رفت . آستين مانتوي وي را بالا زد و از الهام خون گرفت . 

پرستار بعد از تمام شدن كارش از اتاق خارج شد .

يونس خشمگين به سمت الهام رفت و گفت : مگه تو حامله اي ؟!

الهام به نه كوتاهي اكتفا كرد . 

يونس عصباني شد ، با حرص گفت : پس اينا چه غلطي مي كنن ؟!

الهام با لحن تندي گفت : چه ميدونم .

يونس دستش را در هوا تكان داد و گفت : چه ميدونم يعني چه ، مگه تو از خودت خبر نداري ؟!

الهام از جايش نيم خيز شد و گفت : از خودم خبر دارم ، از تو خبر نداشتم . 

يونس از عصبانيت دندان هايش را بهم ساييد ، گفت : حرف مفت نزن ، من و تو خيلي وقته از هم جدا مي خوابيم واي به حالت اگه حامله باشي ، آبرو برات نميذارم . 

الهام از حرص و عصبانيت نفس نفس زد و گفت : آبرو ، پس من بايد چيكار كنم ؟! توي كه دم از آبرو مي زني ، اصلاً خودت آبرو داري ؟! 

يونس كه خونش به جوش آمده بود ، گلوي الهام را گرفت و فشار داد . الهام صورت زرد شده اش به سفيدي و سرخي مي رفت . هر چقدر تقلا مي كرد تا از دست يونس رهاي يابد ، فايده اي نداشت . ديگر ميان دنيا و آخرت بود . چشمانش سياهي مي رفت . اشك از چشم هايش مي چكيد . نفس اش بند آمد ، بي جان شد كه يكدفعه يونس گلويش را رها كرد . به سرفه افتاد ، تند تند نفس مي كشيد . تمام تنش داغ شده بود . سرم در دستش بيرون آمده بود و دستانش خوني بود . كمي كه جان گرفت با صداي توأم با نفرت گفت : كثافت ، عوضي اينا نمي فهمن ، من كيست دارم ، حالت تهوع ام بخاطر قرص هاي هستش كه مي خورم ، يونس ازت بيزارم خاك بر سر من كه يك عمر به پاي توي آشغال سوختم . 

الهام ميان هق هق فرياد زد : يونس اين توي كه نمي توني باردار كني ، تو مشكل داري نه من ، اما من احمق بخاطر تو و خانواده ام چيزي نگفتم و عيب رو خوندم گذاشتم ، چند ساله كه حرف هاي مادر و خواهرات دارم تحمل مي كنم تا تو يه وقت ناراحت نشي . چه شب هاي كه اشك نريختم ، چه روزهاي كه برام جهنم نكردي ولي سوختم و ساختم حالا جاي دستت درد نكنه ، داري خفه ام مي كني ؟!

يونس بهت زده به الهام نگاه مي كرد . حرف هاي الهام برايش تازگي داشت .

بريده ، بريده گفت : پس چرا چيزي بهم نگفتي ؟!

الهام سرش را ميان دستانش گرفته بود ، ديگر نمي خواست با او حرف بزند .

يونس با شرمندگي گفت : الهام معذرت ميخوام ، منو ببخش 

الهام با غضب گفت : برو بيرون 

يونس مصرانه گفت : من باهات ميخوام حرف بزنم .

الهام با سردي به يونس زل زد و گفت : ولي من نمي خوام حرف بزنم و صدات رو بشنوم .

يونس دست الهام را گرفت . الهام سريع دستش را پس زد و گفت : به من دست نزن ، گمشو بيرون .

يونس به ناچار از اتاق بيرون رفت . 

****

ثريا سر به زير نشسته بود . حنان هم كنار در آي سي يو ايستاده بود . پرستاري با عجله از آي سي يو بيرون آمد و با صداي بلندي داد ، زد : خانم يوسفي مريض تخت شماره بيست حالش بد شده ، سريع دكتر شفيعي رو خبر كنيد .

حنان با ترس به درون راهروي آي سي يو نگاه كرد . در دلش آشوب بود . 

ثريا هم از جايش برخاست . طولي نكشيد كه چند تا دكتر به همراه پرستاري با سرعت وارد آنجا شدند . 

حنان و ثريا هم مي خواستند وارد شوند كه خانم يوسفي به آن دو اجازه اي ورود نداد . 

ثريا ملتمسانه گفت : تورو خدا بگين اون مريض كيه ؟

خانم يوسفي ثريا را به آرامش دعوت كرد و گفت : متاسفانه دختر شماست اما شما نمي خواد نگران بشين ، دكتر ها مراقبش هستند .

خانم يوسفي با تمام شدن حرفش به آي سي يو رفت . ثريا بر روي زمين افتاد . حنان هم حالش بهتر از ثريا نبود .

ثريا گريه و شيون سر داد . آقاي حقي وارد راهرو شد . وقتي ثريا را در آن وضعيت ديد . 

با جديت گفت : چي شده ثريا ، چرا كولي بازي در مياري ؟

ثريا خشمگين از روي زمين برخاست ، به سمت آقاي حقي حمله ور شد . عاجزانه گفت : بي رحم ، دختره داره جون ميده .

آقاي حقي شاكيانه گفت : بس كن زن ، اون مثل گربه هفتا جون داده !!

ثريا با عصبانيت به سر خود زد و ناله كرد : چيه منتظر مرگشي ؟! 

آقاي حقي ابروهايش را در هم گره كرد و گفت : آره ولي حيف كه نميميره .

ثريا مانند ديوانه ها چنگي به لباس شوهرش زد و گفت : الهي تو جاي اون بميري .

الهام با سر و صداي مادر و پدرش از اتاق بيرون آمد . وقتي شاهد حال خراب مادرش شد ، به سمتش دويد و با گريه گفت : چي شده مامان ؟!

ثريا ميان گريه كردن، گفت : نسترن دوباره حالش بد شده .

الهام به پدرش كه بي تفاوت ايستاده بود ، خيره شد . حنان بي صدا گوشه ي در ايستاده بود و گريه مي كرد . دلش مادرش را مي خواست . احساس بدي داشت . نااميد بود ، فكر هاي ناجور به ذهنش خطور مي كرد . آرام بر روي زمين نشست و زانويش را بغل كرد .

****

حنان بر روي نيمكت پارك زير درخت كاج نشسته بود . به زن و مردي كه بر روي چمن ها نشسته بودند ، نگاه مي كرد . 

چشم از زن و مرد جوان گرفت و به سمت چپش سر چرخاند .

نسترن را آشفته ديد كه به سمت وي مي آمد . بابك نيز از پشت به دنبالش مي آمد و نسترن را صدا مي زد . 

حنان از جايش برخاست و چند قدم به سمت نسترن برداشت . نسترن با چشم هاي سرخ شده ، به او نزديك شد و گفت : حنان بيا بريم . 

حنان حيرت زده به نسترن نگاه كرد و بعد هم به بابك چشم دوخت . بابك به آن دو رسيد . با عصبانيت گفت : نسترن براي چي ، صدات مي زنم جواب نميدي ؟!

نسترن با خشم سمت بابك چرخيد و گفت : چون ديگه نمي خوام باهات حرف بزنم .

بابك از حرص نفسي كشيد و گفت : مثل دختر بچه ها رفتار نكن .

حنان با تعجب گفت : چي شده ؟! چرا دعوا كردين ؟!

نسترن دست حنان را گرفت و به سمت مخالف كشيد . 

با بغض گفت : بيا از اينجا بريم . 

حنان دستش را از دستان نسترن رها كرد و گفت : باشه ميريم اما اول بگو چي شده ؟!

نسترن با كنايه گفت : از اين آقا بپرس .

بابك كلافه گفت : نسترن ديگه داري زياده روي مي كني .

نسترن اشك هاي جاري شده اش را سترد و گفت : آره اصلاً هر چي تو بگي .

حنان بي حوصله گفت : اَه بس كنيد ، يكي به من بگه چي شده ؟!

نسترن به حنان رو كرد و گفت : اين آقا ، براي اينكه بفهمه من دوستش دارم يا نه ، مادرش رو بي خبر فرستاده پيش من .

حنان گنگ نسترن را نگاه كرد ، درست متوجه حرفش نشده بود .

بابك با عصبانيت دست نسترن را گرفت و گفت : تو چرا بد برداشت مي كني ؟! من مادرم رو نفرستادم ، اون فقط مي خواست تو رو ببينه .

نسترن اخمي كرد و گفت : خب چرا بي خبر همچين كاري كردين ؟!

بابك دست هاي نسترن را با خشم رها كرد و گفت : اي بابا ، چرا نمي فهمي ؟! گفتم كه ....

نسترن با صداي گرفته اي به ميان كلام بابك آمد و گفت : من نفهمم آره ؟!

بابك از اينكه نسترن نمي خواست سخنانش را گوش دهد و مانند بچه ها لجبازي مي كرد ، عصباني تر شد و سیلی محکمی به زیر گوش نسترن زد .

نسترن در شوك فرو رفته بود . حنان بهت زده به بابك و دستش خيره شد ، نسترن با دهن نيمه باز شده چشم به صورت خشمگين بابك دوخت . هر دو دختر از بابك ترسيده بودند . نسترن بي صدا اشك ريخت . 

به سختي بغض اش را فرو داد و گفت : دستت در نكنه .

نسترن بعد از گفتن حرف اش با سرعت از بابك و آنجا دور شد . بغض و اشك نسترن ، بابك را به آتش كشيد . نسترن را ديد كه با صداي بلند گريه مي كرد و از او دور مي شد . از كارش هم ناراضي بود و هم راضي .

هم نسترن را مقصر مي دانست و هم خود را . او آمده بود ، در مورد مادرش و ملاقاتش با نسترن سخن بگويد اما وي بدون گوش دادن به حرف هايش از او دلخور شده بود . بابك قصدش راستگوي به نسترن بود . نمي دانست كه نسترن ناراحت مي شود .

حنان با چشم غره اي به دنبال دوستش رفت . 

بابك گرفته و غمگين وارد خانه شد . خانم لطفي بر روي مبل نشسته بود و داشت تلويزيون نگاه مي كرد . بابك بي هيچ حرفي به اتاقش رفت . لعيا از حال زار پسرش فهميد كه باز هم با نسترن به مشكل بر خوردند . از روي تأسف سر تكان داد .

****

نسترن بعد از رسيدن به خانه ، خودش را در اتاق حبس كرده بود . سر درد بدي داشت . هنوز جاي سيلي بابك بر روي صورت لاغرش مي سوخت .

در تاريكي شب كنج اتاقش نشسته بود و گريه مي كرد . دلش شكسته بود ، از بابك بدش مي آمد .

دستي بر روي صورتش كشيد . با حسرت زمزمه كرد : نسترن تو هيچ وقت روي خوش زندگي رو نمي بيني . ببين اوني كه مثلاً دوستت داشت ، چه جوري جلوي بهترين دوستت زد تو صورتت ؟! ديونه همه ي مردا عين هم هستن ، همه شون متظاهرن . اونا بوي از دوست داشتن ، نبردن .

ديدي بعد از اين همه مدت بي خبر مادرش رو فرستاده تا تو رو امتحان كنه ؟! حتماً مامانش گفته كه بهش دستمال كاغذي دادم تا اشكش رو پاك كنه . همين امروز و فردا بود كه تركت مي كرد .

نسترن با خود حرف مي زد و خود را سرزنش مي كرد . 

چند روز مي شد كه نسترن غمگين و اندوهگين بود. بيشتر وقتش را در اتاقش مي گذراند . حوصله ي هيچ كس را نداشت . قيد رفتن به كلاس زبان را هم زده بود . 

ديگر نمي خواست چشمش به بابك بي افتد . ثريا او را زير نظر گرفته بود و از نرفتنش به كلاس جويا شد .وي نيز از رفتن امتنا مي كرد و مي گفت : ديگر نمي خوام به كلاس بروم . ثريا هم در برابرش سكوت مي كرد و چيزي نمي گفت . ولي مي دانست كه نسترن از غمي رنج مي برد . 

آري نسترن از غم دوري بابك و بي فاي وي رنج مي برد. سعي داشت فكر و ذهنش را از بابك خالي كند . سيلي بابك هنوز هم جايش مي سوخت .

نمي توانست به آساني كار بابك را فراموش كند . او ، بابك را نبخشيده بود . 

حنان هم ديگر اصراري براي آمدن نسترن به كلاس نمي كرد . 

يك ماه از آن روز گذشته بود . نسترن تا حدودي بابك را براي هميشه فراموش كرده بود اما شب ها در حسرت نداشتن بابك اشك مي ريخت .

****

بابك چند هفته مي شد كه نسترن را نديده بود . از درون آشفته و پريشان بود اما در برابر نگاه ديگران تظاهر به خوب بودن ، مي كرد . 

مي دانست كه خود مقصر است . او بيش از حد تند رفته بود . خود را از نديدن نسترن تنبيه مي كرد . انقدر مي خواست به خود سختي دهد تا ديگر سر كوچك ترين مسئله اي عصباني نشود و كار جبران نشدني ، انجام ندهد . 

او دل معشوقه اش را با يك سيلي شكسته بود . شب هايش را با دود سيگار سپري مي كرد . 

خانم لطفي هم سكوت اختيار كرده بود . او نيز مي خواست بابك مسير اين راه را خود بيابد . 

بابك در اين يك ماه درس و عبرت هاي زيادي آموخته بود . با خود عهد كرده بود كه ديگر باعث رنجش نسترن نشود و قبل از هر كاري با او مشورت كند . او دانسته بود كه دروغ براي رابطه ي بين دو نفر بدترين چيز است . 

حال مي خواست گذشته را جبران كند و هيچ وقت به نسترن دروغ نگوييد . 

روزي تصميم گرفت كه به ديدار نسترن برود . آن روز دلهره آور و در حين حال قشنگ بود . از گل فروشي چند شاخه گل رز نارنجي خريد . 

طبق گفته اي حنان او در خانه تنها بود . پس مي توانست به ديدارش برود . 

بعد از نيم ساعت اتو مبيلش را جلوي خانه ي آقاي حقي متوقف كرد . دسته گل كوچك را در دست گرفت و از ماشين پياده شد . دزدگير ماشينش را زد و به سمت در سفيد رنگ خانه رفت . 

آرام دستش را بر روي زنگ گذاشت و فشار داد . 

چند دقيقه طول نكشيد كه در باز شد . بابك لبخندي بر لب نشاند اما با ديدن دخترك رو به رويش ، لبخند بر لبش محو شد . در آن سوي در هم دخترك حيرت زده بابك را نگاه مي كرد . باورش نمي شد آن مرد بلند قامت بابك باشد . 

اشك از صورت رنگ پريده اش سُر خورد . درست يك ماه و يك هفته مي شد كه او را نديده بود . 

با لب هاي لرزاني گفت : بابك .

بابك قدمي به جلو برداشت ، با نگراني گفت : سلام نسترن ، چرا اين شكلي شدي ؟!

نسترن با بغض پاسخ داد : مگه چه شكلي شدم ؟

بابك ناباورانه نگاهي به سر تا پاي نسترن انداخت و گفت : چشمات گلو رفته ، از قبل هم لاغر تر شدي !!

نسترن اشك هايش را سترد و گفت : مي خواستي نشم ؟! غصه ي تو ، منو به اين روز انداخته . 

بابك براي دلجويي مي خواست پا به خانه بگذارد كه نسترن هراسان گفت : نه بابك ، خواهش مي كنم از اينجا برو .

بابك متعجب گفت : چرا نسترن ؟ اومدم ازت عذر خواهي كنم تا منو ببخشي .

نسترن سري تكان داد و گفت : چيزي ازم نپرس ، فقط از اينجا برو .

بابك با كلافگي دسته گل را در دستانش جا به جا كرد و گفت : چرا ؟! ميدونم كه تو خونه تنها هستي ، خواهش مي كنم بذار بيام داخل .

نسترن با چشم هاي فراغ شده اي گفت : نه نمي توني بياي ، برو بابك . 

بابك مصرانه گفت : نسترن لطفاً بذار بيام ، مي خوام باهات حرف بزنم . 

نسترن با دلهره گفت : اگه مامانم اينا سر برسن ، تو رو هم اينجا ببين خيلي بد ميشه .

بابك آرام گفت : باشه ، من ميرم تو اون پارك پشت خونه تون منتظرت مي شينم ،لطفاً بيا اونجا . 

نسترن سر به زير افكند ، گفت : من نميام .

بابك حيرت زده با صداي بلندي گفت : چرا ؟

نسترن بغض اش را به سختي فرو داد و گفت : براي اينكه من و تو اشتباه كرديم .

بابك ابروهايش را در هم گره كرد و گفت : يعني چي اشتباه كرديم ؟!

چشم هاي نسترن بار ديگر شروع به گريستن ، كردند . گفتن حرف دلش برايش دشوار بود . او با ديدن بابك همه ي غصه هايش را از ياد برده بود . 

لحظه ي جاي سيلي بابك سوخت . آرام دست بر روي صورتش كشيد . بابك به دست نسترن نگاه كرد ، دانست كه جاي سيلي اش است . شرمگين سر به زير انداخت . 

نسترن به سختي لب هاي خشك شده اش را از هم گشود و گفت : بابك راه من و تو از هم جداست .

بابك به تندي سر بلند كرد و اخم هايش را عميق تر كرد و گفت : بعد از يك ماه به اين نتيجه رسيدي ديگه ، نه ؟!

نسترن از صداي بلند بابك ، سراسيمه نگاهي به كوچه شان انداخت و به بابك زل زد . آرام گفت : آره تو اين يك ماه خيلي فكر كردم ، من و تو اصلاً به درد همديگه نمي خوريم .

بابك اخم هايش را به پوزخندي تغيير داد و گفت : به به ، لابد سبك ، سنگين كردي درسته ؟! چند ماه اداي عاشق ها رو در آوردي تا منو اسير خودت كني و بعد بزني زير همه چيز ؟!

نسترن با حيرت بابك را نگاه مي كرد . به گوش هايش از شنيدن حرف هاي بابك شك داشت . او چطور مي توانست بي رحمانه حرف بزند . 

نسترن در كمال ناباواري گفت : اين تو بودي كه ...

بابك از كوره در رفت و با عصبانيت گفت : آره من بودم ، زدم تو صورتت، من بودم مامانم رو فرستادم حالا هم اومدم ازت عذرخواهي كنم و بگم كه بدون تو نمي تونم زندگي كنم اما بازم تو داري بدون گوش دادن به حرفام ، قضاوتم مي كني ؟! 

نسترن با صورتي رنگ باخته از ترس ، چند قدم كوتاه به عقب برداشت . بابك كه متوجه ترس نسترن شده بود . 

با ندامت گفت : نسترن ، عزيزم ، خانومي خواهش مي كنم تو به حرفام گوش بده بعد اگه خواستي برو و پشت سرت رو هم نگاه كن .

نسترن به ناچار گفت : باشه برو تا ده دقيقه ي ديگه ميام اونجا .

لبخندي بر لب بابك آمد و گفت : ازت ممنونم عشقم . 

نسترن نيز لبخند تلخي به صورت بابك زد . بابك دسته گل ها رز را به طرف نسترن گرفت و نجوا كرد : قابلت رو نداره .

نسترن از پشت حلقه هاي اشك به صورت بابك چشم دوخت . اين اولين باري بود كه از كسي گل مي گرفت ، باورش نمي شد كه اينها واقعي باشند . با خود مي انديشيد كه يك روياي شيرين زود گذر است . 

بابك وقتي تامل نسترن را در گرفتن گل ها ديد ، آرام زمزمه كرد : اگه اينو ازم بگيري ، خيلي خوشحال ميشم .

نسترن به دسته گل زل زد . او حاضر بود براي خوشحالي بابك جان هم بده، چه برسد گرفتن اين گل ها .

آرام دست هاي لرزانش را به سمت دسته گل برد و از دستان بابك گرفت . 

بابك لبخندي بر صورت مردانه اش نشاند و گفت : خيلي دوست دارم . 

نسترن براي شنيدن طنين صداي بابك دل تنگ شده بود . بارها دوست دارم بابك را در ذهنش مرور كرد . هر بار با لحن خاصي مي شنيد. او تشنه اي عشق بابك بود حال با حضور وي سيراب سيراب شده بود . او نيز مي خواست لب باز كند و همچو بابك بگويد او هم دوستش دارد اما شرم و حياي دخترانه اش مانع مي شد . 

نگاهي به گل هاي رز نارنجي انداخت و گفت : ممنونم 

بابك با مهرباني گفت :خواهش مي كنم ، حالا منو بخشيدي ؟

نسترن آرام پلك هايش را بر هم نهاد و گفت : آره بابك 

بابك خواست دستان ظريف نسترن را در دست بگيرد كه نسترن هراسان گفت : نه ، اينجا جاش نيست . 

بابك لبخندي زد و گفت : وقتي تو كنارمي زمان و مكان رو فراموش مي كنم .

نسترن لبخند دلنشيني زد و سر به زير انداخت . 

حرف هاي عاشقانه ي بابك او را ديوانه مي كرد . سخنان بابك ، او را دل گرم و عاشق تر مي كرد . 

دلش نمي آمد بابك را به رفتن راغب كند اما ترس از رسيدن مادرش ، با بي ميلي گفت : بهتره بري . 

بابك اخمي كرد و گفت : باشه اما فردا تو سعديه منتظرتم .

نسترن با پريشاني گفت : اگه فردا نتونم بيام چي ؟!

بابك ملتمسانه گفت : نسترن خواهشاً نه نيار ، سعي كن بتوني .

نسترن لبخند مصنوعي بر لب آورد و گفت : سعي مي كنم . 

بابك چشمكي زد و گفت : پس تا فردا .

بعد از نسترن جدا شد و دزدگير ماشينش را زد . سوار بر اتومبيلش شد . 

ماشين بابك كه از كوچه خارج شد ، نسترن در را بست و در حياط به دسته گل نگاه كرد . باورش نمي شد بابك آمده بود و اين گل هاي زيبا برايش آورده بود . در وسط حياط چرخ زد ، دسته گل را هم در هوا چرخاند . 

خوشحال و سرمست بود . فقط به بابك و چند لحظه قبل فكر مي كرد . انقدر با ذوق چرخيد كه احساس سرگيجه كرد . بر جاي خود ايستاد و لبخند زنان گل ها را بوسيد .

ثريا با يك جعبه شيريني در دست زنگ خانه را زد . قبل از باز شدن در ، ماهرخ خانم همسايه شان وقتي متوجه ثريا شد، با صداي بلندي گفت : سلام ثريا خانم ؟

ثريا به سمت صدا برگشت و با لبخند گفت : سلام ماهرخ خانم ، حال و احوالتون چطوره ؟!

ماهرخ خانم جثه اي بزرگش را حركت داد و به سمت ثريا آمد ، گفت : شكر خوبم ، شما چطورين ؟

ثريا با مهرباني گفت : ما هم شكر خدا خوبيم .

ماهرخ نگاهي به جعبه ي شيريني در دستان ثريا انداخت و گفت : به به ، اين شيريني مناسبت خاصي داره ؟!

ثريا نگاه به جعبه كرد و گفت : بله ماهرخ خانم ، شيريني به مناسبت ....

ماهرخ پيش دستي كرد و حرف ثريا را بريد . گفت : من به ليلا خانم اينا گفتم اما اونا گفتن دارم اشتباه مي كنم .

لبخند بر لبان ثريا محو شد و گفت : چي رو به ليلا خانم گفتين ؟!

ماهرخ پشت چشمي نازك كرد و گفت : اينكه نسترن جون نامز كرده ديگه .

ثريا از فرط تعجب ابروهايش بالا رفتند . ناباورانه گفت : چي نامزدي نسترن ؟!

ماهرخ خانم چيني به بيني اش داد و گفت : آره ديگه ، ماشالله داماد برازنده اي هم داري ، امروز ديدمش داشت با نسترن حرف مي زد .

ثريا با سختي گفت : با نسترن من ؟!

ماهرخ خانم با تكان دادن سر تاييد كرد و گفت : بله خانم ، كلك نكنه مي خواستي دومادت رو قايم كني ؟!

ثريا با آشفتگي گفت : ماهرخ جون ، اين حرفا چيه ؟! نسترن نامزد نكرده .

ماهرخ با دستش به پشت دست راستش زد و با چشم هاي گرد شده ، گفت : واه من خودم امروز يك پسر با يك دسته گل ديدم كه اومد و داشت با نسترن حرف مي زد .

ثريا شوكه شده بود و داشت از گفته هاي ماهرخ پس مي افتاد . نمي دانست اين زن راست مي گويد با نه . ماهرخ زن حرافي بود ، زياد نمي شد به حرف هاي وي اعتماد كرد . 

ثريا با صورتي رنگ باخته براي جلوگيري از بي آبروي گفت : لابد از فاميل بود.

ماهرخ ابروهايش را بالا و پايين كرد و گفت : نه چند دقيقه ي جلوي در حرف زدن ، يه دو سه باري هم پسره صداش برد بالا اما نسترن هيچ كاري نكرد . 

ثريا به فكر فرو رفت ، آن پسر چه كسي مي توانست باشد . فقط يك نفر به ذهنش خطور كرد . 

زير لب با ترس گفت : علي !!

ماهرخ خانم متوجه اسم شد ، گفت : علي كيه ؟

ثريا ديگر از دست فضولي اين زن كلافه شد و با اخم گفت : ماهرخ جون شما كاري نداري ؟

ماهرخ وقتي عصبانيت ثريا را ديد ، لب هايش را با دلخوري آويزان كرد و با سردي گفت : نه ثريا جون ، با اجازه من برم .

ثريا با حرص گفت : اجازه ما هم دست شماست ، بسلامت .

ماهرخ با اخم ، بدون خداحافظي از ثريا جدا شد و به خانه اش برگشت . ثريا غضبناك بار ديگر زنگ خانه را زد . نسترن در باز كرد . 

ثريا عصباني گفت : كجاي تو ؟! چرا در رو باز نمي كني ؟!

نسترن با طمأنينه گفت : همين جا .

ثريا ، نسترن را پس زد و وارد خانه شد . نسترن با دلهره پشت وي حركت كرد . ثريا خشمگين جعبه ي شيريني را بر روي ميز گذاشت . چادرش را از سر كند و گفت : كسي زنگ نزد ؟

نسترن به آرامي گفت : الهام زنگ زد. 

ثريا اخمي كرد و گفت : چي مي گفت ؟

نسترن دستي بر روي گردنش كشيد و گفت : هيچي ، گفت مامان كجاست ؟! منم گفتم با نسرين رفتن دكتر .

ثريا ابرو بالا انداخت و گفت : خب زنگ خونه رو نزدن ؟! 

نسترن شتاب زده گفت : نه ، نه 

ثريا از دستپاچگي نسترن سوء استفاده كرد و گفت : پس چرا همچين شدي ؟

نسترن پريشان گفت : چطور شدم ؟

ثريا اخم هايش را عميق تر كرد و گفت : يهو گفتي نه . 

نسترن سعي كرد بر رفتارش مسلط باشد . به آرامي گفت : من فقط جواب دادم .

ثريا يك تاي ابروهايش را انداخت بالا و گفت : هيچكي ،هيچكي ديگه .

نسترن با صداي لرزاني گفت : هيچكي ، مامان اتفاقي افتاده ؟!

ثريا به اتاقش رفت و گفت : نه 

با رفتن ثريا ، نسترن نفسي از آسودگي كشيد . برايش عجيب بود كه مادرش آنقدر كنجكاو شده بود .

در دل صلواتي فرستاد و به اتاقش رفت . 

ترسيده بود ، با حرص پيش خود گفت : بابك ، صد دفعه بهت گفتم خانواده ام سخت گير هستن اما پسريِ زبون نفهم پا شده ، اومده جلوي در .

عاجزانه چشم به سقف اتاقش دوخت و گفت : خدايا خودت كمكم كن .

عصر ساعت چهار و ربع حنان با خانه ي آقاي حقي تماس گرفت . نسترن گوشي تلفن را جواب داد . حنان از او خواست كه به همراهش بيرون بروند . نسترن چون مي دانست بابك با حنان هماهنگ كرده است ، از وي خواست تا از مادرش اجازه بگير و او را همراهي كند . 

بعد از قطع تماس نسترن به سوي مادرش رفت و از او كسب اجازه براي بيرون رفتن كرد . 

ثريا هم بدون هيچ پرسشي و مخالفتي به نسترن اجازه بيرون رفتن داد . ثريا حركات و رفتار نسترن را باز زير نظر گرفت . شادي وصف نشدني نسترن ، ثريا را حيرت زده كرد . بعد از چند هفته نسترن بار ديگر مي خنديد و سر حال بود . 

نسترن بعد از خبر دادن به حنان ، براي آماده شدن به حمام رفت و دوش گرفت . حوله پيچ شده دور خودش از حمام خارج شد و به اتاقش رفت . كمد را باز كرد . ترجيح داد امروز هم مانتوي مشكلي بر تن كند . مانتويش پوشيد و شال سياه رنگي را هم بر سر كرد . كمي از كرم سفيده كننده به صورتش زد تا سبزگي صورتش را بپوشاند . برق لبي هم بر لب زد . خوشحال از اتاقش بيرون آمد . با لبخند از ثريا خداحافظي كرد و رفت .

بعد از خارج شدن نسترن از خانه ، ثريا سراسيمه به اتاق نسترن رفت و آنجا را گشت . مي خواست سر نخي از نسترن پيدا كند اما هيچ نيافت . بر روي زمين خوابيد و زير تخت وي را گشت .

چيزي را ديد ، دستش را به سمت شي برد . آهسته بيرون كشيد . 

دسته گل را پيدا كرد . حيرت زده به گل هاي تازه نگاه كرد . دنبال يادداشتي بود اما چيزي بر روي دسته گل ننوشته شده بود . 

با عصبانيت از جايش برخاست .

****

نسترن خندان سوار بر اتومبيل حنان شد . حنان كه شادي را در صورت نسترن ديد ، از خوشحالي وي او هم شاد شد و با لبخند گفت : سلام 

نسترن با مهرباني گفت : سلام ، چطوري ؟

حنان چشمكي زد و گفت : خوبم اما به خوبي تو نيستم .

نسترن با خوشحالي گفت : من كه عالي م . 

حنان حركت كرد و گفت : خدا را شكر

نسترن با شيطنت گفت : مرسي ، نمي خواي آهنگ بذاري ؟

حنان حيرت زده به نسترن نگاه كرد و با خنده گفت : آهنگ هم ميزارم . 

بعد دستش را به سمت پخش ماشين برد و روشن كرد . در مسير حركت ، نسترن حرف مي زد و مي خنديد . حنان هم با ذوق به حرف هاي دوستش گوش فرا داده بود .

يك ساعت بعد به جلوي در وردي سعديه رسيدند . حنان بعد از پياده شدن نسترن به وي گفت : من ميرم ، وقتي كه كارت تموم شد بهم زنگ بزن سريع خودم رو مي رسونم . 

نسترن با محبت لبخند زد و گفت : باشه ، خيلي ممنونم .

حنان سر تكان داد و گفت : خواهش مي كنم . 

نسترن ، بابك را ديد . به سمتش رفت .

بابك با اشتياق گفت : سلام نسترن خانمي .

نسترن نگاهي به سر تا پاي بابك انداخت و آرام گفت : سلام

بابك خنديد و گفت : خوشتيپ شدم ؟

نسترن شرمگين سر به زير انداخت . 

بابك شلوار كتاني مشكي با پيراهني قهوه اي و ژاكتي به همان رنگ بر تن كرده بود . نسترن دانست كه بابك متوجه نگاهش شده بود . كمي عرق در آن سرما بر پيشانيش نشست . 

بابك حيرت زده با لحن شوخي گفت : نگاه ش كن ، سريع هم عرق مي كنه ، دختر جون نمي خواد خجالت بكشي ما قراره مال همديگه بشيم .

نسترن معصومانه چشم به چشم بابك دوخت . از اينكه بابك گفته بود ، قرارن مال همديگر بشوند ، خوشحال شده بود . 

به خود جرات داد تا دست بابك را بگيرد . آرام با متانت دستش را به سمت دست بابك برد كه يكدفعه جيغ بلندي سر داد .

تنش تير كشيد ، كمرش لحظه اي سوخت . پاهايش از شدت درد سست شدند . بر روي زمين خم شد .

صداي بابك را شنيد كه با نگراني فرياد زد : نسترن .

**** 

بابك هنوز نگاهش به نامه باز نشده اي دوم بود . با دستاني لرزان نامه را برداشت و پاك را پاره كرد . 

كاغذ تا شده را از درون پاك بيرون آورد و باز كرد . 

بغض اش را به سختي فرد داد و شروع به خواندن نامه كرد .

بابك ، بابك مهربون و عاشق پيشه ام ، شرمم مياد بهت سلام كنم . 

اما بازم ميگم سلام عزيزم 

مي خوام كه خوب و خوب باشي ، با صبوري اين نامه رو بخون . با تموم شدن اين نامه سرنوشت من و تو رو شايد عوض كنه . 

مي ترسم ، مي ترسم از دستت بدم عشقم از دست دادن تو مساوي با مرگ منه .

خواهش مي كنم بعد از خوندن اين نامه ، خوب فكر كن ، منو كمي درك كن . بعد تصميم بگير باشه ، قول بده بابك .

كاش جرأت داشتم كه رو در رو باهات صحبت مي كردم اما چيكار كنم از آدم سست عنصري مثل من همچين چيزي بر نمياد . 

بهترِ بيشتر از اين كشش ندم و برم سر اصل مطلب .

خوبم با دقت بخون .

درست دو ماه مي شد كه از تولدم مي گذشت . تازه هفده سالم شده بود . توي اون دو ماه همه چي خوب بود ، آروم بود اما يك طوفان اومد و همه چي رو خراب و نابود كرد . 

اون طوفان هم علي پسر عموم بود . مي دوني بدترين درد چيه ؟!

اينكه خانواده ات به جز ازدواج فاميلي ، ازدواج ديگه اي رو قبول نداشته باشن . دوتا خواهرام هم به تبعيت از آداب و رسم خانوادگي تن به ازدواج فاميلي دادند . 

اينجا مي موند من ، منم نمي خواستم مثل خواهرام تن به ازدواج زود هنگام بدم . هدفم درس خوندن و دانشگاه رفتن بود . اما با خواستگاري ناگهاني عموم ، از من همه چيز رو بهم ريخت .

چند روز قبل از خواستگاري ، بهم خبر رسيد كه علي مي خود نامزد كنه . با شنيدن اين خبر از خوشحالي پر در آوردم و بشكن زدم . 

پيش خودم گفتم ، خدا را شكر از شرش راحت شدم ولي نمي دونستم كه اين شادي قراره سه روزباشه . درست روز چهارم عموم به بابام زنگ زد و من و براي علي خواستگاري كرد .

وقتي شنيدم به اتاقم رفتم و زار زار گريه كردم .

مامانم خندون اومد توي اتاق ، تا منو ديد كه دارم گريه مي كنم . اخم هاشو توي هم كرد و گفت : نسترن براي چي گريه مي كني ؟

گفتم : مامان من نمي خوام زن علي بشم .

مامانم از حرفم تعجب كرد و گفت : براي چي ؟

دوباره شروع كردم به گريه كردن و گفتم ؛ من علي رو دوست ندارم .

مامانم معترض شد و گفت : يعني چي علي رو دوست نداري ، خب وقتي ازدواج كردي بهش علاقه مند مي شي .

ناليدم : مامان اگه بهش احساسي پيدا نكردم چي ؟!

مامانم چشم غره اي رفت و گفت ؛ اين غلطا به تو نيومده . 

بعدم با تمسخر بهم گفت ؛ احساسي پيدا نكردم .

از مامانم رنجيدم ، جاي اينكه ازم حمايت كنه ، داشت مسخره ام مي كرد .

دوباره براش دليل آوردم ؛ اون از من خيلي بزرگ ترِ 

مامانم گفت ؛الكي بهانه تراشي نكن ، خيلي ها هستن كه شوهراشون ازشون بزرگ ترِ .

گفتم ، درست اما شايد اونا خوشبخت نباشن .

مامانم با كلافگي گفت ؛ ببين نسترن حرف اضافي نزن تو بايد زن علي بشي .

مامانم حرفش رو زد و رفت .

من موندم و يك عالمه غم و غصه . 

من علي رو دوست نداشتم . از هيچ چيز اين پسر خوشم نمي اومد . چند سال ازم بزرگتر بود ، تيپ و قيافه اي بدي داشت . هميشه آرزوم بود ، شوهرم تحصيل كرده باشه اما اون تحصيلات درست و حسابي هم نداشت .

با اومدن علي توي زندگيم همه ي آرزوهام نقش بر آب شد .

روزها رو با مامانم كلنجار مي رفت و مخالفت مي كردم ، شب ها هم از ترس بابام خفه خون مي گرفتم .

يك هفته بهمون مهلت داده بودن تا جواب شون رو بديم .

مامانم وقتي مخالف مكرر منو ديد ، از خواهرام استفاده كرد تا منو راضي كنن . 

الهام مي اومد و برام از دوران نامزدي و ازدواجش حرف مي زد . نسرين مي اومد و از آزادي هاي بعد از ازدواج كردن، حرف مي زد . 

حتي مامانم هم راه دوستي باز كرده بود و با من از ازدواجش با پدرم مي گفت . 

ولي من نمي تونستم راهي رو براي علي تو قلبم باز كنم . 

نسرين مي گفت ؛ اگه ازدواج كني ديگه راحتي و مي توني بدون اجازه گرفتن بري بيرون .

الهام ميگفت : با علي خوشبخت مي شي و اون تو رو خيلي دوست داره .

مامانم مي گفت : اگه ازدواج كني ، ميذارم دست به صورتت بزني .

منم به همه ي حرف هاشون گوش مي دادم و تا حدودي خام صحبت هاشون شدم . 

به مامانم گفتم ؛ مي خوام باهاش حرف بزنم. 

مامانم وقتي ديد نرم شدم ، گفت : اول بله رو بگو ، بعد از آزمايش خون حق داري باهاش حرف بزني .

كاش زبونم لال مي شد ، منم براي رسيدن به آرزوهاي ناچيزم بله رو گفتم . 

مامانم خوشحال شد و سريع زنگ زد به خونه عموم و بهشون جواب مثبت داد . فرداي اون روز رفتم آزمايش خون ، علي هم تو شهري كه كار مي كرد ، آزمايش داد . 

بابك باورت ميشه به عشق خريدن آلوچه ، رفتم خون دادم !!

من انقدر احمق بودم كه نمي دونستم ، دارم چيكار مي كنم . خون ازم گرفتن و بعد الهام برام آلوچه خريد . آلوچه رو با ذوق مي خوردم و نفهميدم تو چه تله ي افتادم . 

متاسفانه خون هامون بهم جور شد . علي هم بعد از جواب آزمايش ، اومد شيراز به ديدنم . 

وقتي وارد حياط شد ، از پشت پنجره نگاهش كردم تا ديدمش يكهو دلم ريخت تازه فهميدم چه اشتباهي كردم . بهش زل زدم بلكه احساسي نسبت بهش توي قلبم پيدا كنم اما هيچ حسي نبود . از پله ها بالا اومد . سريع رفتم توي اتاقم و قايم شدم . 

مامانم از توي هال صدام زد . جوابش رو ندادم . 

اومد توي اتاقم ، پشت در پنهان شده بودم . 

مامانم نگاهش به من خورد ، متعجب زده گفت ؛ نسترن چرا هر چي صدات مي كنم ، جواب نميدي ؟! بيا بيرون علي اومد .

همون لحظه اشك هام جاري شدن با بغض گفتم ؛ نميام من علي رو دوست ندارم .

مامانم با عجله در اتاقم رو بست و گفت ؛ تو غلط مي كني كه نمياي ، مگه پسر مردم علاف تو هستش .

از اينكه مامانم از علي در برابر من دفاع مي كرد ، لجم گرفت . با حرص گفتم : نميام ، بدرك مگه من گفتم بياد خواستگاريم .

مامانم عصباني شد . انگشت اشاره اش رو بالا آورد و گفت : حرف زيادي نزن ، مياي بيرون و اگر نه جواب بابات رو خودت بايد بدي . 

تا اسم بابام اومد ، پشتم از ترس لرزيد .

دستاي مامانم رو گرفتم . با التماس گفتم ؛ مامان خواهش مي كنم ، من نمي خوام زن علي بشم . 

مامانم با خشم دستش رو از دستم كشيد و گفت ؛ روزي كه رفتي آزمايش خون بايد فكر مي كردي نه الان .

به هق هق افتادم و گفتم ؛ خب آزمايش كرديم ، عقد كه نكرديم .

مامانم گفت : فكر كردي ، مي توني حالا كه سر زبون ها افتادي به آسوني بگي نه و آبرومون رو ببري ؟! نسترن سريع باش و بيا بيرون .

مامان انقدر عصباني بود كه زد تو سرم و از اتاق بيرون رفت . روي زمين افتادم و گريه كردم . 

چند دقيقه ي طول نكشيد كه باز در اتاقم زده شد . 

علي بود كه منو صدا مي زد . از روي زمين بلند شدم و رفتم توي كمد و قايم شدم .

وقتي جوابي ازم نشنيد ، در رو باز كرد و وارد شد . بازم صدام زد .

دست گذاشته بودم روي دهنم تا صداي نفسم رو حتي نشنوِ . 

چند دقيقه اي ساكت ايستاد و توي اتاقم چرخي زد . صدام زد وقتي ديد جوابي نميدم از اتاقم خارج شد . 

با تن لرزون از كمد اومدم بيرون و در اتاقم رو قفل كردم . دو روز خونه مون موند . فقط موقع شام همديگه رو مي ديديم . 

بعد شام هم به بهانه مدرسه رفتن ، زود مي خوابيدم . روز ها هم مي گفتم امتحان دارم و از اتاقم خارج نمي شدم . بالاخره رفت .

اما با رفتنش حالم زار تر شد و مامانم تا مي تونست بد و بيراه بهم گفت و از رفتارم گله كرد . 

در برابر مامانم سكوت كردم . به روزي دلخوش بودم كه علي از بي اهميتي هاي كه بهش كردم ، دلخور بشه و دست از سرم برداره اما اون فكر مي كرد من زيادي خجالتي هستم و بيشتر عاشقم شده بود . 

گاه گداري هم باهاش تلفني به اصرار مامانم حرف مي زدم . 

اون مي گفت كه خيلي دوستم داره و مي خواد خوشبختم كنه اما جواب هاي من به اين همه علاقه فقط سكوت بود و جواب سر بالا .

چند ماه گذشت .

ديگه بايد قبول مي كردم كه علي مرد زندگي من شده و منم زنش شدم . 

سعي مي كردم بهش وابسته بشم و دوستش داشته باشم ولي بي فايده بود . جز گول زدن خودم ، چيز ديگه اي نبود .

بعد از شش ماه توي تابستون گفت بيا عقد كنيم .

بعد از شش ماه توي تابستون گفت بيا عقد كنيم . اولش مخالفت كردم ،نمي خواستم بيشتر از اين اسير بشم . 

اما اون اصرار داشت تا عقد كنيم ، مي ترسيد كه از دستم بده . 

اول از همه اين موضوع رو با حنان در ميون گذاشتم . اونم گفت : خب باهاش عقد كن ، شايد يكم بهم نزديك تر شدين ، بهش حسي پيدا كني .

شب و روز فكر مي كردم . راه چاره اي نداشتم . هر كاري مي كردم علي دست بردار نبود . راضي شدم تا عقد كنيم . 

علي وقتي فهميد خوشحال شد و سريع همه چيز رو حاضر كرد . مامان من هم تو تكاپو افتاد و براي دلگرمي من همه كاري مي كردند . من دلم رو به اون روزها خوش كرده بودم . يه دختر زود خام ميشه وقتي لباس دنباله دار قشنگ مي بينه كه مي خوان براش بخرن . 

روز عقد هم رسيد و سر سفرت عقد هم نشستم . مي خواستم حداقل توي اون لحظه علي رو دوست داشته باشم . قرآن رو دستم گرفتم و نگاهش كردم . بازم خوردم به بن بست . 

به عشق ابرو برداشتن و يك مشت سرخاب ، سفيداب جلوي آينه و شمدون نشستم و بله رو به عاقد گفتم . حلقه رفت تو دستم و من رسماً زن علي شدم . همه خوشحال بودن جز من . 

صبح كه بيدار شدم و حلقه رو توي دستم ديدم ، حس كردم خوشحالم اما نبودم . از فرداي اون روز تلخ تر و تلخ تر شدم . تازه بازم فهميدم توي چه گردابي افتادم . 

بي محلي ها شروع شدند و خيلي تحويلش نمي گرفتم . وقتي مي خواست توي اتاق باهام تنها باشه ، طفره مي رفتم و بازم توي كمد قايم مي شدم تا خودش بذاره بره .

اونم جلوي پدر و مادرم تظاهر به رابطه ي خوب بودن با من رو مي كرد . خودش هم كلافه ميشد اما به زبون نمياورد . 

دور از چشم همه باهام بد حرف مي زد و ديونه صدام مي كرد . 

خدا را شكر مي كردم كه توي شهر ديگه اي كار مي كرد و كمتر بهم سر مي زد . اما مجبور بودم به تلفن هاش جواب بدم . پست خط هم دعوامون مي شد و سر هر چيزي با هم بحث مي كرديم . منم قهر مي كردم و بهش زنگ نمي زدم . علي هم بعد دو روز باز زنگ مي زد . 

با فرستادن پيام هاي عاشقانه از دلم در مي آورد . 

يه شب انقدر عصباني و دلگير بودم كه بهش زنگ زدم و گفتم ؛ علي ، من نمي تونم باهات زندگي كنم ، خواهش مي كنم بيا اين نامزدي رو بهم بزن .

علي خوب گوش كرد و گفت : باشه من به عمو زنگ مي زنم و بهش ميگم كه نسترن منو نمي خواد .

تا اسم بابام اومد ، قبض روح شدم . از ترسش پشتم لرزيد . علي نقطه ضعف رو پيدا كرده بود .

با صداي گرفته اي گفتم ؛ باشه . تلفن رو قطع كردم . اون شب برام مثل صد شب گذشت . هر لحظه گوش بزنگ بودم كه بابام عصباني از راه برسه . از تب زير پتو خزيده بودم . 

خيلي مي ترسيدم اما سعي داشتم بر ترسم غلبه كنم و از شر علي راحت شم . بابام از راه رسيد . پشت در گوش وايسادم .

بر خلاف تصورم آروم ، آروم بود . حتي سراغي هم ازم نگرفت . كلافه روي تختم نشستم . 

راستش رو بخواي از حرفام به علي پشيمون شده بودم . دعا دعا مي كردم چيزي نگفته باشه .

نصف شب بهم زنگ زد و گفت : ببين نسترن من نمي تونم ازت دست بكشم ، من دوستت دارم .

يك ساعت حرف زد ، من بي صدا اشك مي ريختم . اصلاً نمي فهميدم چي مي گفت . دستام مي لرزيدن . تنم از گرما داشت ، مي سوخت . 

به تنهاي چيزي كه اون زمان فكر مي كردم ، اين بود كه به بابام نگفته بود . 

گوشي رو قطع كردم و زار زار گريه كردم . ديگه بايد به اين ازدواج وصلت تن مي دادم گلايه نمي كردم . 

شب هام رو با گريه و حسرت سر مي كردم و براي نابودي خودم نقشه مي كشيدم . 

رابطه ام با علي سرد تر از قبل شده بود . دوسال با بدبختي گذشت . توي بدترين شرايط روحي فصل امتحان هام هم بود . خرداد ماه همش رو گند زدم و با نمره هاي خيلي كم قبول شدم .

تنها كسي كه دركم مي كرد و منو مي فهميد حنان بود . اون بنده خدا هم كاري نمي تونست برام بكنه جز نصيحت و صبر كردن . 

چند ماهي مي شد كه ميونم با علي شكراب شده بود و هر دفعه باهم دعوا مي كرديم . 

منو اون زمين تا آسمون فرق داشتيم . پشت سر همه باهام بد حرف مي زد . 

ديگه بهش زنگ نزدم و جواب تلفن هاشم رو ندادم . 

توي اون دوسال حتي حس نفرت هم بهش پيدا نمي كردم . 

از طرف مامانم خيلي شكنجه شدم هم از نظر روحي و هم از نظر جسمي . مامانم منو به باد كتك مي گرفت اما تحمل مي كردم . تصميم گرفته بودم ، سرد باشم تا علي هم دل سرد بشه . هر چي بود ، اون مرد بود با بي توجهي هاي من ، احساساتش تغيير مي كرد .

بابك خدا شاهد مي گيرم كه هيچ وقت اجازه ندادم بهم دست بزنه .تنها سرسفره عقد بود كه دستام رو گرفت . اگه اينا رو هم بهت ميگم بخاطر اينكه بدوني من پاكم و بدون دست كسي قراره پا توي خونه ات بذارم .

****

بابك با صورتي بر افروخته و آشفته هر كلمه از نوشته شده اي نسترن را مي خواند . در دلش احساس حسادت نسبت به علي مي كرد . 

او نسترن را مال خود مي دانست . چهره اي علي را بياد آورد . نسترن حق داشت ، او نمي توانست همسر شايسته اي براي نسترن باشد . 

به فكر فرو رفت . 

نسترن چقدر روزهاي سختي داشته بود . بابك زير لب گفت : عزيزم چرا بهم نگفته بودي ؟ لعنت به من كه تند رفتم و تنهات گذاشتم .

نامه را در دستانش گرفت و خواند :

بابك مهربونم ،همه ي اين ها رو تحمل كردم . صبرم شده بود مثل صبر ايوب ، شايد من از اون هم صبورتر شده بودم . هنورز وقتي به اون درد هاي كه بابت علي كشيدم و تحمل كردم ، تمام تنم مي لرزه . 

وقتي قهرم طولاني مدت شد .خانواده ام همه فهميده بودن ،جز پدرم . 

ديگه طاقتم تموم شده بود .

يه روز صبح قبل رفتنم به مدرسه ، بابام توي حياط خونه نشسته بود . منم منتظر اومدن سرويس مدرسه بودم .

با قدم هاي آهسته و آروم رفتم سمتش ، با ترس گفتم ؛ بابا 

گفت : چيه ؟! پول لازم داري ؟

گفتم ؛ نه پول دارم ، ميخواستم چيزي بگم .

نگاهم كرد و گفت : خب بگو 

از ترس لبم رو گرفتم و گفتم : بابا ، من با علي خوشبخت نمي شم ، مي خوام ازش جدا بشم .

بابام مات و مبهوت بهم زل زد . خدا خدا مي كردم قبل از هر عكس العملي سرويس مدرسه سر برسه . صداي بوق سرويس ، برام از صد تا آهنگ دلنشين تر بود . كوله ام رو روي شونه ام انداختم و رفتم . با اينكه سوار اتوبوس شده بودن اما استرس داشتم و هيجان هم قاطيش شده بود . 

نفس عميق كشيدم . خوشحال بودم كه بالاخره تونستم حرف دلم رو بزنم . 

چند روز از اون صبح گذشته بود . بابام هيچ جار و جنجالي به پا نكرد ه بود . مامانم هم سكوت كرده بود . براي فرار از اون محيط چند روزي رفتم خونه ي الهام . الهام خيلي باهام حرف زد و سعي داشت منصرفم كنه اما من مخالفت كردم و براش دليل آوردم . 

مي گفت تو عقد شده اي علي هستي ، زشته جلو مردم .

منم در جوابش مي گفتم ؛ من تو چند تا كاغذ عقد شده اي علي هستم از نظر احساسي من علي رو شوهر خودم نميدونم اونا هم فقط يك مشت كاغذ باطله هستند . 

وقتي ديد كوتاه نميام اونم چيزي نگفت . 

توي يكي از روز ها ، زن عموم با الهام تماس گرفت و خواست تا با من حرف بزنه . با اضطراب گوشي رو گرفتم و جواب دادم . 

زن عموم باهام خشك حرف مي زد . مي گفت ؛ چرا مي خواي از علي جدا بشي .

گفتم : ازواج من و علي يه اشتباه بود . 

زن عموم عصبي گفت ؛ چرا اشتباه بود ؟! چرا از روز اول حرفي نزدي ؟!

منم گفتم ؛ من بچه گي كردم .

راستش رو بخواي نمي خواستم خانواده ام رو كوچيك كنم. در برابرشون . نمي خواستم بگم به اجبار اونا تن دادم . غرورم بهم اجازه نمي داد .

زن عموم با كنايه گفت ؛ حتماً پاي كس ديگه اي در ميونه . 

باورم نمي شد ، داشت بهم تهمت مي زد . با بغض گفتم : نه بخدا 

زن عموم بهم گفت : پس چرا مي خواي جدا شي ؟! مگه علي چشه ؟ كار نداره ، اخلاق نداره ، پسرم از سر تو خيلي هم زيادي .

توي اون لحظه خيلي بي كس شده بودم . هيچ كس نبود كه در برابر زن عمو و حرف هاي تلخش از من دفاع كنه . 

با آهي گفتم : علي خوبه اما نه براي من . 

زن عموم با تمسخر گفت ؛ اوه اوه ، دختر ثريا حرفاي عجيب و غريب مي زنه ، اينا رو از تو تلويزيون ياد گرفتي ؟! فكر كردي براي پسر من زن قحطه ؟' ببين اگه بخاطر علي نبود ، تف هم تو صورتت پرت نمي كردم چه برسه بهت زنگ بزنم . نسترن از خر شيطون پياده شو و از علي معذرت خواهي كن و بشين سر خونه زندگيت .تو اگه زن علي نشي فردا بايد زن پيرمرد ها بشي .

از حرف بي پرده اي زن عموم كفري شدم .اون حق نداشت بهم توهين كنه . 

با عصبانيت گفتم : ببين زن عمو شما هم احترام خودت رو نگه دار ، چه خونه و زندگي هان ؟! من زن علي نميشم . 

زن عمو هم فرياد كشيد و گفت : بدرك دختره پررو .

گوشي رو قطع كرد . بغض كردم ، اشك هام بهم مجال ندادن و ريختن . من فقط هجده سالم بود ، چطور مي تونستم حرف هاي زن عموم رو ناديده بگيرم . قلبم درد گرفته بود . من جوون بودم و براي زندگي خيلي فرصت داشتم . اما بهم گفته بود بعد علي بايد زن پيرمرد بشي ، حالم اصلاً خوب نبود . 

رفتم خونه اي خودمون . مامانم وقتي چشم هاي پف كرده اي منو ديد . با تعجب گفت : چي شده ؟! 

شاكيانه گفتم ؛ برو از زن عمو بپرس كه هر چي از دهنش در اومد ، بارم كرد .

مامام اخم هاشو توي هم كرد و گفت : مگه چي بهت گفته ؟!

گفتم ؛ بهم تهمت مي زنه ، شما رو مسخره كرد . مامان بخدا حاضرم ، خودم رو از پشت بوم بندازم اما زن علي نشم .

بابام كه توي خونه بود و صداي منو شنيده بود . 

اومد بيرون و گفت : تو غلط مي كني .

تا بابام رو ديدم ، از ترس پشت مامانم قايم شد . 

بابام با كلافگي گفت ؛ آخه تو چه مرگته ، مگه خودت جواب مثبت ندادي . 

با صداي گرفته اي توام با بغض گفتم ؛ بابا ، من علي رو دوست ندارم ، دوسال صبر كردم ، تحملش كردم . بهم ميگه ديونه ، جلوي شما يه جوره و جلوي من جور ديگه اي . 

راستش تو اون دقيقه جرات پيدا كرده بودم و داشتم حرفاي دلم رو به زبون مي آوردم . 

بابا خوبه من زنش بشم و هر روز با قهر كردن بيام توي اين خونه ، آره من گفتم بله ، غلط كردم ، اشتباه كردم ، خام بودم ، فكر مي كردم با گذر زمان بتونم با علي كنار بيام اما نشد ، بابا تورو خدا بذارين طلاق بگيرم . 

تا اسم طلاق رو آوردم ، بابا اخم هاشو توي هم كرد و غريد ؛ آخه دختريِ زبون نفهم چرا به فكر آبروي من نيستي ؟! چرا مي خواي عزت و احترامي كه دارم رو خچه دار كني ؟!

آهسته از پشت مامانم بيرون اومد و جلوي پاهاي بابام زانو زدم و گفتم ؛ من نمي خوام آبروتون رو ببرم .

بابا گفت : فكر مي كني با طلاق گرفتن از علي همه چي درست ميشه ؟!

گفتم ؛ آره بابا ، نذارين بدبخت بشم .

بابام نيم خيز شد كه كتكم بزنه ، مامانم ازم دفاع كرد و با التماس گفت : محمد خواهش مي كنم ، بهش دست نزن اين به اندازه ي كافي كتك خورده ، يكم هم تو كوتاه بيا .

بابام بدون هيچ حرفي گذاشت و از خونه بيرون رفت . بلند شدم و رفتم دست هاي مامانم رو بوسيدم .

مامانم نگاهي بهم انداخت و گفت ؛ نسترن مطمئني كه مي خواي طلاق بگيري ؟

گفتم ؛ آره مامان 

مامانم آهي كشيد و گفت ؛ دعا كن بابات راضي بشه .

به مامانم نگاه كردم ، داشت حمايتم مي كرد . با خوشحالي لبخند زدم . در ها اميد داشت بروم باز مي شد .

****

فرياد بابك در خيابان پيچيد . نسترن بر روي زمين افتاده بود . مشتي به صورت بابك زده شد . بابك نيز در اثر ضربه به عقب افتاد . 

نسترن بي دليل توسط زن و مردي كتك مي خورد .

زن ناله كنان مي گفت : الهي ذليل بشي ، دخترِ چشم سفيد ، اينجا چه غلطي مي كني ؟

مرد هم خشمگين با كمربندش به تن ضعيف و نحيف نسترن ضربه هاي مكرر مي زد . بابك تعادلش را بدست آورد و به سمت زن و مرد رفت . 

با اخم هاي در هم كرده ، گفت : شماها كي هستين ؟

آقاي حقي غضبناك يقه اي بابك را گرفت و گفت : مي خواي بدوني من كيم ، آشغال تو با دختر من چيكار داري ؟!

بابك سعي داشت فرصتي پيدا كند و براي وي توضيح بدهد اما آقاي حقي با زدن ضربه اي به صورت بابك ، به او مجال حرف زدن ، نداد .

بابك نيز بر روي زمين افتاد و زير مشت و لگدهاي آقاي حقي غلت مي زد . چند تن از رهگذارن به آنها نزديك شدند و بابك را از زير پاي آقاي حقي بيرون كشيدند . اما آقاي حقي دست بردار نبود و بيشتر خشمگين مي شد و به سمت بابك حمله مي كرد .

بابك بدون در نظر گرفتن ، آقاي حقي و ضربه هايش ، همه ي حواسش به نسترن بود كه بدون هيچ گناهي كتك مي خورد . آقاي حقي مسير نگاه بابك را دنبال كرد و با ديدن نسترن به خشم آمد و باز به بابك هجوم برد . چند مرد آقاي حقي را گرفتند و مانع زدنش به بابك شدند . 

بابك نيز توسط مردي از روي زمين برخاست . خواست به سمت نسترن برود كه همان مرد راه او را سد كرد و گفت : پسر جان بهتره از انجا بري .

آن مرد سعي داشت بابك را دور از نسترن و آقاي حقي نگه دارد . بابك را به سمت ديگري از خيابان كشاند . 

ثريا بازوي نسترن را در دست گرفت و از جايش بلند كرد . صورت وي غرق خون و خاك شده بود . آقاي حقي سوار بر ماشين بود و ثريا و نسترن نيز سوار شدند . 

ثريا گريه سر داده بود و نسترن را نفرين مي كرد . آقاي حقي هم فحاشي مي كرد . حدود يك ساعتي طول كشيد كه به خانه رسيدند . ثريا با لعن و نفرين ، كشان كشان نسترن را از ماشين پياده كرد . وي را بر روي پاركت هاي سنگي حياط مانند يك پر كاه پرت كرد . باز به جانش افتاد و كتكش زد . 

نسترن انقدر كتك و ضربه خورده بود ، كه ديگر دردي را احساس نمي كرد ، تمام بدنش بي حس شده بود . صورتش پر از خون بود . آقاي حقي به سرعت ثريا را كنار زد و با گلد به كمر و شكم نسترن حمله كرد . لگدهاي آقاي حقي براي جسم ضعيف نسترن بسيار دردناك بود . جيغ نسترن به آسمان رفت . از درد مي ناليد و اشك مي ريخت . آقاي حقي بيشتر ضربه مي زد و محكم تر ، انگار قصد گرفتن جانش را كرده بود . ثريا هم گوشه حياط نظاره گر بود و گريه مي كرد . 

نسترن با آه و ناله از پدرش تقاضا مي كرد كه ديگر او را نزند اما آقاي حقي كر شده بود و چيزي را نمي شنيد . 

با وارد شدن الهام و يونس به خانه ، ثريا به سمت يونس رفت و گفت : يونس برو محمد رو بگير ، نسترن رو كشت . 

يونس سراسيمه به سمت آقاي حقي رفت و از پشت او را گرفت . با نگراني گفت : عمو دارين چيكار مي كنيد ؟!

آقاي حقي ، يونس را هل داد و گفت : بذار اين دختريِ بي آبرو و بي شرف رو بكشم .

يونس بار ديگر به سمت آقاي حقي رفت و گفت : عمو بس كنيد ، ببين ديگه نا نداره .

آقاي حقي با خشم غريد : بدرك ، من اگه نكشمش مرد نيستم .

آقاي حقي با غضب به زير شكم نسترن زد . ثريا از ديدن آن صحنه فرياد زد و گفت : مرد الان دختر رو عيبي مي كني .

آقاي حقي خشمگين برگشت و به سمت ثريا رفت . با صداي دلخراشي گفت : همه ش تقصير توِ اين دختر رو پررو كردي ، اگه تو خفه مي شدي اين الان خونه شوهرش بود و داشت كلفتي مي كرد اما تو احمق نذاشتي . 

ثريا خود را بر روي زمين انداخت . با دو دستانش بر سرش مي زد و مي گفت : چه مي دونستم كه مي خواد بي آبروي به بار بياره ، فكر مي كردم سرش تو درس و مشقش گرم شده . نگاهي پر از خشمي به نسترن انداخت و ادامه داد : دختر خدا ازت نگذره كه بدبختم كردي .

نسترن سر گيجه داشت و از هوش رفته بود . اصلاً صداي پدر و مادرش را نمي شنيد . الهام به طرف وي رفت .

هراسان گفت : نفس نمي كشه ؟!

يونس نيز به سمتش رفت . نبض نسترن را گرفت . او هم با نگراني به ثريا و آقاي حقي زل زد و گفت : نبضش هم خيلي ضعيفه ، بايد ببريمش بيمارستان . 

آقاي حقي با عصبانيت گفت : هيچ جا نمي برينش تا خودش جون بده . 

يونس از جايش برخاست و گفت : عمو جان حالش بده ، شما عصباني هستين .

آقاي حقي يقه ي يونس را گرفت و گفت : به تو چه ، دختر منه مي خوام تلف بشه .

يونس كه خونش به جوش آمده بود ، يقه اش را از دستان آقاي حقي جدا كرد و گفت : اگه بميره شما قاتلش ميشين .

آقاي حقي اخم هايش را غليظ تر كرد و گفت : بهتر تا درس عبرتي بشه براي هر چي بي ناموسِ. 

يونس وقتي يكدندگي و لجبازي آقاي حقي را ديد ، بي توجه به او رو به الهام كرد و گفت : كمك كن بلندش كنيم ، ببريمش درمانگاه . 

الهام و يونس با قدم هاي آهسته و آرام نسترن را به سمت اتومبيلشان بردند و بر روي صندلي عقب خواباندند .

يونس و الهام نيز با سرعت سوار ماشين شدند و به نزديك ترين درمانگاه رفتند . يونس پياده شد و به كمك نگهبان برانكارد را به نزديك ماشين بردند و نسترن را بر رويش خواباندند . 

الهام هم پياده شد و به دنبال آنها حركت مي كرد . برانكارد را به سمت اتاقي هدايت كردند و داخل شدند . دكتر از روي صندلي برخاست و گفت : چي شده ؟

يونس نگاهش را به الهام دوخت .نمي دانست چگونه جواب سؤال دكتر را بدهد .

بريده بريده گفت : تصادف كرده

دكتر نگاهي كنجكاوي به يونس انداخت و گفت : خودت زديش ؟!

يونس با ترس گفت : نه آقاي دکتر ، خواهر زنمِ 

دكتر ابروي بالا انداخت و به صورتي خوني نسترن نگاه كرد . پرستاري را صدا زد و گفت : لطفاً خون ها رو از صورتش پاك كن .

پرستار پنبه اي را برداشت و به بتادين آغشته كرد . آرام بر روي صورت نسترن كشيد . نسترن با صداي ضعيفي ناله كرد . الهام كنار پرستار رفت و ملتمسانه گفت : ميشه يكم آروم تر پاك كنيد . 

پرستار لبخندي زد و گفت : باشه اما خيلي خونيه و بايد سريعاً پاكشون كنم .

الهام مأيوسانه در كنار يونس ايستاد . دلش به حال نسترن مي سوخت ، به طرز بدي كتك خورده بود . دكتر براي نسترن نسخه نوشت و به دست يونس داد و گفت : اينو سريعاً بخر و بيار .

يونس براي تهيه نسخه از اتاق خارج شد . پرستار به دكتر گفت : سرش شكسته ، بايد بخيه بزنيد .

دكتر به نزديك تخت رفت و گفت : باشه ، سوزن و نخ رو حاضر كن .

پرستار به سمت كمدي رفت و وسايل هاي مورد نياز را آورد . سمت چپ پيشاني نسترن شكسته بود . دكتر در اطراف چشم و پيشانيش بتادين كشيد و آرام شروع به فرو كردن سوزن در پوست نسترن كرد . نسترن با برخورد سوزن به پوستش ناله كشيد اما جاني نداشت كه حركت كند . 

دكتر آهسته تر دستش را حركت داد . چند بخيه كوچيك به پيشاني نسترن زد . يونس وارد اتاق شد و نايلون حاوي سرم و سوزن را به دست پرستار داد .

دكتر رو به يونس كرد و گفت : ببرينش اورژانس ، اونجا بهش سرم وصل كنيد .

برانكارد توسط پرستار و يونس به حركت در آمد و به اورژانس بردند . پرستار سرم را وصل كرد و مواد حاوي سوزن را نيز در سرم ريخت . نسترن بي هوش بر روي تخت خوابيده بود . الهام اندهگين زل به چهره اي معصوم خواهرش زده بود . با چهارتا از انگشتانش سر وي را نوازش مي كرد . 

يونس همراه با برگه اي در دست آمد و گفت : بايد بعد از تموم شدن سرم ، ببريمش از سرش و دستاش عكس بگيرن . 

الهام با تكان دادن سر ، جواب يونس را داد .

*****

خانم لطفي با يك شانه تخم مرغ در دست وارد لابي ساختمان شد . خواست دكمه ي آسانسور را بزند كه از پشت در شيشه اي پاركينگ مردي را ديد كه خميده داشت ، مي آمد . لباس هاي آن مرد برايش آشنا بود . يكباره به ياد بابك افتاد . هراسان به سمت در رفت و آن را گشود . 

بابك را ديد كه با لباسي پاره رو به رويش ايستاده بود . انقدر ترسيده بود كه شانه ي تخم مرغ ها از دستانش افتاد و نقش بر زمين شدند . مضطرب به سمت بابك شتافت و گفت : چي شده ؟! تصادف كردي ؟!

بابك با سر امتنا كرد و بي توجه به خانم لطفي وارد لابي شد . خانم لطفي با نگراني به تخم مرغ هاي شكسته نگاه كرد و به دنبال بابك رفت . دكمه آسانسور را زد و هر دو وارد شدند . 

خانم لطفي پيراهن بابك را گرفت و گفت : اين چرا پاره شده ؟

بابك با چشم هاي قرمز و حلقه هاي اشك به مادرش نگاه كرد .

خانم لطفي با ديدن غم در چشمان فرزندش با بغض گفت : عزيزم چي شده ؟! چرا گريه كردي ؟!

در همان حين در آسانسور باز شد . خانم لطفي بازوي بابك را گرفت و به سمت خانه برد . در را باز كرد و بعد از وارد شدن ، سريع بست . 

بابك ديگر تحمل ايستادن نداشت و بر روي زمين افتاد . 

خانم لطفي جيغي كشيد و او هم بر روي زمين نشست . بابك به آغوش گرم مادرش پناه برد و شروع به گريستن كرد . شانه هاي بابك از شدت گريه مي لرزيدند . خانم لطفي هم براي خالي شدن بابك سكوت اختيار كرده بود .

زماني كه بابك آرام شد . مظلومانه گفت : مامان امروز جلوي چشمم ، عشقم رو زدن و خوني اش كردن ولي من احمق نتونستم از زير مشت هاي اونا نجاتش بدم .

خانم لطفي اندهگين گفت : اونا كيا بودن ؟

بابك دست هايش را مشت كرد و گفت : پدر و مادرش ، اگه بخاطر موي سفيد پدرش نبود ، مي دونستم چطوري باهاش برخورد كنم .

خانم لطفي ، بابك را از آغوش خود جدا كرد و گفت : چرا زدنش ؟!

بابك آشفته شد و گفت : بخاطر اينكه با من ديدنش 

خانم لطفي چيني بر پيشانيش داد و گفت : اينكه دليل نميشه براي كتك زدن ؟

بابك با پريشاني گفت : حق باشماست اما آقاي حقي طبق گفته هاي نسترن آدم زود جوش و سخت گيري هستش .

خانم لطفي براي تسلاي بابك گفت : با اين حال تو كار خوبي كردي كه دخالت نكردي ، نبايد بين پدر و فرزند قرار بگيري . 

بابك ابروهاي پر پشتش را در هم گره كرد ، گفت : صورتش خوني بود ، نمي دوني چه بي رحمانه از پشت بهش حمله كردند ، همچين آدمي رو نميشه درك كرد . 

خانم لطفي سر از روي تاسف تكان داد و گفت : متاسفانه همچين افرادي كم نيستن ، من توي چند سال خدمتم اينا رو ديدم و شنيدم ، چيكار مي شه كرد ؟! همچين افرادي خودشون رو بالغ و سلطه جو مي دونند . 

بابك با پريشاني از جايش برخاست . در ناحيه كمرش احساس درد مي كرد . با صورتي در هم كرده از درد گفت : مامان ميشه لطف كني پماد به كمرم بمالي ، خيلي درد مي كنه .

خانم لطفي با نگراني به كمر بابك نگاه كرد و گفت : بيا بريم دكتر عكس بگير . 

بابك به سمت اتاقش رفت ، گفت : نياز به عكس و دكتر نيست ، پماد بزنم خوب ميشه .

خانم لطفي سراسيمه به سمت آشپزخانه رفت و جعبه اي كمك هاي اوليه را بر روي اپن آشپزخانه گذاشت و پماد كمر درد را بيرون آورد .

****

نسترن سه روز مي شد كه در اتاقش بدون كلامي نشسته بود . صورتش كبود شده بود و ورم داشت .هنوز بخيه اش خشك نشده بود . دست چپش نيز شكسته بود و گچ گرفته بودند . 

در سرش احساس درد و سر گيجه داشت ، آنها هم بخاطر ضربه ها و قرص هاي بود كه مصرف مي كرد . بيشتر وقتش خواب بود . در مواقع بيداري هم به يك جا زل مي زد و بي صدا اشك مي ريخت . الهام براي چند روزي آمده بود و از وي مراقبت مي كرد . 

ثريا نيز وقتي نسترن در خواب بود ، بر بسترش حاضر مي شد . او هم بي صدا اشك مي ريخت . دلش براي مظلوميت نسترن مي سوخت اما نمي توانست اشتباه دخترش را ناديده بگيرد و به آساني از اين موضوع بگذرد .

رابطه اي پسر و دختر براي او معناي جز فاجعه نداشت . حال نيز دختر خود فاجعه به بار آورده بود . نمي دانست علت اينكار نسترن چيست ؟ او با خود مي انديشيد كه چرا نسترن با پسران خياباني دوست شده است . 

با بغض كنار تخت نسترن نشست و شروع به صحبت كرد : الهي مادر برات بميره كه غم تو رو نبينه ، الهي دست خودم و بابات بشكنه كه به اين روزت انداختيم . دورت بگردم آخه تو چي ت كم بود كه با پسر مردم حرف مي زني ؟! تو كه از برگ گل هم پاك تري ، چرا بايد اين اشتباه بزرگ رو بكني ؟! مگه نمي دوني ما اين اين كارها متنفريم و منع مي كنيم ؟! تو چرا همچين كاري كردي ؟! اگه كسي مي ديدت ، مي دوني چقدر بهانه دست مردم ميدادي تا پشت سرت حرف بزنن ، فكر آبروي من و بابات رو نكردي ؟! آي آي كه خيلي جووني و خامي ، فكر مي كردم دختر عاقلي هستي و دست از پا خطا نمي كني اما حيف كه اشتباه مي كردم .

نسترن همه ي حرف هاي ثريا را شنيده بود . داغي اشك هايش صورت كبودش را آتش زد . نمي خواست چشم هايش را باز كند . شرم داشت و خجالت مي كشيد . 

مي دانست كه مقصر است . تقصيرش نيز عاشق شدن بود . او داشت تلخي عشق و جزاي جداي از معشوق را مي كشيد . 

با چشمان بسته ، لب هاي خشك شده اش را تر كرد و با صداي گرفته اي گفت : مامان حلالم كن .

ثريا به صورت ورم كرده اش زل زد و گفت : چطوري ؟! خون به جيگرم كردي .

اشك هايش نسترن سيل آسا مي چكيدند، به آرامي چشم هايش را از هم گشود و گفت : يعني حلالم نمي كني ؟!

ثريا نيز چشمانش پر از اشك شد و گريست . با لب هاي لرزان گفت : يعني مي گي حلالت كنم ؟!

نسترن به هق هق افتاد و گفت : اگه حلالم نكني تا آخر عمرم خودم رو نمي بخشم و عذاب مي كشم .

ثريا به آرامي اشك هاي نسترن را با دستانش سترد و گفت : من هر كاري مي كنم خير و صلاحت رو ميخوام نسترن ، حلالت مي كنم ولي تورو خدا بيشتر از اين آخر عمري عذابم نده ، يه عمر خونه اي بابات درد و رنج و عذاب كشيدم ، من هم آدمم ، دوست دارم در آرامش خوشبختي شما سه تا رو ببينم .

نسترن از جايش نيم خيز شد و دستان مادرش را گرفت و گفت : مامان از الان بهت قول ميدم دختر خوبي برات باشم ، ديگه پامو از توي خونه بيرون نميزارم . 

ثريا دست نسترن را به گرمي فشرد و گفت : منو ببخش كه كتكت زدم ، عصباني بودم . وقتي ماهرخ اومد و گفت پسري با دسته گل اومده جلوي خونه تون و با نسترن حرف مي زده ، دنيا رو سرم خراب شد . اولش باور نمي كردم اما تا دسته گل رو پيدا كردم ، زدم تو صورت خودم و گفتم ، ثريا خاك تو سر شدي .

نسترن دستان ثريا را بوسيد و با بغض گفت : مامان ديگه از اون روز حرف نزن ، غلط كردم منو ببخش .

ثريا پلكي زد و گفت : باشه نسترن اما تا من زنده ام ديگه تكرار نكن .

نسترن بغض اش را فرو داد و گفت : چشم .

درونش ويران بود . داشت خودش را محاكمه مي كرد . دلتنگ بابك بود ، قلبش درد مي كرد . او عشق نافرجامي داشت . مي خواست تا آخر عمر عشق بابك را در سينه اش حفظ كند و دم نزند تا مادرش را از خود راضي نگه دارد . 

*****

بابك ، عزيزم نمي دونم الان تو چه حالي هستي اما من هم دارم سبك ميشم و هم دارم نابود ميشم . اميدوارم ديدگاه ت به امثال من مثبت باشه .

آدم ها تا مي فهمن تو همچين شرايطي هستم ، يا بهم ترحم مي كنن يا تحقيرانه بهم زل مي زنن . اما دوست دارم تو مثل اين آدم ها فكر نكني و نگاهت تغيير نكنه . 

بابك تو تنها مرد زندگي من هستي ، خواهش مي كنم باورم كن . فرصت كمه بايد نامه رو تموم كنم .

چند روز مامانم رفت تو جلد بابام تا براي طلاق گرفتنم راضيش كنه . الهام هم با پدرم حرف مي زد و براش دليل و منطق مي آورد . بالاخره رضايت داد .

يه شب زنگ زد به خونه اي عموم اينا . بعد از كلي مقدمه چيني با عمو حرف زد و گفت : داداش ميدونم كه علي گفته كه با نسترن به مشكل برخوردن ، منم زنگ زدم تا بهت بگم بهتره نه پسر تو علاف بشه و نه دختر من .

اولش عموم مخالفت كرد و گفت : يعني چي محمد ، مگه مي خواي رابطه ي برادري مون رو خراب كني ؟

بابام اون شب خيلي آروم بود . هر كدوم مون مي ترسيديم هر آن از كوره در بره و جنجال به پا كنه . 

اما لحن قانع كننده اي به خودش گرفت ، گفت : ببين داداش من بهت خيلي احترام ميذارم و خيلي هم برام عزيزي ، نمي خوام اين وصلت يا جداي بين من و تو رو خراب كنه ، اين ازدواج هم نه به نفع عليِ و نه نسترن بهتره تا حرمت ها شكسته نشده ، توافقي از هم جدا بشن .

عمو در جواب بابام گفته بود كه صبر كنيد تا با علي حرف بزنم و بعد جواب بدم .

بعد از دو روز عموم زنگ زد و گفت : بياين اينجا تا طلاق بگيرن .

فرداي اون روز من و بابام و مامانم و يونس به سمت شهر خودمون حركت كرديم . توي راه خيلي دلواپس بودم و دلشوره داشتم .

صبح روز شنبه بود كه رفتيم دادگاه . بعد از يك سال داشتم علي رو مي ديدم . بهش نگاه نكردم اما سنگيني نگاهش داغونم مي كرد . توي دادگاه توافق نامه رو پر كردم و آخرش رو هم امضا زدم . قبلش هم علي امضا كرده بود . بعد از امضا قاضي برگه ها رو برداشتيم و رفتيم محضر .

با اينكه نصف راه رو رفته بودم اما بازم مي ترسيدم علي پشيمون بشه و بزنه زير همه چيز . اگه اين كار رو مي كرد ، ديگه محال بود بابام رضايت بده . هر طور شده بود منو زن علي مي كرد .

استرس داشتم و مضطرب بودم . توي همون حال سرم رو بالا گرفتم و براي يك ثانيه نگاه ام به نگاه علي گره خورد . توي اون لحظه با نفرت چشم ازش گرفتم و ديگه ازش بدم مي اومد . 

سه سال از زندگيم رو تباه كرده بود . بخاطرش كتك خورده بودم و طعنه شنيده بودم . اونم از چه كساي ؟! كساي كه هم خونم بودن و منو به دنيا آورده بودند . 

خطبه طلاق مون خونده شد . صدام زدند . دفتر دار ازم خواست تا زير دفترش امضا بزنم . دستام مي لرزيدند . امضا كردم .توي اون دقيقه از ته قلبم خوشحال بودم . 

همه چي مثل برق و باد گذاشت . خيلي خوشحال و شاد بودم . مثل پرنده اي بودم كه از قفس آزاد شده بود .

برگشتيم شيراز . چند روز گذشته بود كه مامان و بابام و خواهرام هيچ كدوم باهام درست و حسابي حرف نمي زدند . سرد ، سرد شده بودند . 

راستش خيلي برام مهم نبود . مي دونستم به مرور زمان همه چي درست مي شه . 

تنها مسئله ي كه مهم بود ، طلاق از علي بود . 

با گذشت چند ماه نگاه ها بروم تغيير كرد . هر جا مي رفتم بهم زل مي زنند و زير گوش همديگه پيچ پيچ مي كردند . خون دل مي خوردم اما به روي خودم نمي آوردم . توي مراسم هاي عقد از سر سفره فاصله مي گرفتم . بيشتر جاها حاضر نمي شدم . 

سال آخرم بود و خونه نشين شده بودم . تا روزي كه حنان ازم خواست براي كلاس زبان ثبت نام كنم . اولش خيلي ميل و رغبتي نداشتم ، از جامعه فراري بودم اما با اصرار هاي حنان راضي شدم و ثبت نام كردم . 

روزي كه ديدمت اولش ازت بدم مي اومد . بي ليل بهم گير ميدادي ولي رفته رفته احساس كردم ، دارم بهت وابسته ميشم و يه حسي توي درونم داره رشد مي كنه . فهميدم كه چقدر دوستت دارم . 

پيش خودم خيال پردازي مي كردم و تو رو شوهر آينده خودم مي دونستم . 

بابك برات نوشتم با همه خوب و بدهاش . 

قصدم تا به الان دروغ نبود . شرمنده كه دير گفتم اما ترس از دست دادنت باعث مي شد سكوت كنم . 

خواهش مي كنم خوب فكر كن و بعد تصميم بگير . 

فقط چند روز مونده به عروسي مون ولي تو با خوندن اين نامه آينده منو تعيين مي كني . 

گنديده نيستم با اينكه پر از دردم . بااينكه هر شب براي نابودي خودم نقشه مي كشيدم اما انقدر قوي بودم كه نذاشتم عفت و پاكيم بخاطر هوس نابود شه . 

من فقط طلاق گرفتم ، قتل نكردم ، جرم نكردم فقط خودم رو از يك مرداب كشيدم بيرون .

خيلي دوست دارم بابك . 

بابك در بهت و ناباوري نامه را خواند . باورش نمي شد نسترن همچين سر گذشتي داشته باشد . 

از خود متنفر شد كه ندانسته عشق پاكش را با باور دروغ ديگران آلوده كرده بود . 

زير لب اندوهگين زمزمه كرد : نسترن منو ببخش كه تو عشقم ثابت قدم نبودم ، قول ميدم جبران كنم .

وي به ساعت اتاقش نگاهي انداخت . ساعت سه شب را نشان مي داد . از تاقش بيرون رفت . لعيا بر روي مبل خوابش برده بود . بابك به كنارش رفت و آرام صدايش زد .

لعيا با نگراني چشم گشود و گفت : اتفاقي افتاده ؟

بابك با تأسف گفت : آره مامان ، من يك اشتباه بزرگي مرتكب شدم ، نمي دونم چجوري بايد جبرانش كنم .

لعيا مو هاي ريخته اش را پس زد و گفت : چه اشتباهي ؟! تو اون نامه ها چي نوشته شده بود ؟

بابك آشفته حال گفت : همه ي حقيقتي كه من بخاطرش سفرعقد و نسترن رو رها كردم .

لعيا گنگ گفت : چه حقيقتي ؟!

بابك نگاهي به مادرش انداخت و گفت : اون شب يادته چي شد ؟

خانم لطفي سري تكان داد و گفت : خب آره 

*****

يك هفته مي شد كه پسري جلوي مغازه اي آقاي حقي مي ايستاد . آقاي حقي در اولين لحظه او را شناخته بود اما براي آنكه آبروريزي در بازار نشود ، بي توجه به آن پسر به كارش مي رسيد و اهميتي نمي داد . 

در يكي از شب ها همه ي مغازه داران در حال بستن مغازه هايشان بودند . آقاي حقي دير تر از همه مغازه اش را تعطيل كرد تا آخر شب حال آن پسرك را بگيرد . 

بعد از گذشت يك هفته خونش به جوش آمده بود و بايد كاري مي كرد تا از دست آن پسر مزاحم خلاصي يابد .

قبل از سوار شدن به اتومبيلش رو به پسرك كرد و شاكيانه گفت : تو انگار هنوز هم دلت كتك مي خواد .

پسر لبخندي بر لب آورد و با لودگي گفت : سلام آقاي حقي ، خير به اندازه اي كافي از شما كتك خوردم .

آقاي حقي از خنده اي بابك به خشم آمد و گفت : پس چرا شب و روز مثل مترسك اينجا وايسادي ؟!

بابك به آرامي گفت : مي خواستم ازتون اجازه بگيرم تا براي امر خير خدمت تون برسم .

آقاي حقي با يادآوردي صحنه ي ديدار نسترن با بابك جلوي در سعديه ، با عصبانيت دندان هايش را بهم ساييد و گفت : تو غلط مي كني . 

بابك خود را كنترل كرد و گفت : آقاي حقي براي شما خيلي زشته كه بخواين بي ادبي كنيد . 

آقاي حقي به سمت بابك خيز برداشت و با غضب گفت : به تو مربوط نيست ، راه تو بكش و برو 

بابك مصرانه گفت : تا زماني كه از شما اجازه نگيرم ، هيچ جا نميرم .

آقاي حقي با عصبانيت گفت : من دختر شوهر نميدم .

بابك نگاهي به سر تا پاي آقاي حقي انداخت و گفت : چرا ؟

آقاي حقي سعي داشت جنجالي به پا نكند اما پسرك انگار دست بردار نبود .

مشت هايش را در هم گره كرد و گفت : به تو چه ؟ برو تا نفلت نكردم .

بابك با خيالي آسوده گفت : نظر نسترن خانم هم همينه ؟!

آقاي حقي كه اسم دخترش را بر زبان آن غربيه شنيد ، عصباني شد و يقه اي بابك را گرفت و گفت : بار آخرت باشه اسم دختر منو به زبونت مياري ، اگه تكرار بشه زبونت رو از حلقت مي كشم بيرون .

بابك به آرامي دست هاي آقاي حقي را گرفت و گفت : باشه تكرار نمي كنم اما من دختر شما رو دوست دارم و مي خوام بيام خواستگاريش .

آقاي حقي وقتي ديد بابك كوتاه نمي آيد با حرص وي را به تنه ي درختي زد و گفت : خيلي بي جا مي كني .

بابك دانست كه آقاي حقي لجباز تر از آني است كه فكرش را مي كرد .

اخمي بر ميان ابروهايش آورد و گفت : چه غلط بكنم ، چه بي جا بكنم يا نكنم ، من دختر شما رو دوست دارم و اونم منو دوست داره . دير يا زود ما مال همديگه ميشيم .

****

حنان گريان تكيه به ديوار داده بود . ثريا بر روي صندلي نشسته بود و بي تابي مي كرد ، الهام سعي داشت او را آرام كند . آقاي حقي هم عصبي به نظر مي رسيد . چند دكتر و پرستار ديگر وارد آي سي يو شده بودند . حال نسترن هيچ خوش نبود . 

حنان احساس تنهاي مي كرد و دلش مادرش را مي خواست . از جايش برخاست و با قدم هاي سست و آهسته به سمت كيفش رفت . به ساعت گوشيش نگاه كرد . اذان صبح نزديك بود . مي دانست كه مادرش براي نماز صبح بيدار مي شود . 

شماره سيما را گرفت و زنگ زد . بعد از چندين بوق صداي خوابالود سيما در گوشي پيچيد . 

- الو 

حنان با بغض گفت : سلام مامان 

سيما از صداي غمگين دخترش ، مضطرب شد و گفت : چي شده ؟ براي نسترن اتفاقي افتاده ؟

حنان صداي گريه اش در گوشي پيچيد و گفت : مامان سريع خودت رو برسون اينجا ، خيلي بهت نياز دارم .

سيما هراسان گفت : باشه عزيزم تو آروم باش ، من نماز كه خوندم سريع ميام .

حنان خواست جواب مادرش را بدهد كه شارژ باطري موبايلش تمام شد و گوشيش خاموش شد . 

اشك هايش را پاك كرد و به سمت ايستگاه پرستاري رفت . پرستاري را مشغول تلفن حرف زدن ، ديد . منتظر ايستاد كه مكالمه ي پرستار خانمه يابد و بعد با او حرف بزند . 

پرستار كه متوجه حنان شد ، گوشي را از گوشش جدا كرد و گفت : كاري داري ؟

حنان به آرامي گفت : بله شارژ موبايلم تموم شده ، مي خواستم ببينم شارژر دارين . 

پرستار لبخندي زد و گفت : مدل گوشيت چيه ؟!

حنان گوشيش را بالا گرفت و گفت : نوكيا .

پرستار سر تكان داد و گفت : بيا برو اين پشت شارژر هست .

حنان به اشاره سر و دست پرستار به پشت ميز رفت و شارژر را يافت . موبايلش را درون شارژر زد و از پرستار تشكر كرد . پرستار نيز لبخندي تحويلش داد . 

حنان نگاهش را به انتهاي راهرو دوخت . نسترن را خندان ديد . قدمي به سويش برداشت . نسترن آغوشش را بر روي حنان گشود . حنان با سرعت خود را به آغوش وي سپرد . دو دختر همديگر را با صميميت بغل كرده بودند . 

نسترن به آرامي زير گوش حنان گفت : سلام ، نمي دوني چقدر دلم برات تنگ شده بود .

حنان خود را از آغوش نسترن جدا كرد . با بغض گفت : منم همين طور اما تو بي معرفتي كردي و تنهام گذاشتي . 

نسترن دستان حنان را گرفت . او را بر روي صندلي نشاند و گفت : من اصلاً تنهات نذاشتم ، هميشه پيشت هستم .

حنان اندوهگين گفت : پس چرا رو تخت خوابيدي ؟

نسترن خنديد و گفت : بخاطر اينكه جام گرمِ . 

حنان از لحن خنده دار نسترن خنديد .

نسترن به حنان نگاه كرد و گفت : حنان ديدي چي شد ؟

حنان خنده اش را جمع كرد و گفت : چي شد ؟

نسترن غمگين به لباس عروسش زل زد ، گفت : ديدي زن عموم رنگ ريخت رو لباسم و عروسي بهم خورد ؟!

حنان گريه كرد و گفت : آره ، نگفتم دعوت شون نكن !!

نسترن با لب هاي آويزان گفت : مگه دست من بود ، بابام دعوت شون كرد .

حنان اندوهگين گفت : آره راست مي گي ، يادم نبود .

لبخند بر لب هاي نسترن آمد و گفت : اشكالي نداره يه لباس عروس ديگه اي مي خرم .

حنان با حسرت گفت : باشه دوست من ، يكي ديگه بخر . 

نسترن از جايش برخاست و باز هم غمگين شد . با همان لحن گفت : ببين همه اومدن اينجا ، اما از بابك خبري نيست !!

حنان اخم هايش را در هم كرد و گفت : بهتر

نسترن به پدر و مادرش نگاه كرد و گفت : ببين اگه خودكشي نمي كردم ، هيچ وقت مامان و بابام و الهام و يونس دور هم جمع نمي ديدم . الان همشون بخاطر من اينجان ، نمي دوني چقدر خوشحالم ، جاي نسرين و مصطفي هم خاليه ، راستي حنان چرا مامانم انقدر گريه مي كنه ؟!

حنان با صداي گرفته اي گفت : چون تو حالت خوب نيست ؟

نسترن خنديد و چرخي زد ، گفت : من كه خوبم . 

لبخند بر لب نسترن محو شد و با افسوس گفت : حيف كه شاهد خوشحالي من نيستن .

حنان با لب هاي لرزان گفت : نسترن تو خوشحالي ؟!

نسترن با مهرباني گفت : آره خيلي ، اينجاي كه هستم خيلي راحتم .

حنان از جايش برخاست و دست نسترن را گرفت . 

با بغض گفت : يعني مي خواي منو ول كني و بري ؟!

نسترن خنديد و بعد اخم كرد و گفت : بنظرت من رفيق نيمه راهم ؟!

حنان سري از نفي تكان داد و گفت : نه 

نسترن به آرامي گفت : حنان خوابم مياد . 

حنان هم گفت : منم خوابم مياد .

نسترن چشمكي زد و گفت : نظرت چيه اول تو يه چرتي بزني و بعد نوبت من بشه و بخوابم ؟!

حنان با شيطنت گفت : باشه اما بشرطي كه يكي از اون نوشته هاي كه تو دفترت مي نويسي رو برام بگي .

نسترن با اندوه گفت : اونا همش تلخن !!

حنان اخمي كرد و گفت : باشه من ميخوام بشنوم .

نسترن لبخندي تحويل حنان داد و بر روي صندلي نشست . حنان هم كنار نسترن نشست و آرام سرش را بر روي شانه اي نسترن گذاشت .

نسترن زير لب طوري كه فقط حنان بشنود ، نجوا كرد : 

گاهي اوقات خيالم ناآرام ، ناآرام است 

دلشوره اي عجيبي بر قلبم رخنه كرده است 

نمي دانم 

چرا اين شب هاي تاريك 

فرداي روشني را به دنبال ندارند ؟!

حنان گله مند گفت : آخه دختر چرا انقدر تلخ ؟

نسترن آهي كشيد و گفت : چه ميشه كرد ، تلخ هم يك مزه است . 

حنان پلك هايش را بر هم نهاد . دوست داشت بر روي اين شانه ها به خواب عميقي رود و با صداي نسترن نيز بيدار شود . 

نسترن آرام گفت : خوابيدي ؟

حنان پاسخ داد : اوهوم . 

-حنان ؟

-جونم

-هميشه بخند 

حنان جوابي به نسترن نداد . چطور مي توانست در نبود دوستش بخندد !!

نسترن باز پرسيد : خوابي ؟

- آره اگه تو بذاري . 

نسترن با دلخوري گفت : اِ بيدار شو ديگه نوبت منه .

حنان معترض شد و گفت : نسترن جر نزن ، من كه هنوز نخوابيدم .

نسترن با بغض گفت : اما من بايد برم .

حنان سرش را بلند كرد و با نگراني گفت : كجا بري ؟! 

نسترن از جايش برخاست و گفت : به يك مسافرت 

حنان با نااميدي گفت : كي بر ميگردي ؟

نسترن صورت حنان را نوازش كرد و گفت : معلوم نيست .

حنان خواست شاكي شود و بر سرش داد بزند كه نسترن با عجله رفت و در آخر راهرو محو شد . حنان دستش را بلند كرد تا صدايش بزند و بگوييد ، برگردد . اما نسترن رفته بود . 

با اشك و حسرت بر روي صندلي نشست و حنان ديگري را جلوي چشمان خود ديد . اشك هايش چكيدن و حنان ديگر هم به دنبال نسترن رفت و محو شد . 

حنان ميان گريه كردن ، گفت : نه تو حق نداري بدون من بري مسافرت .

خواست به دنبال نسترن برود كه .........

خواست به دنبال نسترن برود كه سيما را ديد . به سمتش شتافت و گفت : مامان تو نسترن رو نديدي كجا رفت ؟

سيما با محبت و توام با يأس گفت : حنان ، دخترم حالت خوبه ؟!

حنان اندوهگين گفت : نه مامان 

سيما ، حنان را در آغوش خود كشيد و گفت : قربونت برم ، انقدر گريه نكن .

سيما با آشفتگي حنان را در آغوش مادرانه اش نگه داشته بود . براي دخترش نگران بود . قبل از آنكه حنان متوجه حضور او شود . وي را ديده بود كه به صندلي زل زده بود و اشك مي ريخت . 

حنان با بغض گفت : همين الان نسترن رو ديدم ، داشت با يكي مثل خودم حرف مي زد .

*****

حنان خوشحال و سرحال زنگ خانه آقاي حقي را به صدا در آورد . 

ثريا كه در آشپزخانه داشت ، آشپزي مي كرد . الهام را صدا زد و گفت : الهام من دستم بنده ، برو در رو باز كن . 

الهام به سمت در رفت و در را برروي حنان باز كرد .

حنان با لبخند گفت : سلام 

الهام با مهرباني جواب داد : سلام عزيزم ، خوبي ؟

حنان با خوش روي گفت : بله مرسي ، شما چطورين ؟

الهام با يادآوري نسترن و حالش ، كمي صورتش را در هم كرد و گفت : اي بد نيستيم .

حنان لبخندش را جمع كرد و گفت : اجازه هست بيام داخل ؟! چند روزي ميشه كه از نسترن خبر ندارم ، اومدم ديدنش .

الهام از در فاصله گرفت و گفت : بيا تو حنان جان ، خوش اومدي .

حنان وارد خانه شد و با تعارف هاي الهام به هال آمد . ثريا وقتي متوجه حضور حنان شد ، اخمي كرد و به سري جواب سلام حنان را داد . 

حنان متعجب زده شد . نگاهش را ميان ثريا و الهام چرخاند . علت سردي و اخم ثريا را نمي دانست . لبخند تصعني زد و براي فرار از نگاه شاكيانه ثريا ، رو به الهام گفت : با اجازه من برم تو اتاق نسترن.

الهام چشم غره اي به مادرش رفت و گفت : برو عزيزم 

حنان سريع وارد اتاق نسترن شد اما صداي ثريا را شنيد كه معترضانه به الهام مي گفت : چرا اين دخترِ رو راه دادي ؟!

الهام ، مادرش را به سكوت دعوت كرد و گفت : آروم تر مامان ، مي شنوه .

بازم صداي ثريا بلند تر شد و گفت : بشنوه ، مگه اين نبوده كه نسترن رو از راه به در كرده ؟!

الهام با عصبانيت به ثريا نگاهي انداخت و گفت : بس كن مامان ، حنان چه گناهي داره ؟! چرا الكي پشت سر دختر مردم حرف در مياري ؟!

ثريا گله مند گفت : اين نبود كه اومد نسترن رو برد بيرون ؟!

الهام ، ثريا را به كناري كشاند و گفت : باشه هر چي بوده ، تموم شده . شما هم نمي خواد اخم و تَخم كني .

حنان كه از حرف هاي آنها سر در نمي آورد ، بي توجه به حرف هايشان ، سر در اتاق نسترن چرخاند . نسترن را بر روي تخت ديد . حيرت زده به دست گچ گرفته شده اي نسترن و صورت زخميش خيره شد . از ترس جيغي كشيد . 

سراسيمه خود را به نزديك تخت وي رساند و گفت : يا خدا ، نسترن چي شده ؟!

نسترن بغض كرد . گريه كرد .

حنان با نگراني گفت : بميرم برات ، چرا همچين شدي تو ؟!

نسترن ميان هق هق كردن ، گفت : لازم نكردن حنان خانم ، فكر كردي نمي دونم تو به بابا و مامانم خبر دادي ؟!

حنان بي خبر از همه جا ، با تعجب گفت : چي داري مي گي تو ، چيو خبر دادم ؟!

نسترن به تندي اشك هايش را پاك كرد و گفت : خود تو نزن به بي خبري ؟!

حنان باآشفتگي گفت : بخدا من از هيچي خبر ندارم ، اصلاً تو چرا زخمي شدي ؟

نسترن با صداي گرفته اي گفت : قسم الكي نخور ، جز تو هيچ كس خبر نداشت كه من با بابک جلوي سعديه قرار داشتم ؟

حنان باناباوري به نسترن نگاه كرد ، عاجزانه گفت : آره خب ولي من به كسي چيزي نگفتم !!

نسترن از انكار كردن حنان به خشم آمد و گفت : اگه نگفتي پس چرا من به اين حال و روز افتادم ؟! خيلي نامري ، فكرش رو نمي كردم يه روزي از اعتمادم سو استفاده كني !!

حنان از اينكه نسترن يك طرفه قضاوت مي كرد و او را هم محاكمه مي كرد . بغض راه گلويش را گرفت و با ديدگان پر از اشك گفت : من هيچ وقت هميچين كاري نكردم و نمي كنم ، تو هم عصباني هستي و داري سر من خالي مي كني .

نسترن صورتش را از نگاه حنان گرفت و گفت : برو بيرون ، ديگه نمي خوام ببينمت .

حنان به گرمي دست هاي نسترن را گرفت و غمگين گفت : نسترن به روح بابام من به كسي چيزي نگفتم ، فقط ماما ....

حنان حرفش را خورد و بي هيچ حرفي از اتاق نسترن با عجله بيرون رفت . حتي از الهام و ثريا نيز خداحافظي نكرد .

الهام و ثريا با تعجب همديگر را نگاه كردند . الهام از جايش برخاست و به اتاق نسترن رفت .

نسترن را ديد كه داشت گريه مي كرد . به وي نزديک شد و گفت : نسترن براي چي گريه مي كني ؟!

نسترن بيني اش را بالا كشيد و با صداي گرفته اي گفت : هيچي 

الهام چيني بر پيشانيش نشاند و گفت : پس چرا حنان انقدر با عجله از خونه رفت بيرون ، حرفي بهش زدي ؟!

نسترن به هق هق افتاد و گفت : ديگه نمي خوام ببينمش ، خودم گفتم از اينجا بره . 

الهام با چشم هاي گرد شده از تعجب ، گفت : چرا ؟!

نسترن اخم هايش را درهم كرد و گفت : براي اينكه اون ... اَه هيچي ، الهام خواهش مي كنم دست از سرم بردار .

نسترن با عصبانيت بر روي تخت خود دراز كشيد و پتو را هم بر سر كشيد . الهام از روي تأسف سر تكان داد و از اتاق خارج شد . 

*****

حنان با عصبانيت كليد را در قفل خانه چرخاند و وارد شد . با قدم هاي تند و سريع خود را به هال رساند . 

سيما بر روي مبل نشسته بود و كتاب مي خواند . 

حنان با صداي بلندي فرياد زد : مامان اين چه كاري بوده كه كردين ؟!

سيما حيرت زده شد . كتاب را بست و گفت : چي كاري كردم ؟!

حنان جيغي كشيد و گفت : شما به مامان و باباي نسترن خبر دادي ؟

سيما كتابش را بر روي ميز گذاشت و گفت : حنان چه خبرته ؟! چرا جيغ ميزني ؟!

حنان خشمگين گفت : جواب منو بدين ؟

سيما كه علت عصبانيت حنان را نمي دانست . 

شانه بالا انداخت و گفت : جواب چيو ؟!

حنان دندان هايش را در هم قفل كرد ، گفت : فقط من و شما مي دونستيم كه قراره من و نسترن بريم سعديه .

سيما اخمي كرد و گفت : آره ، منظور ؟!

حنان با حرص گفت : خب چرا به مامان و باباش خبر دادين ؟!

سيما بي تفاوت گفت : چي شده مگه ؟

حنان با بغض گفت : زدن نسترن رو داغون كردند ، امروز رفتم پيشش اما منو از خونه پرت كرد بيرون .

سيما از تعجب دهنش باز شد ، نگران گفت : برای نسترن اتفاقي افتاده ؟

حنان اشك ريخت و گفت : آره صورتش كبود و زخمي بود ، دستش هم شكسته بودند .

سيما به صورت خود زد و گفت : واي خاك عالم 

حنان گفت : شما بهشون گفتي ؟

سيما با پريشاني گفت : آره ، ثريا خانم و آقاي حقي با عصبانيت اومدن خونه ، گفتن نسترن كجاست ؟! منم گفتم با حنان رفتن سعديه ، اونا هم سريع از خونه خارج شدند و رفتن . 

حنان به پيشاني خود زد و گفت : آخه نمي شد چيزي نگي ؟!

سيما چشم غره اي به حنان رفت و گفت : ميگم با عصبانيت اومدن خونه ، بايد چيكار مي كردم ، منم حقيقت رو گفتم .

حنان شالش را از سرش كشيد ، با بي حوصلگي گفت : گند زدي مامان ، نسترن فكر مي كنه من به مامان و باباش خبر دادم .

سيما اخم كرد و گفت : اون حق نداره در مورد تو همچين فكري بكنه ، تو كه گناهي نداري .

حنان كلافه شد، گفت : اَه مامان ، همه چيز رو بهم ريختي حالا قاضي شدي ؟!

سيما از دست حنان دلخور شد و گفت : حالا كاسه كوزه بايد سر من شكسته شه ، دروغ هيچ وقت عاقبت خوبي نداره ، نسترن هم نبايد دروغ مي گفت .

حنان رو ترش كرد و گفت : آخه نسترن با آقاي لطفي قرار داشت نه من .

سيما حيرت زده گفت : چي ؟

حنان دستي به موهايش كشيد و گفت : مامان ، نسترن و آقاي لطفي به هم علاقه مند شدند ، منم تقريباً رابط اونا هستم .

سيما لب هايش را گزيد و گفت : چي گفتي ؟! رابط !!

حنان به چشمان مادرش زل زد و گفت : بله ، آقاي لطفي مي خواد بياد خواستگاري نسترن ، واسه همين هم رابط شون شدم ، در ضمن من شماره اي آقاي لطفي رو دارم . 

سيما گنگ به حنان نگاه كرد و گفت : تو از كجا شماره اي آقاي لطفي رو داري ؟

حنان با گوشه اي شالش بازي كرد و گفت : يه شب مشكلي برام تو گرامر به وجود اومده بود ، از يگانه كه شاگرد سال قبلش بود ، گرفتم و بهش زنگ زدم از اون موقع تا حالا تو گوشيم سيو كرده بودم . 

سيما ابروهايش را بالا انداخت و گفت : هان كه اينطور ، با اينكه خيلي نگران حال نسترن شدم اما تو بايد بهم مي گفتي يا خودش به خانواده اش مي گفت و اين بلا هم سرش نمي اومد . 

****

نسترن بعد از گذشت دو هفته ، ورم صورتش كم شده بود و زخم هايش نيز بهبود يافته بود اما دستش هنوز در گچ بود . 

خود را در آينه نگاه كرد .به آرامي دستي به صورتش كشيد . هنوز جا ، جاي صورتش احساس درد داشت . صورت لاغرش ، استخواني تر شده بود . 

ديگر برايش مهم نبود كه زيبا به نظر برسد . زيباي را براي چي مي خواست ؟ او كه قيد بابك را براي هميشه زده بود . مي دانست كه هيچ مرد ديگري قلب او را تسخير نمي كند .

با اندوه از آينه فاصله گرفت و بر روي تخت نشست . جرأت بيرون رفتن از اتاق را نيز نداشت . آقاي حقي هنوز هم چشم ديدنش را نداشت .

نسترن هم خجالت مي كشد و ترجيح مي داد ، در اتاقش بماند .

در يكي از شب ها همگي دور همديگر جمع بودند و شام مي خوردند . نسترن هم در اتاقش شام مي خورد . 

زنگ خانه به صدا در آمد . مصطفي كه غذايش تمام شده بود ، برخاست و به حياط رفت تا در رو باز كند .

طولي نكشيد كه صداي يا الله مردي بلند شد . همگي بر سر سفره برخاستند . منتظر وارد شدن مهمان ايستادند . 

مصطفي با صداي بلندي به مرد تازه وارد تعارف كرد و را به هال دعوت كرد . 

مهمان با لباس رسمي همراه با يك دسته گل در دست قدم به هال گذاشت . 

مصطفي نيز از پشت سر وي وارد شد . 

ثريا با ديدن مهمان ، هراسان نجوا كرد : يا خدا 

آقاي حقي با ديدن آن مرد ، اخم هايش را درهم كرد . يونس و الهام و نسرين حيرت زده به ثريا و آقاي حقي نگاه كردند و بعد تازه وارد چشم دوختند . 

مهمان با صداي بشاشي گفت : سلام ، شرمنده كه بد موقع مزاحم شدم . 

ثريا با آشفتگي به آقاي حقي زل زد . آقاي حقي در اثر عصبانيت پوست سبزه اش ، قرمز شده بود . 

يونس وقتي سكوت و خشم آقاي حقي را ديد ، گفت : سلام ، خوش اومدين ، بفرماييد داخل .

آقاي حقي خشمگين به يونس خيره شد . لبخند بر لب يونس محو شد و سر به زير انداخت . 

آقاي حقي طلبكارانه گفت : براي چي اومدي اينجا ؟!

مرد جوان دكمه كتش را باز كرد و گفت : قبلاً هم عرض كرده بودم كه براي امر ....

آقاي حقي به ميان حرف مهمانش پريد و گفت : آخه پسر تو چرا انقدر سمجي ؟!

مرد جوان خنديد و گفت : سمج نيسم راستش پدرم بهم ياد داده براي رسيدن به اهدافم تلاش كنم و كم نيارم ، دختر شما هم هدف بزرگي در زندگي من هستش . 

آقاي حقي كه در برابر پاسخ دندان شكن مهمانش عاجز ماند ، با خشم به زن و دخترانش چشم دوخت و گفت : شماها چرا اينجا وايسادين ، سريع سفره رو جمع كنيد و برين توي اتاق . 

نسرين و الهام سراسيمه بر روي زمين خم شدند و سفره و بشقاب هاي شام را جمع آوري كردند . 

آقاي حقي هم رو به مهمانش كرد و گفت : شما برو تو پذيراي .

مرد جوان زير لب چشمي گفت و به دعوت يونس وارد پذيراي شد . 

قبل از آنكه آقاي حقي وارد شود ، ثريا ملتمسانه گفت : محمد توروخدا دعوا راه نندازي ها ، ببين حرف حسابش چيه ؟

آقاي حقي بدون جواب دادن به ثريا با حرص ، وارد شد . با صورتي غضبناك رو به روي مبل مرد جوان نشست . اندكي بعد مصطفي با يك سيني چاي وارد پذيراي شد. اول چاي را به مهمان تعارف كرد . مرد جوان هم يك فنجان چاي را برداشت و از مصطفي تشكر كرد . بعد از آن چاي به آقاي حقي تعارف شد اما او در خوردن چاي امتنا كرد و از مصطفي خواست ، بنشيند .

مصطفي هم به تبعيت آقاي حقي ، كنار يونس نشست . 

آقاي حقي صدايش را كلفت كرد وگفت : اسم و رسمت چيه ؟

مرد جوان فنجان چايش را بر روي عسلي گذاشت و سرفه اي كرد . با متانت گفت : بنده بابك لطفي هستم ، اصالتم به خوزستان بر مي گرده بعد از جنگ و شيمياي شدن پدرم به شيراز سفر كرديم و موندگار شديم . 

آقاي حقي سري تكان داد و گفت : پدرتون در قيد حيات هستند ؟

بابك اندوهگين شد و گفت : نه متاسفانه ايشون چند سالي ميشه كه شهيد شدند .

آقاي حقي رو به دامادهايش كرد و گفت : يكي تون بره ميوه بياره .

يونس و مصطفي هر دو بلند شدند و از پذيراي خارج شدند . مي دانستند كه ميوه بهانه بود براي بيرون كردنشان .

نسرين وقتي متوجه خارج شدن يونس و مصطفي شد . از جايش برخاست و گفت : مصطفي اين كيه ؟!

مصطفي نگاهي به ثريا انداخت و گفت : بهتره از عمه بپرسيم .

نگاه ها به سمت ثريا چرخيد . 

ثريا شاكيانه گفت : چيه ؟! چرا منو نگاه مي كنيد ؟!

نسرين با كنجكاوي گفت : مامان اين پسره كيه ؟

ثريا كه توسط نگاه چهار نفرشان محاصره شده بود و راه فراري نداشت . 

با پريشاني گفت : اين همون پسريه كه با نسترن جلو سعديه ديديمش .

نسترن كه براي آوردن ظرف هاي شامش آمده بود ، بيرون با شنيدن سخنان مادرش از ترس سيني ظرف ها از دستش افتاد و شكست . همگي نگاهشان را به در و نسترن دوختند . ثريا اخم هايش را در هم كرد و خواست حرفي بزند كه صورت نسترن خيس اشك شد .

نسترن باورش نمي شد بابك به خانه شان آمده بود . 

آقاي حقي و بابك نيز با شنيدن صداي ناهنجار شكسته شدن ظرف ها ، از پذيراي بيرون آمدند .

بابك با ديدن قامت لاغر نسترن از پشت ، ضربان قلبش شدت گرفت . از آن سوي نيز نسترن صداي تپش قلبش را مي شنيد . 

بابك آروز مي كرد كه نسترن برگردد و صورتش را ببيند اما نسترن از خدا مي خواست كه چشم در چشم بابك نشود ، مي ترسيد با ديدن وي باز قلبش بلرزد و هواي شود . 

آقاي حقي با جديدت و خشم گفت : چه خبره اينجا ؟!

يونس از آشپزخانه بيرون جست و گفت : هيچي عمو جان .

آقاي حقي با غضب گفت : اگه هيچي پس چرا تو اون خراب شده كنفرانس گرفتين ؟!

هيچ كدامشان جرأت جواب دادن ، نداشتند . نسترن از ترس به خود مي لرزيد . الهام كه حال وي را ديد ، به سويش رفت تا او را به اتاقش بازگرداند .

آقاي حقي وقتي بابك را ديد كه به نسترن خيره شده است .

با خشم به او زل زد و گفت : بفرماييد داخل .

بابك دلش نمي خواست برود داخل ، مي خواست هر طور شده است ، نسترن را ببيند و بي توجه به حرف آقاي حقي منتظر ديدن نسترن ايستاد .

الهام تن لرزان نسترن را در آغوش كشيد و برگرداند . 

لبخند رضايت بخشي بر لبان بابك نشست . نسترن قبل آنكه نگاهش به بابك بدوزد ، سر به زير افكند و برگشت اما سنگيني نگاه بابك را بر روي خود به خوبي احساس مي كرد .

آرام همراه الهام وارد اتاقش شد و با بسته شدن در ، گريه كرد . 

با شتاب زدگي دستان الهام را گرفت و گفت : الهام ، يه وقت بابا كتكش نزنه ؟!

الهام با مهرباني گفت : نه نسترن جونم ، بابا هر چقدر هم عصبي باشه به مهمون توي خونه اش بي احترامي نمي كنه ، غصه نخور .

نسترن بغض اش را فرو داد و گفت : براي چي اومده ؟!

الهام كه حال نسترن را درك مي كرد و برايش دل مي سوزاند ، خنديد و گفت : نمي دونم والا !! اما يه دسته گل خوشگل هم با خودش آورده بود .

نسترن با استرس گفت : دسته گل براي چي ؟!

الهام لبخندي زد و گفت : حتماً براي ....

در همان حين نسرين هم وارد اتاق شد و گفت : بچه ها پسرِ رفت .

نسترن مضطرب از جايش برخاست و گفت : بابا بيرونش كرد ؟!

نسرين با لحن كنايه آميزي گفت : اوه اوه خانم عاشق ، نگراني ؟! من اگه جاي تو بودم با اين سر و صورت داغونم هيچ وقت ياد اون پسر رو هم نمي كردم !! چيه هول برت داشته ؟!

نسترن بغض كرد ، كلام خواهرش تير زهرآلودي بود كه به قلبش خورد . آرام بر روي تختش نشست و بي صدا اشك ريخت .

الهام با غضب به نسرين نگاهي انداخت و گفت : نسرين خانم تو يكي لازم نكرده نظر بدي و ادعاي قديسه ها رو در بياري ؟!

نسرين خشمگين گفت : مگه من چي گفتم ؟!

الهام با نفرت چشم از وي گرفت و گفت : هيچي فقط قبل از حرف زدن اگه يكم فكر كني بد نيست .

نسرين كه توپش پر بود و از حرف الهام رنجيده بود ، گفت : مگه مثل نسترن خانم دنبال پسرها افتادم كه ادعاي قديسه ها رو دربيارم ؟! من از قديسه ها هم پاك ترم . 

نسترن باناباوري سر بلند كرد و نسرين را نگاه كرد .

نسرين شاكيانه به نسترن گفت : هان چيه ؟! اول كه بهانه آوردي و از علي طلاق گرفتي ، گر چه لايقت هم نداشتي حالا هم معلوم نيست اين پسره از كجا پيداش كردي ؟!

بعد رو به الهام كرد و ادامه داد : الهام خانم من اگه قبل از حرف زدن فكر نمي كنم بخاطر اينكه دارم واضح همه چيز رو مي بينم و ديگه نيازي به فكر كردن ،نيست .

نسترن با صداي گرفته اي گفت : نمي دونم چرا رو دنده اي لج با من افتادي اما ديگه انقدر بحث علي لعنتي رو جلوم نكن ، ديگه خسته شدم .

الهام كه مي دانست چرا نسرين بحث علي را پيش مي كشد و به نسترن كنايه مي زند .

براي آنكه از نسترن طرفداري كند با لحن تمسخري گفت : نسترن نمي خواد خودت رو ناراحت كني ، اين از يك جاي ديگه اي داره مي سوزه !!

نسترن گنگ و مشكوك به الهام چشم دوخت اما نسرين با صورتي خشمگين به الهام زل زده بود . نفسش را با حرص بيرون داد .

الهام كه تير خلاصي را به نسرين زده بود . پيروزمندانه به نسرين نگاهي انداخت . 

نسترن وقتي حرص نسرين و چهره اي خندان الهام را ديد ، گفت : الهام منظورت چي بود ؟!

الهام بر روي صورت نسترن لبخندي زد ، خواست حرفي بزند كه نسرين با نفرت گفت : من از هيچي نمي سوزم ، بهتره حرف زيادي نزني .

الهام چشم هايش را تنگ كرد و گفت :......

الهام چشم هايش را تنگ كرد و گفت : اِ راست مي گي ؟! يعني من الكي حرف مي زنم .

نسرين غضبناك گفت : آره 

الهام سري از روي تاسف تكان داد و گفت : اگه از شوهرت خجالت نمي كشي ، حداقل از بچه اي توي شكمت خجالت بكش .

نسرين دندان قورچه اي كرد و گفت : چرا انوقت ؟

الهام كه طاقتش تمام شده بود ، با حرص گفت : فكر كردي من نمي دونم چرا به نسترن طعنه مي زني ؟! تو ازوقتي علي برات نوشت كه گفت هيچ علاقه اي بهت نداره مثل اسفند روي آتيش شدي ، دشمنيت هم زماني شروع شد كه اومد خواستگاري نسترن .

نسترن بهت زده از جايش برخاست و با تعجب گفت : چي ؟!

الهام صورتش را به سمت نسترن چرخاند و گفت : درست شنيدي ، اين خانم از حرص و حسادت به تو همچين كاري مي كنه ، تو هم بهتره از اين به بعد مزخرفاي نسرين رو گوش ندي و جدي نگيري . 

نسرين با عصبانيت به سمت الهام خيز برداشت و ، يقه اي وي را گرفت .گفت : بهتره خفه شي تا خودم خفت نكردم .

الهام بخاطر جنين در شكم نسترن خود را كنترل كرد و گفت : اين تلافي طعنه و كنايه هات بود .

نسرين چنگي به مو ها الهام زد و خشمگين كشيد .با بغض چندين ساله اش گفت : نسترن لياقت علي رو نداشت ، بدرك كه طلاقش داد ، اون الآن يه دختر دسته دوممِ كه مردها واسه هوسشون طرفش ميان ، حقشه كه طعنه بشنوه . اگه اون نبود علي هيچ وقت منو پس نمي زد حالا هم نه سهم من شد و نه سهم اين كثافت .

نسترن در كمال ناباوري به حرف هاي نسرين گوش مي كرد . باورش نمي شد خواهرش انقدر بي احساس و ظالم باشد . با صداي ناله اي الهام به خود آمد . 

وقتي ديد الهام در برابر او ايستادگي مي كند ، با صداي بلندي ثريا را براي كمك فراخواند . 

ثريا با شنيدن صداي نسترن سراسيمه وارد اتاق شد . به نسرين و الهام نگاه كرد . در همان حال يونس و مصطفي هم وارد شدند . هر كدام به سمت همسر ان خود رفتند و آنها را از هم جدا كردند .

ثريا با آه و نفرين گفت : خدا ذليلتون كنه ، چرا مثل خروس جنگي بهم پريدن ؟!

الهام خودش را از چنگ نسرين رها كرد و گفت : مقصر نسرين بود .

ثريا نگاهش را به سمت نسترن دوخت و گفت : قضيه چيه ؟!

نسرين براي آنكه پيش مصطفي و ديگران رسوا نشود . 

گريه كرد و با ناله گفت : هيچي مامان ، اين دوتا داشتن حرف مي زدن من اومدم ، گفتم چي ميگين ، نسترن گفت به تو مربوط نيست و الهام عصباني شد و يقه ام رو گرفت ،منم بخاطر بچه ام موهاشو كشيدم تا ولم كنه .

الهام و نسترن حيرت زده به سخنان نسرين گوش دادند . باورشان نمي شد كه نسرين آنها را مقصر كرده بود و دروغ مي گفت . 

نسرين رو به مصطفي كرد و با ناراحتي گفت : بيا بريم اينجا ديگه جاي ما نيست .

بعد با حالت قهر از اتاق خارج شد و رفت . 

نسترن و الهام همديگر را نگاه كردند . صورتشان سرخ شده بود . نمي دانستن چه توضيحي بايد بدهند . 

يونس به الهام زل زد و گفت : چرا يقه اش رو گرفتي ؟! اگه بچه اش چيزيش مي شد فردا تو مقصر مي شدي .

الهام خودش را مرتب كرد با بغض گفت : نيست حالا مقصر نشدم .

او نيز از اتاق خارج شد . يونس هم به دنبالش رفت . 

ثريا با اخم هاي درهم كرده گفت : مگه چي مي گفتين كه نسرين نبايد مي دونست ؟!

نسترن با ترس گفت : هيچي بخدا ، تقصير نسرين خودش بود .

ثريا چشم غره اي رفت و گفت : شماها نافتون با دروغ چيدن ، معلوم نيست كدومتون راست مي گين ، كدومتون دروغ 

بعد هم با عصبانيت از اتاق بيرون رفت و در را بهم كوبيد . نسترن از ترس به هوا جست .

بغض بدي راه گلويش را گرفته بود و داشت خفه اش مي كرد . برايش سخت بود باور كند كه نسرين عاشق علي بوده است . 

با خود انديشيد كه او چه گناهي كرده كه نسرين از وي كينه به دل گرفته بود. او كه هيچ وقت علي را دوست نداشته بود پس چرا خواهرش اينگونه با وي طي مي كرد .

از اين همه سوال در سرش ، سرسام گرفت . 

با عصبانيت سرش را تكان داد و زمزمه كرد : 

اَه به من چه ، علي مال گذشته ست و رفته بدرك ، نسرين كه ازدواج كرده و از مصطفي باردار شده ديگه به من ربطي نداره كه كي ، كي رو دوست داشته .

براي آن كه كمي آرام گير ، چند قرص مسكن به خود خوراند و بر روي تخت خوابيد .

*****. 

خانم لطفي نگران و هراسان طول پذيراي را طي مي كرد . در دلش آشوب بود . هر لحظه مي ترسيد كه بابك با صورتي خوني وارد خانه شود . گاه گداري نگاهش را به عقربه هاي ساعت مي دوخت و گاهي هم به قفل در . هر چه زمان بيشتر مي گذشت، دلهره اش افزون تر مي شد . 

دستانش از شدت استرس عرق كرده بودند . بالاخره زمان فرا رسيد و قفل در چرخيد . بابك وارد شد . لعيا به سر تا پاي بابك نگاه كرد . وقتي ديد پسرش سالم به خانه برگشته است . شكر خدا را به جا آورد و به سمت وي رفت . 

لبخندي بر لب نشاند و گفت : پسرم اومدي ؟

بابك كه نگراني را از چشمان مادرش خوانده بود ، خنديد و گفت : انتظار نداشتين با اخلاق آقاي حقي اونجا بخوابم ؟!

لعيا يكباره با صداي بلندي شروع به خنديدن كرد و گفت : نه اما مي ترسيدم بازم كتكت بزنه .

بابك كتش را بيرون آورد و بر روي دستانش آويزان كرد و گفت : نه بابا حالا يك بار زده قرار نيست كه هر بار منو ببينه زير مشت و لگد ماساژم بده !!

لعيا از لحن شوخ بابك تعجب كرده بود . باورش نمي شد از پيش خانواده اي آقاي حقي آمده باشد . 

با كنجكاوي پرسيد : مطمئني رفتي خونه اي آقاي حقي ؟!

بابك با شيطنت گفت : مگه ميشه عطر يار رو اشتباه بگيرم و برم جاي ديگه اي .

لعيا چشم هايش را ريز كرد و گفت : نگو كه آقاي حقي به اين آسوني رضايت داده تا دومادش بشي ؟!

بابك كمي سرش را خاراند و گفت : اين كار از باباي نسترن بعيدِ اما يه قول هاي داده .

لعيا سراسيمه گفت : مثلاً چه قول هاي ؟!

بابك كتش را در دستش جا به جا كرد ، گفت : قول داده اول با نسترن حرف بزنه و در موردم تحقيق كنه و بعد هم اجازه بده تا بطور رسمي با شما بريم خواستگاري .

لعيا از شنيدن اين حرف ها بر زبان بابك خوشحال شد و گفت : پس به زودي بايد دهنمون رو شيرين كنيم .

بابك چشمكي زد و گفت : بله 

لعيا دو دستانش را در هوا گرفت و گفت : الهي شكر و بعد نگاهش را به بابك دوخت و گفت : خوشحالم كه به مراد دلت رسيدي .

بابك بوسه اي بر پيشاني مادرش نشاند و گفت : همه اش بخاطر دعاهاي شماست . 

لعيا دستي به شانه هاي بابك كشيد و گفت : عاقبت بخير بشي انشالله .

بابك لبخند پراز سپاس به مادرش تقديم كرد و او را در آغوش كشيد . 

در آن سرماي زمستان وجود مهر و محبت و صميميت گرماي دلنشيني را در خانه اي آنها ايجاد كرد بود . 

آن شب سرد ، براي بابك مثل شب هاي كوير پر از ستاره هاي زيبا بود تا خود صبح به شوق روي معشوقش كنار پنجره به نظاره آسمان پرداخت و گاهي نيز زمزمه هاي مي كرد و براي آينده نچندان دور نقشه مي كشيد . 

*****

آقاي حقي چند روزي مي شد كه كلافه و سردر گم بود . در محل كار هيچ حواسش به مشتري هايش نبود . در خانه نيز بيشتر به فكر فرو مي رفت و كمتر حرف مي زد . گاهي اوقات هم نيمه شب ها در حياط راه مي رفت و با خود حرف مي زد .

ديگر فكرش به هيچ جا نمي رسيد . انگار كه به بن بست رسيده باشد اما او مي خواست از اين بن بست راهي پيدا كند و فرار كند . هر چقدر بالا و پايين مي كرد راهي نمي يافت .

جز يك راه آن هم مي دانست كه قانع كننده نيست . پس بايد بيشتر مي انديشيد تا راهي بيابد و بتواند خود را از مخمصه اي بنام بابك خلاص كند .

در يكي از شب هاي باراني ، پي در پي در رخت خواب خود غلت زد . ثريا اندك صبوري كرد و چيزي نگفت اما با گذشت يك ساعت بي قراري آقاي حقي ، معترضانه گفت : محمد سه روز كه مثل شير زخمي به خودت مي پيچي ، چي شده باز ؟! چرا نه خواب داري و نه خوارك ؟!

آقاي حقي به سمت وي چرخيد و گفت : تقصير دخترته كه نه خواب دارم و نه خوراك .

ثريا پشت چشمي نازك كرد و گفت : مگه من دخترات رو از خونه اي بابام آوردم كه همچين مي گي تقصير دخترته ؟!

آقاي حقي دستانش را در هوا تكان داد و گفت : برو بابا ، با تو نميشه دو كلوم حرف زد ، تا مي گي اِ ، مي گه ب .

ثريا با دلخوري گفت : مگه چي گفتم ، من تا جاي كه تونستم براشون مادري كردم تو هم بايد تو خونه بودي وبهشون ميرسيدي .

آقاي حقي شاكيانه بر جاي خود نشست و گفت : بيا براي اينكه برام يه پسر بياري تا عصاي دستم بشه سه تا دختر آوردي حالا توقع داري تو خونه مي شستم و زيرابروهاي دخترات بر مي داشتم ، بله ؟'

ثريا با حرص بلند شد و او هم كنار آقاي حقي نشست و گفت : نه خير ، از خدات هم باشه سه تا دختر با آبرو برات بزرگ كردم .

آقاي حقي پوزخندي زد و گفت : لابد سه شب پيش دوست پسر ننه اي من اومده بود خواستگاري ؟! 

ثريا اخم كرد و گفت : دختر دم بخت براش خواستگار مياد ، تو هم لابد توقع داري وقتي گيسش مثل دندوناش سفيد شد شوهرش بدي ؟!

آقاي حقي خشمگين شد و سر بر بالين خود گذاشت و گفت : من دُم اين دختر دَم بخت رو مي برم كه هيچ وقت هوس شوهر كردن به سرش نزنه .

ثريا هم عصباني شد و گفت : هر كاري مي كني بكن ، من ديگه نه به تو كاري دارم و نه دخترات .

****

-حنان، حنان 

حنان آرام چشم هايش را گشود . 

سيما لبخندي نثارش كرد و گفت : بيا اين آب آناناس رو بخور تا يكم فشارت بياد سر جاش .

حنان قوطي آبميوه را از دستان مادرش گرفت و با چند نفس آن را سر كشيد . اندكي حالش جا آمد . نگاهش را در راهرو چرخاند . هنوز ثريا داشت زجه مي زد . 

نسرين و مصطفي هم آمده بودند . خبري از آقاي حقي نبود . الهام هم بي صدا بر جايش نشسته بود . يونس هم رو به رويش ايستاده بود و نگاهش مي كرد . 

حنان با ديدن يونس اخمي كرد و زير لب گفت : نفرت انگيز 

سيما با تعجب گفت : با كي هستي ؟

حنان با عصبانيت گفت : با اون خيانتكار

سيما مسير نگاه حنان را جستجو كرد و به يونس رسيد . 

لب هايش را گزيد و گفت : حنان چي داري ميگي تو ، چيكار به آقا يونس داري ؟!

حنان با حرص و كلافگي گفت : اسمش رو هم به زبونت نيار مامان ، نجس ميشي .

سيما چشم غره اي به حنان رفت و گفت : خجالت بكش ، اين حرفا چيه مي زني !!

حنان با اشاره ي ابرو به الهام گفت : به زنش نگاه كن تو چه حاليه ؟!

سيما به الهام نگاه كرد و گفت : بنده خدا رنگ به رو نداره ، غصه اي خواهرش بدجوري داغونش كرده اما چه ربطي به شوهرش داره ؟!

حنان پوزخندي زد و گفت : همه ي بدبختي هاي اين زن از شوهرشه ، بعد از چند سال زندگي مشترك امشب توي بد ترين شرايط فهميد كه آقا بهش خيانت مي كردِ !!

سيما جيغ خفيفي كشيد ، حيرت زده گفت : آقا يونس كه مرد خوبيه !!

حنان خنديد و گفت : مامان انقدر منو نخندون ، هيچ مردي تو اين دنيا خوب نيست ، ديگه رسماً بهم ثابت شده .

سيما اخمي كرد و گفت : بس كن اگه دوتا بد شدن ، قرار نيست همه بد باشن .

حنان نگاه سردش را از مادرش گرفت و گفت : تو زيادي خوشبين هستي مامان .

سيما با بي تفاوتي گفت : تو هم زيادي بدبين هستي .

حنان براي آنكه بحث را تمام كند ، از جايش برخاست و به سمت در آي سي رفت . 

خطر را در دو قدمي اش احساس مي كرد . دستي به در سفيد رنگ كشيد . نوك پا ايستاد . سعي داشت از درون شيشه به داخل نگاه كند و از اتفاق هاي كه در آن سوي در مي افتاد خبر دار شود اما فقط چند دكتر و پرستار ايستاده بودند و خبري نبود . 

*****

با يك كيسه نايلني پر از لواشك و آلوچه در دست زنگ خانه آقاي حقي را زد. .

ثريا در را گشود . 

لبخندي زد و گفت : سلام خاله ثريا 

ثريا با ديدن حنان با سردي جواب داد : سلا حنان ، خوبي ؟

حنان با مهرباني گفت : مرسي خوبم 

بعد كمي اين پا و آن پا كرد و با شرمساري گفت : اجازه هست بيام تو ؟!

ثريا دلش به حال دخترك سوخت و گفت : آره بيا داخل 

حنان آرام قدم به حياط گذاشت و بعد سراغ نسترن را گرفت . ثريا كنارش به راه افتاد و گفت : نسترن هم بخاطر مسكن هاي كه مي خوره بيشتر خوابه .

حنان با نگراني گفت : هنوز حالش خوب نشده ؟!

ثريا آهي كشيد و گفت : خوبه اما استخون درد داره زياد . 

با تعارف ثريا ، حنان وارد هال شد و نگاهي به اطراف چرخاند و گفت : ببخشيد بي موقع مزاحمتون شدم .

ثريا با لبخند گفت : خواهش مي كنم .

حنان با كنجكاوي پرسيد : آقاي حقي كه خونه نيستن ؟

ثريا نگاهي به ساعت دستش انداخت و گفت : نه ولي فكر كنم كم كم پيداش بشه .

حنان به در اتاق نسترن زل زد و گفت : پس من يه سري به نسترن بزنم و زود هم برم .

ثريا با اخمي مصنوعي گفت : وا براي چي ؟!

حنان با محبت لبخند زد و گفت : دم ظهرِ ، آقاي حقي هم ميان ، بد موقع هم هست نمي خوام مزاحمتون باشم . 

ثريا لبخندي زد و گفت : اين چه حرفيه ، حالا كه اين طور شد ناهار هم بايد پيش ما بموني . 

حنان سراسيمه گفت : نه ثريا خانم 

ثريا چيني بر پيشانيش آورد و گفت : نه تو كار نيار ، همينِِ كه گفتم ، نسترن هم خيلي وقته تنهاست اگه كنارش باشي خوشحال ميشه .

حنان سر به زير انداخت و گفت : ممنونم از لطفتون . 

ثريا به سمت آشپزخانه رفت و گفت : خواهش مي كنم .

حنان بدون در زدن وارد اتاق نسترن شد . نسترن آرام بر روي تخت خوابيده بود . 

حنان كيسه نايلني را بر روي ميز مطالعه اي نسترن گذاشت و پاورچين پاورچين به سمت تخت وي رفت و كنارش نشست . دستي بر روي صورت نسترن كشيد و آرام صدايش زد : نسترن ، نسترن .

نسترن كمي غلت زد و چشم گشود . حنان لبخند زنان نگاهش كرد . نسترن با ديدن لبخند حنان او هم لبخند زد و دستهايش را باز كرد تا حنان را در آغوش بگيرد . 

دلش براي دوست مهربانش تنگ شده بود . او را در آغوش كشيد و ميان اشك و لبخند گفت : حنان منو ببخش 

حنان با شيطنت گفت : چرا بايد ببخشم ؟!

نسترن شرمگين گفت : اون روز خيلي بد رفتار كردم . 

حنان ابرو بالا انداخت و گفت : خب حق داشتي من نبايد دهن لقي مي كردم .

نسترن آرام اشك ريخت و گفت : معذرت ميخوام 

حنان سريع خود را از آغوش نسترن كشيد بيرون و گفت : بس كن ديگه ، اگه بدوني برات چي آوردم ؟!

لبخند بر لب نسترن آمد و گفت : چي ؟

حنان بر خاست و به سمت ميز رفت و يكي از لواشك ها را بيرون آورد و گفت : از اينا 

نسترن با ذوق به لواشك ها نگاه كرد و گفت : واي چه خوشمزه ست يالا بيار بخورم . 

حنان لواشك و آلوچه ها را به نسترن داد و هر دو شروع كردند به خوردن . حنان بعد از خوردن آلوچه به قصد دستشوي رفتن از اتاق نسترن بيرون رفت . نسترن هم داشت با دستمال كاغذي دستش را تميز مي كرد . 

چند لحظه اي طول نكشيد كه در اتاق با سرعت باز شد و به ديوار كوبيده شد .

نسترن هراسان از تخت بيرون آمد و ايستاد . آقاي حقي با غضب ايستاده بود . ثريا هم پشت او وارد شد و گفت : چي شده محمد ؟!

آقاي حقي خشمگين گفت : نسترن ؟

نسترن با صداي لرزاني گفت : بله 

آقاي حقي به سمتش رفت . نسترن از ترس خود را به تخت چسباند . 

آقاي حقي انگشت اشاره اش را با تهديد در هوا تكان داد و گفت : ببين هر چي كه ميگم خوب تو گوشت فرو كن . 

نسترن آب دهانش را به سختي قورت داد و با تكان دادن سرش جواب داد . 

آقاي حقي يك تاي از ابروهايش را بالا داد و گفت : من چند روزِ كه دارم فكر مي كنم چه جوري از شر اين پسرِ خلاص شم اما هر كاري كردم فايده اي نداشت ، تو عروس عموت نشدي پس حق نداري عروس اين پسر هم بشي تا روزي كه خودم برات شوهر پيدا كنم . لامصب هيچ عيب و ايرادي هم نداره كه به روش بيارم ولي تو بايد بهش بگي كه نمي خواي باهاش ازدواج كني .

چانه اي نسترن از بغض لرزيد . پدرش داشت زور مي گفت . به گفته اي خودش ، بابك كه هيچ عيبي نداشت پس چرا همچين مي كرد . باز هم علي مانع بود .

با صداي گرفته اي گفت : بابا من اگه عروس عمو نشدم بخاطر اينكه ....

آقاي حقي با عصبانيت گفت : خفه شو دختري بي شرم ، باز زر مفت زدي ؟!

آقاي حقي دستش را بلند كرد تا سيلي به نسترن بزند كه نسترن صورتش را پوشاند و گفت : غلط كردن 

آقاي حقي با صداي كلفتي گفت : هان حالا شد ، پس امشب وقتي اين پسرِ اومد بهش ميگي كه نمي خوايش تا بره واسه هميشه گورشو گم كنه .

نسترن ديدگانش پر از اشك شد . دلش مي خواست با صداي بلندي گريه كند . پدر و مادرش از اتاق بيرون رفتند . با يك دستش صورتش را پوشاند و گريه كرد . 

با خود فكر كرد كه او چقدر بايد زجر مي كشيد . ديگر تحمل اين همه غصه و ناراحتي را نداشت . چرا بايد از سوي كساني عذاب مي كشيد كه او را به دنيا آورده بودند . 

آرام دستي بر روي شانه اش گذاشته شد . نگاه پر از غمه اش را به حنان دوخت . 

حنان با اندوه كنارش نشست و گفت : با گريه كردن خودت رو داغون نكن .

نسترن اندوهگين گفت : اگه گريه نكنم ، ميميرم ، بهترين رفيق ام همين اشك هاي توي چشمامِ كه شب و روز تنهام نميزارن .

حنان اشك هاي نسترن را از صورتش سترد و گفت : گاهي وقتا با خودم فكر مي كنم چرا اين همه بلا بايد سر تو بياد توي كه به هيچ كسي كاري نداري !!

نسترن سرش را بر روي شانه اي حنان گذاشت و گفت : من چه گناهي كردم كه انقدر خدا منو عذاب ميده ؟!

حنان غمگين گفت : هيچي اينا همش يك امتحانِ 

نسترن با بغض گفت : چقدر بايد امتحان پس بدم ، چرا خدا امتحاني مثل عشق از ميگيره ؟! 

حنان با مهرباني گفت : عشق قشنگ ترين امتحان خداست . 

نسترن سرش را بلند كرد و به چشمان حنان زل زد ، گفت : از قشنگي عشق هيچ چيزي نصيب من نشد ، ديدي بابام مجبورم مي كنه تا عشقم رو انكار كنم .

حنان با نگراني گفت : يعني مي خواي به حرف بابات تن بدي ؟! 

نسترن آهي كشيد و با اندوه گفت : اگه تن ندم ، مي ترسم بلاي سر بابك بياره !!

حنان اخمي كرد و گفت : آخه دختر ديونه چه بلاي مي تونه سرش بياره ؟!

نسترن به دست گچ گرفته اش دستي كشيد و گفت : وقتي من بچه اشم مثل وحشي ها منو مي زنه اون كه يك غريبه ست مي تونه هزارتا بلا سرش بياره .

حنان با عصبانيت گفت : مگه مملكت قانون نداره كه هر كي دلش خواست بلاي سر كسي بياره ، دختر ساده نباش .

نسترن عاجزانه گفت : مي گي چيكار كنم ؟!

حنان اندكي فكر كرد و گفت : بر عكس اون چيزي كه بابات مي گه بگو !!

نسترن حيرت زده گفت : چي ؟! حنان انگار حاليت نيست چه خبره ، نديدي چند دقيقه اي پيش چه جوري تهديدم كرد ؟!

حنان با بي حوصلگي گفت : اَه فهميدم اما تو بابك رو دوست داري ، چرا مي خواي ازش بگذري ؟

نسترن به قالي وسط اتاق زل زد و گفت : مجبورم ، چيكار كنم اصلاً شايد اينجوري بهتر باشه ، تازه اگه روزي بابك بفهمه كه من طلاقي هستم بدتر ميشه . 

حنان با عصبانيت از جاي خود برخاست و گفت : باز شروع كردي ، اي بابا طلاق گرفتي جرم كه نكردي تازه با بچه اي قد و نيم قد برنگشتي خونه بابات ، بس كن تور خدا .

نسترن با پريشاني گفت : بالاخره هنوز كه تو جامعه اي ما طلاق تعريف نشده ست ، اگر كسي بفهمه يه جوري نگات مي كنه .

حنان كنار نسترن نشست و گفت : عزيز دل من اون نمي فهمه .

نسترن با آشفتگي گفت : چه بگم حالا كه بابام پاشو تو يك كفش كرده و مخالف سرسخت بابك شده !!

حنان لبخندي زد و گفت : خب امشب كه بابك اومد ، بهش بگو كه دوستش داري .

نسترن با صورتي درهم كرده گفت : مي ترسم .

حنان اخمي كرد و گفت : از چي ؟

نسترن اندوهگين گفت : از بابام 

حنان با حرص گفت : تو بايد روي ترست غلبه كني ، امشب شب سرنوشت سازي برات ميشه .

نسترن از جايش برخاست و پشت به حنان گفت : راستش فكرم به هيچ جا نمي رسه ، بايد صبر كنم تا شب ببينم خدا چي مي خواد .

حنان هم بلند شد و گفت : باشه اما نسترن خوب فكر كن و بعد تصميم بگير .

نسترن به فكر فرو رفت . نمي توانست درست تصميم بگيرد. او بابك را دوست داشت ، بخاطرش حاضر بود جانش را هم بدهد . حرف هاي حنان هم بنظر منطقي مي آمد . پس بايد چيكار مي كرد . 

زير لب زمزمه كرد : مني كه تونستم از شر علي خودم رو خلاص كنم ، پس مي تونم جلوي بابام وايسم و بگم كه بابك رو دوست دارم و حاضر نيستم ازش دست بكشم .

حنان كه زمزمه اي نسترن را شنيد ، با خوشحالي گفت : آفرين ، اينه دختر . 

نسترن هم خرسند گفت : ازت ممنونم كه هستي و كمكم كردي .

حنان ، نسترن را بوسيد و گفت : خواهش مي كنم دوست خوبم .

تا عصر حنان ، پيش نسترن بود و با هم حرف زدنند .

نسترن بعد از خداحافظي با حنان ، به سراغ كمدش رفت تا لباس مناسبي انتخاب كند و بپوشد . 

دوست داشت در نظر بابك زيبا باشد . 

يك دامن مشكي با يك بلوز زرد رنگ ست كرد . قبل از آماده شدن باز آقاي حقي وارد اتاق نسترن شد و گفت : حرفام كه يادت نرفته ؟!

ته دل نسترن ريخت . بغض راه گلويش را بست . خوشي چند ساعت اخيرش ، به كامش تلخ شد .

به سختي بغضش را فرو داد و گفت : نه 

با رفتن پدرش از اتاق ، بغضش به اشك تبديل شد و آرام آرام از چشمانش چكيدند . لباسي را كه آماده كرده بود با حسرت پوشيد . شال سياهش را بر سر كرد و با خود گفت : قرار نيست اين سياهي دست از سرت برداره .

زانوهايش شل شدند و بر روي زمين افتاد و هق هق زد .

با چانه اي لرزان گفت : خدايا چرا ، آخه چرا انقدر زجرم ميدي ؟!

با شنيدن اسمش از زبان آقاي حقي ، اشك هايش را به تندي سترد و آمده رفتم به هال شد . 

با قدم هاي سنگين راه رفت . حس مجرم بي گناهي را داشت كه قرار بود به چوبه اي دار آويزان شود . 

با دست هاي لرزان دستگيره اي در را گرفت و به پايين كشيد .

ضربان قلبش به شدت مي زد . تمام بدنش داغ شده بود . 

آرام پا به هال گذاشت . ثريا را ديد . نگاه ملتمسانه اي به مادرش دوخت . مي خواست از مادرش طلب ياري كند . ثريا با ديدن حال زار دخترش ، قلبش به درد آمد اما ترس از شوهرش و آبروي خانوادگي شان مانع بروز دلش سوزي اش شد . نگاهش را از نسترن گرفت و جلوي نسترن به را افتاد و در پذيراي را باز كرد و وارد شد . 

نسترن وقتي ديد مادرش نيز پشتش خالي كرده است . نااميد پا به پذيراي گذاشت . 

صداي سلام بابك به قلبش چنگ زد . احساس سرگيجه داشت اما خود را كنترل كرد تا كه بر روي زمين نيوفتد . سر به زير افكند . نمي خواست نگاهش را به نگاه مهربان بابك بدوزد . از او خجالت مي كشد . شرمسار بود از اينكه انقدر قوي نبود تا بخاطر عشقش ، كمي جرات خرج دهد و در برابر پدر بي منطقش ايستادگي كند .

در آن لحظه روزي را بياد آورد كه بابك به او ابراز علاقه كرده بود . زمزمه هاي دوستت دارم بابك در گوش هايش پيچيد . همه ي آن لحظه هاي كه با بابك سپري كرده بود را تداعي كرد . چه روز هاي شيريني را گذرانده بود . آن روز ها بهترين روزه هاي زندگيش بود. اگر چه اندك بودند اما دلش به آن روزها خوش كرده بود . 

مي دانست اين ها در آينده برايش خاطره اي قشنگي مي شود و هر روز از عمرش كه بگذرد ، حسرت آن روزها را مي خورد . 

لحظه اي را بياد آورد كه بابك دست هايش را لمس كرده بود . زير چشمي به دست هايش نگاه كرد . حلقه هاي اشك در چشمانش لغزيدند . 

با صداي پدرش به خود آمد . 

آقاي حقي با جديت گفت : نسترن دخترم .

نسترن از كلمه اي دخترم متنفر گشت . پدر بي رحمش چطور مي توانست به او بگوييد دخترم !!

چرا براي دخترش ، پدري نمي كرد ؟! 

او از پدر بودن ، چه مي دانست ؟! اوي كه خبر از احساسات دخترش داشت ، چرا ناديده اش مي گرفت ؟!

چرا اندكي به فكر آينده اي دخترش نبود ؟! 

چرا از حسرت هاي دخترش خبر نداشت . او پدر نبود بلكه يك غربيه اي بود كه با وي در يك خانه زندگي مي كرد . 

صداي بابك در گوشش پيچيد كه مي گفت : نسترن ، آقاي حقي به من گفتن تو منو نمي خواي و جواب رد به خواستگاري من دادي . من حرفشون رو باور نكردم ، خواستم از زبون خودت بشنونم و اگه جوابت منفي باشه ، دليلش رو هم بدونم .

بابك سكوت كرد تا نسترن جوابش را بدهد . نسترن خلع سلاح شده بود . نمي دانست چه كند . 

حرف هاي حنان را بياد آورد . حنان گفته بود كه برعكس گفته هاي پدرت بگو . سعي كرد فكرش را متمركز حرف هاي حنان كند . 

آب دهنش را قورت داد . آرام سرش را بلند كرد تا با ديدن بابك قدرت بگيرد و حرف دلش را بزند . 

چشم در چشم بابك شد . لبخند زيباي بابك به او دلگرمي داد . لب هايش را از هم گشود . نگاهش را از بابك گرفت و به صورت اخمو و غضبناك پدرش دوخت . آشفته و پريشان شد . 

از پدرش چشم گرفت و به مادرش نگاه كرد . 

ثريا مظلومانه و منتظر ايستاده بود . 

صداي حنان را شنيد كه مي گفت : امشب شب سرنوشت سازي برات ميشه .

نگاهش را به سمت بابك كشيد . لبخند كجي بر گوشه اي لبش نشاند . با خود انديشيد كه چقدر حرف هاي ناگفته داشت تا به بابك بگويد . آري حق با حنان بود . امشب شب سرنوشت ساز بود . امشب در حين تلخي مي توانست شيرين هم شود . فقط يكم جرات و جسارت مي خواست . 

آرام نفسي كشيد . در لحظه اي آخر نگاهش به نگاه نگران و پر از ترس ثريا افتاد . 

ثريا با دستپاچگي به آقاي حقي زل زده بود . سكوت طولاني اش فضاي بين شان را سنگين كرده بود . 

ثريا را ضعيف و ناتوان مثل خود ديد . آخر آن مرد چي مي خواست از جانشان ، چرا نمي گذاشت يك نفس آسوده بكشند ؟!

آقاي حقي كه طاقتش تمام شده بود ، خشمگين گفت : چرا لال موني گرفتي ؟!

نسترن از ترس باز به خود لرزيد . سر به زير انداخت و اندوهگين گفت ؛ پدرم هر چي گفته 

نسترن مكث كرد . نمي خواست آن چيزي را كه دلش راضي به گفتنش نبود ، بر زبان بياورد . 

نگاه پر از ترس ثريا باعث شد از گفته اش پشيمان شود . 

سراسيمه گفت : پدرم هر چي گفته ، درست گفته من نمي خوام با شما ازدواج كنم ، بهتره براي هميشه منو فراموش كنيد و بريد .

نسترن وقتي حرفش را زد با سرعت از پذيراي خارج شد و به اتاقش پناه برد . اندكي بعد صداي پدرش را شنيد كه پيروزمندانه مي گفت : خب شنيدي كه دخترم چي بهت گفت پس بهتره بري و ديگه اينورا پيدات نشه . 

نسترن از خشم چنگي به زمين زد . تا مي توانست به خود ناسزا گفت . خود را بي لياقت و بي چشم و رو دانست . حق بابك بعد از اين همه محبت و خوبي ، نبود كه جواب رد به او بدهد .

خواست فرياد بزند و تا مي تواند به خود و پدرش هر چي از دهانش بيرون مي آمد ، لقب دهد . 

با كوبيده شدن در ، بر جاي خود لرزيد و در تاريكي اتاق ايستاد . قامت پدرش را ديد كه در همان تاريكي گفت : بالاخره يك بار هم شد كه توي زندگيت كار درستي بكني . 

نسترن از حرص و عصبانيت دندان هايش را بهم ساييد و در دلش نجوا كرد : ازت متنفرم .

آقاي حقي از اتاق بيرون رفت و در را هم بست . نسترن با عجله قدم برداشت و كليد را در قفل چرخاند و در اتاق را قفل كرد . ديگر نمي خواست هيچ كدامشان را ببيند . 

از مادر و خواهرانش نيز متنفر شد . اگر آنها آنقدر در برابر پدرش ضعيف عمل نمي كردند شايد او هم اينگونه مجازات نمي شد . 

در لحظه اي چشمش به قرص هاي مسكن روي ميز افتاد . در ذهنش گذشت كه همه ي آن ها را بخورد و براي هميشه از دست اين آدم هاي ظالم خلاصي يابد . به سمت قرص ها حمله ور شد . يكي يكي آن ها را بيرون آورد . تعداد قرص ها براي مردن در نظرش كم آمد . با خشم پخش بر زمين كرد و با بغض گفت : توي مرگ هم شانس ندارم .

فرداي آن روز حنان لبخند زنان به ديدار نسترن آمد .اما با ديدن صورت زرد رنگ و چشم هاي پف كرده اي نسترن ، لبخند از روي چهره اش محو شد . 

قبل از آنكه حرفي بزند ، نسترن با صداي بلندي شروع به گريستن كرد و خود را در آغوش حنان جا داد . 

حنان حيرت زده موي پريشان نسترن را نوازش كرد و گفت : چي شده ؟! نگو كه ...

نسترن به هق هق افتاد و با صداي گرفته اي گفت : حنان براي هميشه بابك رو از دست دادم . 

حنان ، نسترن را از خود جدا كرد و گفت : چي ميگي تو ، نكنه به حرف بابات گوش كردي و جواب رد به بابك دادي ؟!

نسترن با تكان دادن سر ، حرف حنان را تاييد كرد . 

حنان با عصبانيت دست هاي نسترن را گرفت و گفت : از تو احمق تر هيچ جا نديدم .

نسترن با آشفتگي گفت : ترسيدم ، نمي دوني اون لحظه مامانم چه حالي داشت !! بابام شمر شده بود ، ترسيدم بابك رو كتك بزنه و بلاي سرش بياره . 

حنان با حرص گفت : آخه احمق ، ديوانه مملكت هر كي ، هر كي كه دلش خواست طرف رو بزنه و داغون كنه !!

نسترن پيشانيش را در دست گرفت و گفت : خواهش مي كنم ، تموش كن اصلاً حوصله ندارم .

حنان با كلافگي گفت : هان تا خرابكاري مي كني ، مي گي تمومش كن ، حوصله ندارم ، نسترن اين موضوع ساده اي نيست كه به آسوني ازش بگذري !!

نسترن مأيوسانه به حنان زل زد و گفت : ميدونم اما بدون اجازه اي بابام هم نمي تونم كاري كنم ، مي فهمي ؟!

حنان سر از روي تأسف تكان داد و گفت : همش خودت رو تو خونه حبس كردي و هيچي از قانون و جامعه نمي دوني ، من از يكي شنيدم ميشه از بابات شكايت كني .

نسترن با تعجب گفت : سرت به جاي خورده ؟! مگه ميشه از بابام شكايت كنم ؟!

این کتاب توسط کتابخانه ی مجازی نودهشتیا (wWw.98iA.Com) ساخته و منتشر شده است

حنان شانه اش را بالا و پايين كرد و گفت : خب آره تازه اگه دليل منتطقي هم نداشته باشه تا جلوي ازدواج تو و بابك بگيره ، قانون بهتون حق ميده و شما مي تونيد بدون اجازه اي اون عقد كنيد .

نسترن اخم هايش را در هم كرد و گفت : تو پيش خودت چي فكر كردي حنان ، بابام هر چي هم باشه بالاخره بابامِ و حقش نيست من همچين كاري باهاش بكنم . 

حنان شاكيانه گفت : اصلاً حقته ، هر بلاي سرت بياد حقته .

نسترن آهي كشيد و پاسخي به حنان نداد .

چند دقيقه اي بعد موبايل حنان زنگ خورد . حنان مشكوك به تلفن همراهش خيره شده و با طمأنينه جواب داد . 

هر لحظه اي كه از مكالمه اي حنان مي گذشت ، حالت چهره اي وي نيز تغيير مي كرد . 

نسترن اندوهگين نگاهش مي كرد . وقتي تماس حنان قطع شد . 

حنان با عصبانيت به نسترن براق شد و گفت : بيا همين رو مي خواستي ؟!

نسترن هراسان گفت : چي شده مگه ؟!

حنان اخم كرد و گفت : ميدوني كي بود ؟!

نسترن آرام گفت : نه ، كي بود ؟!

حنان گوشي موبايلش را به سمت نسترن تكان داد و گفت : مامان بابك .

نسترن چانه اش لرزيد و با بغض گفت : چي مي گفت ؟!

حنان با پريشاني گفت : می گفت بابک از وقتی اومده خونه خودشو تواتاق حبس کرده ، آب و غذاش شده سيگار ، توي زبون نفهم هم اينجا بشين بگو بابام گناه داره . 

نسترن با شنيدن نام بابك ، قلبش به درد آمد . 

نگران گفت : حنان راست مي گي ؟!

حنان شاكيانه گفت : دروغم چيه ؟!

نسترن دست هاي حنان را گرفت و ملتمسانه گفت : خب ديگه چيا مي گفت ، حالش خوب نيست ؟!

حنان چشم از نسترن گرفت و گفت : نه ، مامانش خيلي نگران بود ، بنده خدا از هيچ چيزي هم خبر نداشت ، مي خواست بدونه توي خونه اي شما چه اتفاقي افتاده !!

اشك از چشمان نسترن سرازير شد و گفت : حنان ميشه بري خونه شون ؟!

حنان حيرت زده گفت : برم چي بگم ؟!

نسترن عاجزانه گفت : برو با بابك حرف بزن ، نمي خوام غصه بخوره .

حنان با كنايه گفت : تو بايد شبي كه بهش جواب رد دادي به اين روزها هم فكر مي كردي . 

نسترن از كنايه حنان رنجيد و گفت : تو هم بهم زخم زبون بزن .

حنان كه از حرف هايش پشيمان شده بود ، با ندامت گفت : معذرت مي خوام نسترن ، از دهنم در رفت .

نسترن بيني اش را بالا كشيد و گفت : تو راست مي گي ، من يه احمق هستم كه لياقت بابك رو ندارم .

حنان آرام كمر نسترن را نوازش كرد و گفت : اينطور نيست ، من ميرم به بابك ميگم كه بابات مجبورت كرده كه بهش نه بگي .

نسترن با ترس به حنان زل زد و گفت : نه ، نه همچين كاري نكني ها ، دوباره بابام باهاش درگير ميشه وضع از ايني كه هست هم خراب تر ميشه. 

حنان با آشفتگي گفت : پس چيكار كنم ، خودت رو تو آينه نگاه كردي ؟! شدي به اسكلت !!

نسترن اندوهگين گفت : من فقط به خدا توكل كردم ، اگه اون بخواد همه چي درست ميشه .

حنان پلك بر هم نهاد و باز كرد ، گفت : كار خوبي مي كني اما خدا خودش راه هم نشون آدم داده تا انتخاب كنه براي ادامه ي مسيرش . 

نسترن غمگين گفت : راهي كه من برداشتم ، خيلي سخته حنان ، منم انقدرا قوي نيستم كه بتونم ادامه بدم .

حنان با حرص گفت : باز زدي جاده خاكي ؟! من مطمئنم كه بابك به اين آسوني پا پس نميذاره نسترن ، تو هم دفعه اي بعد حق نداري بي فكري كني و دست رد به سينه اي بابك بزني .

نسترن كه مي دانست بدجوري دل بابك را شكسته است و محال بود روزي بابك بازگردد . با حسرت گفت : منكه بعيد ميدونم بابك ديگه پا پيش بذاره .

حنان براي دلگرمي دوستش گفت : پس بهتره صبوري كني .

****

ثريا كيف پولش را برداشت ى باز با صداي بلندي داد زد : نسترن ، نسترن حاضر شدي ؟!

نسترن از اتاقش بيرون آمد و گفت : آره بريم . 

ثريا برق ها را خاموش كرد و گفت : تو برو ببين آژانسي اومده يا نه ؟!

نسترن با قدم هاي آرام به حياط رفت و در خانه را باز كرد . ماشين پرايدي را جلوي خانه اي خودشان ديد . دانست كه آژانس است . 

در را نيمه باز گذاشت و گفت : مامان بيا كه ماشين جلوي در منتظرمونه .

ثريا سراسيمه در هال را قفل كرد و همراه نسترن به كوچه رفتند . نسترن نگاه گذاراي را در كوچه شان چرخاند . اتومبيلي را ديد كه در فاصله اي اندكي با آنها ايستاده بود . 

بنظرش ماشين بابك آمد . با دقت درون ماشين را نگاه كرد اما هيچ سرنشيني را نديد . در دل به خود گفت : مگه بابك فقط اين ماشين رو داره كه همچين فكري كردي !!

در تاكسي توسط ثريا باز شد . نسترن آهسته بر روي صندلي عقب نشست و ثريا هم كنارش قرار گرفت . 

راننده رو به ثريا كرد و گفت : كجا تشريف مي برين ؟

ثريا گوشه اي چادرش را گرفت و آدرس درمانگاه را به راننده داد . 

بعد از رسيدن به درمانگاه ، ثريا از نسترن خواست كه بر روي صندلي بنشيند .

ثريا بعد از گرفتن نوبت با پرستاري مشغول حرف زدن شد ، بعد از تمام شدن حرف هاي پرستار با ثريا ، پرستار لبخندي زد و گفت : خانم حقي شما لطفاً بيرن داخل . 

نسترن آرام از جايش برخاست و وارد اتاقي كه در آنجا قرار بود گچ دستش را ببرند ، شد . 

سلام كوتاهي كرد و بر روي تخت نشست . مرد سفيدي پوشي را ديد كه با وسيله اي شبيه اره به وي نزديك شد . 

نسترن از ترس كمي خود را عقب كشيد . مرد سفيد پوش وقتي متوجه ترس نسترن شد از او پرسيد : مگه همراه نداري ؟

نسترن بريده بريده گفت : بله ، دارم 

مرد دستگاهش را بر روي ميزي گذاشت و گفت : برو صداش كن تا بياد .

نسترن از روي تخت به زير آمد و رفت ثريا را صدا زد . اينبار همراه ثريا وارد اتاق شد . 

ثريا به دكتر سلام كرد . دكتر هم به گرمي پاسخ وي را داد و با لحن طنزي گفت : شما كه ميدونيد دخترتون ترسو هستش چرا تنهاش گذاشتين ؟! 

ثريا نگاهي به نسترن انداخت و گفت : از چي مي ترسي مادر ؟!

نسترن هراسان به دستگاه گچ بر زل زد و گفت : از اين 

آقاي دكتر با اخمي تصعني گفت : بشين دختر جان اين ترس نداره .

نسترن با تني لرزان بر روي تخت نشست . با دست سالمش چادر ثريا را گرفت و مچاله كرد . بخواست دكتر دست شكسته اش را هم بالا گرفت و گفت : به هيچ عنوان تكونش نده .

نسترن با تكان دادن سر جواب دكتر را داد . با روشن شدن دستگاه و نزديك شدنش ، صورتش را به سمت مخالف چرخاند و لب هايش را ميان دندان هايش قفل كرد . دستگاه با برخورد به گچ دستش ، اندكي تكان خورد و زير لب خدا را صدا زد . طولي نكشيد كه دستش كمي سبك شد و رو برگرداند و به دستش نگاه كرد .

در نظرش باريك و كوچك تر از دست ديگرش آمد . به آرامي دستي بر رويش كشيد . وقتي دردي را احساس نكرد ، لبخند بر لب آورد و با هيجان به ثريا نگاه كرد . 

ثريا هم لبخندي به وي تحويل داد . 

با كمك ثريا از تخت به زير آمد و با تشكر از دكتر ، خارج شدند . 

ثريا به نسترن گفت : تو اينجا بشين تا من برم برات آبميوه بخرم و بيام . 

نسترن با بي حوصلگي گفت : نمي خوام مامان ، بيا بريم خونه .

ثريا با مهرباني گفت : صبر كن الان برمي گردم . 

نسترن به ناچار بر روي صندلي نشست تا مادرش باز گردد . با كلافگي سر چرخاند و لحظه اي مكث كرد . سراسيمه از جايش برخاست و حيرت زده به جلويش نگاه كرد. 

با ناباوري زمزمه كرد : بابك 

بابك چند قدمي كه با او فاصله داشت را طي كرد و به نسترن نزديك شد .

نسترن از خجالت سر به زير افكند . با صداي گرفته اي گفت : شما اينجا چيكار مي كنيد ؟!

بابك بي توجه به اطرافش دست برد زيرچانه اي نسترن و صورتش را بالا آورد و گفت : اومدم تا تورو ببينم .

نسترن با نگراني به پشت بابك نگاه كرد ، خبري از مادرش نبود . با آسودگي نفسي كشيد و به بابک زل زد .

بابك اندوهگين گفت : نسترن چرا اون شب ...

نسترن با دستپاچگي گفت : آقاي لطفي بهترِ از اينجا برين . 

بابك متعجب زده به نسترن نگاه كرد . بعد ابروهايش را در هم گره كرد و گفت : به اين زودي شدم آقاي لطفي ؟!

نسترن براي آنكه مادرش سر نرسد با بغض گفت : بابك خواهش مي كنم برو .

بابك غمگين گفت : نسترن اينجوري مجازاتم نكن ، من ميدونم كه تو منو دوست داري .

اشك درچشمان نسترن جمع شد . سعي داشت جلوي ريختن اشك هايش را بگيرد اما نا توان ماند و اشك بر روي صورتش جاري شد . بابك دست هايش را بالا آورد تا اشكهاي نسترن را پاك كند . 

نسترن وقتي متوجه نيت بابك شد ، خود را عقب كشيد و اشك هايش را سترد . 

بابك آرام دست نسترن را گرفت و گفت : بيا تا كمي حرف بزنيم دلم براي شنيدن صدات تنگ شده .

نسترن با صداي گرفته اي كه سعي داشت بابك را متقاعد كند ، گفت : بابك ، من و تو نمي تونيم مال هم بشيم ، خواهش مي كنم تا مامانم نيومده از اينجا برو .

بابك مصمم گفت : نميرم نسترن ، من تو رو دوست دارم و به كسي اجازه نميدم تو رو ازم جدا كنه .

نسترن عاجزانه گفت : باباي من مرد لجبازي هستش و كوتاه نمياد .

بابك با بي تفاوتي گفت : منم لجبازتر از بابات ميشم ، فقط تو بگو كه هنوز دوستم داري .

نسترن با حسرت به بابك نگاه كرد . مي خواست بابك را در آغوش گيرد و بگويد كه چقدر دوستش دارد اما ترس از پدرش باعث شد سكوت كند و حرفي نزند . 

بابك با بي حوصلگي گفت : نسترن سكوتت منو داغون مي كنه ، لطفاً حرف بزن . 

نسترن با پريشاني گفت : چي بگم بابك ، مي ترسم خداي نكرده بابام ...

بابك صورت نسترن را در دست هايش گرفت و گفت : تو بهم اطمينان خاطر بده ، من حاضرم تا پاي مرگ هم پيش برم .

نسترن اخم كرد و گفت : از اين حرفا نزن ، خدانكنه ، من هنوز هم دو ....

ثريا با ديدن آن صحنه عصباني شد و گفت : نسترن داري چه غلطي مي كني ؟!

نسترن با ترس از بابك فاصله گرفت و سر به زيرانداخت. 

ثريا خود را به آن دو نزديك تر كرد و با خشم به بابك گفت : تو چي از جون دختر من ميخواي ؟!

بابك خواست براي حضورش به ثريا توضيح بدهد و حتي از او هم طلب كمك كند كه ثريا غضبناك گفت : حرف نزن ، چرا دست از سرش برنميداري ، ميدوني اگه باباش بفهمه اين بار مي كشتش .

بابك با كلافگي سرش را تكان داد و گفت : ميدونم خانم حقي شما كه از احساسات دخترتون خبر دارين ، چرا ازش حمايت نمي كنيد؟!

ثريا مظلومانه گفت : ببين پسرجان ، شوهر من مرد بداخلاقي هستش منم توي اين زندگي حق زيادي ندارم كه بتونم رو حرف شوهرم حرف بزنم ، تو هم برو پي زندگيت هم خودت و هم نسترن رو راحت كن .

نسترن با بغض به مادرش نگاه كرد . مي دانست كه مادرش هم قدرت مقابله با پدرش را ندارد ولي دوست داشت براي يكبار هم شده از وي حمايت كند . 

بابك با متانت گفت : من حال شما رو مي فهمم اما چرا حاضر نيستين بخاطر خوشبختي نسترن كاري انجام بدين ؟!

ثريا حاضر بود براي خوشبختي دخترانش هر كاري انجام دهد ، بخصوص براي نسترني كه يكبار در زندگي اش شكست را تجربه كرده بود . چشم هاي ثريا پر از اشك شد . با گوشه اي چارقدش انتهاي چشم هايش را پاك كرد و گفت : از كجا معلوم كه تو نسترن رو خوشبخت كني ؟!

بابك از سؤال بي پرده اي ثريا شوكه شد اما نگراني ثريا را هم درك مي كرد . 

با محبت به نسترن نگاه كرد و گفت : خانم حقي من به شما قول ميدم كه نسترن رو خوشبخت ترين دختر دنيا كنم . 

نسترن لبخندي به بابك زد . چقدر اين مرد را دوست داشت . هيچ كس را مثل بابك دوست نداشت . او مي دانست كه كنار بابك خوشبخت مي شود.

ثريا وقتي سخن بابك را شنيد و لبخند نسترن را ديد . با خود انديشيد شايد اين مرد راست بگوييد و نسترن را خوشبخت كند . 

ثريا متفكرانه رو به بابك كرد و گفت : فعلاً صبر كن با پدرش حرف بزنم ، ببينم چي ميشه !!

بابك در كمال حيرت به ثريا لبخند زد و گفت : ازتون خيلي ممنونم . 

ثريا با مهرباني دستي بر سر نسترن كشيد و گفت : اميدوارم هيچ وقت زير قولت نزني و دخترم رو مثل من سياه بخت نكني .

بابك با اطمينان خاطر گفت : به شرافتم قسم ميخورم كه زير قولم نزنم . 

****

ثريا يك هفته مي شد كه در تلاش بود فضاي را ايجاد كند تا بتواند با آقاي حقي صحبت كند و او را راضي كند . 

بابك به دلش نشسته بود . مرد لايق و مهرباني بنظرش مي آمد . مي خواست براي شادي فرزندش كوشش كند و او را به مراد دلش برساند . گر چه اينگونه رابطه ها را قبول نداشت اما احساس مادرانه اش به او اجازه مخالفت نمي داد . 

شاهد بود كه نسترن خوشحال است . 

اما گاهي اوقات نيز مأيوس مي شد ، راضي كردن شوهرش هم آسان نبود . 

الهام را فراخواند تا با او مشورت كند و راهي براي اين وصلت پيدا كنند . 

نسترن با يك سيني چاي به هال بر گشت . الهام و ثريا مشغول صبحت كردن بودند . الهام با ديدن نسترن لبخندي بر لب نشاند و گفت : اميدوارم روزي برسه كه اين سيني چاي براي خواستگارت بياري .

نسترن به لبخند كوتاهي اكتفا كرد و رو به روي مادرش نشست . 

ثريا رو به الهام كرد و گفت : خدا از زبونت بشنوه ولي نميدونم چطوري با بابات حرف بزنم . 

الهام سري از روي تأسف تكان داد و گفت : نمي دونم مامان ، راضي كردنش خيلي سخته !!

ثريا غمگين گفت : آره اين مرد گوش شنوا كه نداره تا بخواي باهاش حرف بزني عصباني ميشه و هر چي از دهنش در مياد حوالت مي كنه .

الهام رو به نسترن كرد و گفت : بنظر من اين پسر يكبار ديگه بياد خونه خيلي خوب ميشه .

نسترن با پريشاني به الهام زل زد و گفت : با برخورد اون دفعه اي بابا اصلاً روم نميشه چيزي بهش بگم . 

الهام پوفي كشيد و گفت : پس چيكار كنيم ؟!

نسترن با حسرت گفت : نميدونم .

الهام كه انگار چيزي به ذهنش رسيده باشد ، گفت : راستي نسترن ، تو از علي هم چيزي بهش گفتي ؟!

نسترن با سؤال الهام رنگ از رخسارش پريد و هراسان گفت : نه ، راستش مي ترسم اگه بفهمه ...

ثريا لبش را گزيد و گفت : يعني چي ؟!

نسترن آشفته حال گفت : مامان خب من كه با علي زندگي نكردم، نمي خوام بابك بفهمه طلاقي هستم .

الهام اندوهگين به نسترن نگاه كرد . دلش براي خواهر كوچكش سوخت . 

براي آنكه فكر مادرش را به سمت ديگري متمركز كند ، گفت : اي بابا اين مساله ي مهمي نيست تازه ميشه بعد از ازدواج هم گفت ، مامان ؟!

ثريا به الهام نگاهي انداخت و گفت : هان ، چيه ؟!

الهام گفت : راستي براي سيسموني نسرين چيكار كردي ؟

ثريا چيني به پيشانيش داد و گفت : هنوز كاري نكردم اما كم كم بايد شروع به خريد كنم .

با صداي زنگ در خانه ، هر سه به همديگر نگاه كردند .

الهام حيرت زده به ثريا گفت : منتظر كسي بودين ؟!

ثريا شانه بالا انداخت و گفت : نه 

نسترن از جايش برخاست و گفت : من ميرم در رو باز مي كنم .

نسترن به حياط رفت و از درون حياط صدا زد : كيه ؟

هيچ صداي را نشنيد . چون نزديك غروب بود و هوا كم كم داشت تاريك مي شد . در را باز نكرد و دوباره گفت : كيه ؟! 

با دست چند ضربه اي به در خورد . نسترن مكث كوتاهي كرد و در را آرام گشود . سرك به كوچه كشيد . اتومبيلي براي وي چراغ زد . بعد شيشه سمت راننده پايين آمد . 

نسترن با ديدن بابك لبخند زد و به طرف اتومبيل كشيده شد . بابك هم با ديدن نسترن خوشحال شد . 

بابك نگاهي به سر تا پاي نسترن انداخت و گفت : خانمي تو اين سرما چه وضع لباس پوشيدنِ ؟!

نسترن با شرمساري به بلوز و شلوراش نگاه كرد و گفت : خب تو خونه گرمِ بابك ، منم اصلاً حواسم به لباسم نبود .

بابك خنديد و گفت : سلام عشقم خوبي ؟

نسترن با شنيدن كلمه ي عشقم احساس خوبي به وي دست داد . آرزو مي كرد هميشه بابك اينگونه او را صدا بزند . كلمات عاشقانه ي بابك برايش طنين انگيز بود . 

نسترن با مهرباني به بابك گفت : سلام ، مرسي خوبم ، تو چطوري ؟

بابك از ماشينش پياده شد و پاسخ داد : منم خوبم عزيزم 

نسترن خجالت مي كشيد حرفي را كه در زبانش مي چرخيد به بابك بگويد اما بعد از مكثي گفت : چقدر دلم برات تنگ شده بود بابك ، چه خوب كردي ، اومدي .

بابك آرام دست نسترن را نوازش كرد و گفت : خيلي ميخوامت دختر ، زندگي با تو رنگ زيباي به خوش ميگيره ، جاي خاليت رو هر لحظه كنارم حس مي كنم ، ديگه بي تاب شدم براي به آغوش كشيدنت . 

نسترن اندوهگين گفت : خدا كنه مامانم بتونه بابام رو راضي كنه ، انوقت براي هميشه مال تو ميشم و ميمونم .

بابك بوسه اي بر دستان نسترن زد و نجوا كرد : عاشقتم نسترن 

نسترن لبخندي پر از عشق نثار بابك كرد و گفت : منم عاشقتم ، قول بده اگه بابام مخالفت كرد ، خودت رو ناراحت نكني .

بابك انگشتش را بر لب نسترن گذاشت و گفت : هيس ، نمي خوام حرف از نبودنت كنارم بزني ، اينبار هر طور شده بدستت ميارم .

نسترن پلكي زد و گفت : منم اينبار كوتاه نميام بابك .

بابك نگاهي به كوچه انداخت و گفت : مرسي كه باهام هستي .

نسترن آرام و آهسته گفت : خواهش مي كنم .

بعد اخمي كرد و دست به كمرش زد و گله مند گفت : راستي شنيدم سيگار مي كشي ؟!

بابا با صداي بلندي شروع به خنديدن كرد و گفت : فداي اخمت بشم ، از كي شنيدي ؟!

نسترن با صورتي در هم گره كرده گفت : از يكي شنيدم ولي بهت بگم من از مرد سيگاري بدم مياد ، از اين به بعد نبايد سيگار بكشي .

بابك دست هايش را بالا برد و گفت : تسليم ، چشم هر چي شما بگي .

نسترن لبخند دلنشيني به بابك تحويل داد و گفت : خيلي ممنونم آقا .

تلفظ آقا ، نسترن جوري بيان كرد كه هر دو شروع به خنديدن كردند ولي با صداي نعره اي آقاي حقي خنده بر لب هر دوي آنها ماسيد .

نسترن با ترس به بابك و بعد به پدرش نگاه كرد . 

آقاي حقي با صورتي برافروخته به آنها نزديك شد و سيلي محكمي به صورت نسترن زد . بابك از حركت آقاي حقي خشمگين شد و گفت : دارين چيكار مي كنين ؟

آقاي حقي بدون مهلت دادن يقه اي بابك را گرفت و گفت : تو باز كه سر و كله ات پيدا شد ؟!

بابك با اخم آقاي حقي را پس زد و گفت : شما به من حقه زدين ، اين رسم مردونگي نبود .

آقاي حقي با دندان هاي قفل شده گفت : تو لازم نكرده دَم از مردونگي بزني ، بي همه چيز چرا مزاحم ناموس مردم ميشي ؟

بابك با صدا بلندي گفت : من دختر شما رو دوست دارم ، هيچ مزاحمتي هم ايجاد نكردم ، آقاي محترم بهترِ مواظب حرف زدنتون باشيد .

آقاي حقي غضبناك گفت : تو غلط مي كني دختر منو دوست داري مگه شهر هرتِ كه هر وقت دلت خواست مياي جلوي در خونه اي ما .

ثريا و الهام با شنيدن جنجال آقاي حقي ، سراسيمه به كوچه آمدند . چند تن از همسايه ها هم از خانه شان بيرون آمده بودند . 

ثريا به سمت نسترن رفت كه داشت بي صدا اشك مي ريخت . آقاي حقي با ديدن ثريا به سمتش هجوم برد و گفت : زنيكه تو خونه نشستي و دختر تو كوچه چيكار مي كنه ؟

ثريا ، نسترن را در آغوش خود فشرد و گفت : نمي دونستم اين پسرِ اومده اينجا .

آقاي حقي مشتي بر سر ثريا زد و گفت : حرف زيادي نزن تو هم مثل اين دخترت بي بند و باري ولي من شما ها رو آدم مي كنم .

ثريا با ضربه اي كه به سرش خورد . نسترن را رها كرد و با دستهايش سرش را گرفت . چند بار پلك زد . چشمانش سياهي مي رفت . الهام با كشيدن جيغي به سمت مادرش رفت و او را در آغوش گرفت . 

آقاي حقي بر سر الهام فرياد كشيد و گفت : بهش دست نزن من امشب خودم خون اين دوتا رو ميريزم و با عصبانيت گلدي به پهلوي چپ نسترن زد .

بابك از پشت به آقاي حقي حمله كرد و گفت : شما حق ندارين نسترن رو بزنيد .

آقاي حقي با خشم فرياد زد و گفت : به تو چه دختر خودمِ دوست دارم كتكش بزنم . 

همه ي همسايه ها از خانه شان بيرون آمده بودند و با تأسف نگاه مي كردند . دو تن از آقايان به سمت آقاي حقي آمدند و از وي خواستند كه آرام باشد . 

يكي از زنان همسايه كه به تازگي ، به آن محل نقل مكان كرده بود . با يك ليوان آب قند به سمت ثريا رفت و با نگراني گفت : اينو بخورين .

الهام ليوان را از دست زن جوان گرفت و از او تشكر كرد . محتويات ليوان را به مادرش خوراند . 

بابك به سمت نسترن رفت تا او را از روي زمين بلند كند . نسترن با ديدن بابك اشك از چشمانش چكيد و با ترس به پدرش نگاهي انداخت . بابك دستش را به سمت نسترن برد .

نسترن ملتمسانه گفت : بابك از اينجا برو .

بابك كنار نسترن نشست و گفت : من بدون تو هيچ جا نميرم .

نسترن با شرمساري به همسايگانشان نگاه كرد . چند تن از زنان در گوش همديگر پيچ پيچ مي كرند . خجالت زده به آسفالت كوچه خيره شد . بابك بازوي وي را گرفت تا بلندش كند . 

آقاي حقي كه كناره اي توسط همسايه شان ايستاده بود ، با غضب گفت : به دختر من دست نزن .

نسترن بازويش را از دستان بابك جدا كرد و خود را عقب كشيد . پدرش ديوانه شده بود . در آن سرما پيشانيش خيس عرق بود . 

ثريا بر لب جوب نشسته بود و اشك مي ريخت . الهام هم همانند مادرش گريه مي كرد . نسترن نگاه ملامت و شمامت بار ديگران را بر روي خود حس مي كرد . مي دانست كه امشب شب آخر نفس كشيدنش است . ديگر ببخششي در كار نبود . آبروريزي بدي به پا كرده بود . خود را ، پدرش را ، مادرش را خار و خفيف در نظر ديگران كرده بود . از خدا مي خواست شكافي در زمين ايجاد شود و او را در خود فرو كند . ديگر نمي توانست سر بلند كند . ديگر تحمل حرف هاي ناخوشايند را نداشت . او به اندازه اي كافي حرف شنيده بود . ديگر نمي خواست سرزنش شود . 

به خاطر او مادرش هم كتك خورده بود . دلش آتش گرفت . اگر مادرش او را حلال نمي كرد ، چه مي شد . اندوهگين سر بلند كرد و به ثريا زل زد . 

ثريا هم نگاه نگرانش را به او دوخته بود . مي ترسيد شوهر رواني اش بلاي سر دخترش بياورد . 

ثريا آرام دست الهام را گرفت و با بغض گفت : برو خواهرت رو بيار اينجا .

الهام كه تا آن لحظه بي صدا گريه مي كرد ، با قدم هاي لرزان به سمت نسترن رفت . در بين راه صداي زني را شنيد كه مي گفت : عجب آدم هاي هستن اگه دختر من بود الان كشته بودمش اما اينا به يك چك اكتفا كردند .

الهام با حرص و خشم به زن نگاه كرد . خواست فرياد بزند و بگوييد تو از ما چه ميداني كه اينگونه قضاوت مي كني ، چه ميداني از نسترني كه فقط يك هفته است دست شكسته اش را از گچ جدا كردند . 

با غضب چشم از آن زن گرفت و به سمت نسترن خم شد . آرام گفت : بلند شو نسترن .

نسترن با حسرت به بابك نگاهي انداخت و بعد دست الهام را گرفت و از روي مين برخاست . 

نسترن هنوز نگاه نگران و پر از ترسش به بابك بود . دوست نداشت از بابك جدا شود اما الهام او را به سمت خانه كشاند . 

ثريا هم به كمك زن جوان برخاست و به حياط خانه رفت . 

آقاي حقي وقتي بابك را ديد كه هنوز بر جاي خود ايستاده است ، گفت : هي پسر راهت و بكش و برو .

بابك كه ديگر مي دانست اين مرد ارزش احترام را نمي فهمد ، با اخم گفت : من هر وقت دلم بخواد ميرم ، به كسي هم مربوط نيست .

آقاي حقي خونش به جوش آمد و غضبناك گفت : تو خيلي بي جا مي كني . 

بعد به سمت بابك پا خيز كرد . نسترن كه همه ي حواسش به درون كوچه و بابك بود ، سراسيمه از الهام جدا شد و به كوچه رفت . الهام هراسان به سمت خواهرش رفت تا مانع جلو رفتنش شود كه نسترن با قدم هاي تند و سريع خود را ميان بابك و پدرش قرار داد . 

آقاي حقي از كار نسترن نفسي پراز حرص بيرون داد و خشمگين به دخترش خيره شد . اما نسترن ديگر نمي خواست در برابر پدرش كوتاه بيايد . از شنيدن زور گفتن هاي پدرش جانش به لب آمده بود . بايد كاري مي كرد . 

براي گفتن حرفش كمي تعلل كرد و بعد با صداي كه همه بشنوند بي مهابا گفت : بابا بسِ ديگه ، چقدر دوست داري ضعيف كشي كني هان ؟! چقدر من و مامانم و خواهرام بايد ازت زور بشنويم و حرفي نزنينم ؟! ما هم آدميم تو اين دنيا سهمي داريم . اگه جسم مون ضعيفه ولي بدون روح اين جسم ضعيف خيلي قوي تر از يك مردِ ، ما رو مثل موم تو دست گرفتي و هر جور دوست داري شكلمون ميدي . بيا بزن اگه مردونگي به كتك زدنِ بيا بزن و مردونگيت رو به همه ايناي كه ايستادن ، ثابت كن ولي بدون با كتك خوردن من از اين مرد دست نمي كشم ، دوستش دارم ، ديگه نمي خوام بخاطر شما پا رو احساساتم بذارم ، كاري نكنيد كه بعداً باعث پشيموني تون بشم .

آقاي حقي با صورتي به رنگ گچ بر جاي خود ايستاده بود . باورش نمي شد نسترن انقدر بي پروا شده باشد كه وسط كوچه ميان چشم هاي همه در برابرش به ايستد و تهديدش كند . 

آقاي حقي با سرافكندگي به مردان و زنان نگاه كرد . توسط يك دختر آن هم دختر خودش كوچك شمرده شده بود . عرق سردي تمام بدنش را در برگرفت . پاهايش ديگر توان ايستادن نداشتند . پيريش فرا رسيده بود ، كمرش توسط دخترش امشب با نظاره اي ديگران شكسته شده بود . احساس ضعف و ناتواني مي كرد . 

ديگر نمي توانست در برابر ديدگان مردم به ايستد . آهسته ، آهسته به سمت خانه شان حركت كرد و وارد شد . مستقيم به اتاقش رفت . 

الهام و ثريا بهت زده رفتنش را نگاه كردند . 

نسترن با حرص به همسايه هايشان نگاه گذراي كرد و گفت : نمايش ديگه تموم شد ، برين خونه هاتون .

بعد با صداي دلخراشي شروع به گريستن كرد . دوست داشت انقدر گريه كند تا بي حال شود و امشب را از ياد ببرد . 

بر خلاف جسم نحيفش صدايش هر لحظه بلند و بلند تر مي شد . همسايه ها يكي يكي به خانه هاي خود رفتند . 

بابك به سوي نسترن رفت . آهسته و مهربان گفت : آروم باش نسترن . 

نسترن با چشمان گريان به بابك لبخند زد و گفت : بالاخره به آرزوم رسيدم . 

بابك از رضايت پلكي زد . نسترن را از روي زمين بلند كرد . او را به سمت خانه هدايت كرد و به الهام سپرد . نسترن از وي خواست كه برود اما بابك مخالفت كرد و گفت : مي خوام اينجا باشم اگه پدرت خواست كاري ....

الهام با صداي گرفته اي گفت : نه پدرم كاريش نداره ، شما نگران نباشيد من مراقبش هستم . 

بابك از الهام تشكري كرد و درون اتومبيلش نشست . نمي خواست به خانه بازگردد . او هم ديگر از آقاي حقي خوف داشت . با فرستادن پيام كوتاهي به خانم لطفي خبر داد كه امشب به خانه نمي آيد . بعد گوشيش را خاموش كرد و تكيه به صندلي اتومبيلش داد و ديده بر هم نهاد .

نسترن با دلهره پا به هال گذاشت و با قدم هاي تند به اتاقش رفت . به پيشنهاد الهام خود را در اتاق دور از چشم پدرش پنهان كرد .

ثريا بي صدا اشك مي ريخت و زير لب زمزمه مي كرد : ديدي چه آبروريزي به پا شد ؟! اين مرد مغز تو كله اش نداره ، مثل ديونه ها عربده مي كشه ، يكي نيست بهش بگه آخه آدم حسابي چرا همچين مي كني براي سن خرفت تو زشته لج و لجبازي كني .

الهام با دو قرص مسكن و يك ليوان آب نزد ثريا آمد و گفت : مامان نمي خواد حرص بخوري ، بس كن كاري كه نبايد مي شد ، شد حالا با اشك و رازي چيزي حل نميشه . 

ثريا قرص ها و ليوان آب را از دست الهام گرفت و خورد . خواست ليوان را به دست الهام بدهد كه آقاي حقي را ديد . با عجله از جايش برخاست و به هال رفت . 

در اتاق نسترن باز شد . نسترن با ديدن پدرش لرزه به جانش افتاد . نفسش حبس شده بود . آقاي حقي در را قفل كرد . 

ثريا هراسان با دو دستش در را زد و گفت : محمد اگه بهش دست بزني به روح بابام خونه رو آتيش مي زنم . 

الهام هم كنار مادرش ايستاد و با نگراني گفت : بابا خواهش مي كنم در رو باز كن . 

آقاي حقي بدون توجه به الهام و ثريا بر جاي خود ايستاد و با صلابت به نسترن گفت : امشب بد جوري خردم كردي ، همه ي عزت و شخصيتم رو به لجن كشيدي ، هيچ وقت شماها نفهميدن اين همه سخت گيري من براي چي بود . آره سخت گرفتم ، بر سرتون سلطه جوي كردم ، ميدوني چرا ؟

بخاطر اينكه من جنس خودم رو خوب ميشناسم ، نمي خواستم سه تا دخترام طعمه ي گرگ ها بشن ، خودم براتون شوهر انتخاب كردم و مجبورتون كردم زن اونا بشين چون ميدونستم اونا هم رگ غيرت دارن و رو ناموس شون حساس هستند . تو چه ضربه اي بد توي زندگيم به من زدي ، اول بهانه آوردي كه زن علي نميشم بعد از سه سال مهر طلاق رو خانواده زدي ، هيچي نگفتم و با تو و مادر و خواهرت كنار اومدم . هموز يك سال از اون فاجعه اي كه به بار آوردي نمي گذره كه باز ننگ روم گذاشتي و هرشب ترس از اينكه دخترم به كثافت كشيده نشه خواب به چشم ندارم اما تو كثيفي جات هم تو كثافت خونه هاست ، تو به جاي رسيدي كه جلوي همه داد زدي و گفتي اين پسر رو دوست داري ، باشه دوست داري ديگه ،مي خواي زنش شي ، من حرفي ندارم زنش شو اما يه شرط داره ....

باشه دوست داري ديگه ، مي خواي زنش شي ، من حرفي ندارم ، زنش شو اما يه شرط داره ، شرط ام اينكه بعد از عروسيت اسم منو به زبونت نمياري ، تو ديگه دختر من نيستي وقتي هم زن اون پسرِ شدي و باهاش رفتي ديگه پشتت رو هم نگاه نمي كني . اگه مشكلي داشتي ، اگه كتكت زد ، اگه از خونه بيرونت كرد يا به هر دليل ديگه اي حق نداري پا تو ، تو اين خونه بذاري با لباس سفيد ميري ولي بدون حتي دوست ندارم با كفن هم تو اين خونه برگردي ،فهميدي ؟!

نسترن كه تا آن لحظه با بغض حرف هاي پدرش را گوش مي كرد ، با تكان دادن سرش حرف هاي آقاي حقي را تأييد كرد . 

آقاي حقي به سمت در برگشت و گفت : به يونس بگو بهش خبر بده فردا بياد براي خواستگاري .

آقاي حقي با خشم قفل در را باز كرد و دستگيره را گرفت و از اتاق خارج شد . 

الهام و ثريا با دستپاچگي خود را كنار كشيدند . بعد از رفتن آقاي حقي به اتاقش ، آن دو با سرعت وارد اتاق نسترن شدند . نسترن بر روي زمين نشسته بود و گريه مي كرد . 

ثريا با دلشوره گفت : نسترن حالت خوبه ؟!

نسترن چه بايد مي گفت . اصلاً خوب بود يا بد ؟!

پدرش شرط سختي برايش گذاشته بود . ترك خانواده اش را نمي توانست هضم كند از سوي قلبش بابك را مي خواست . گيج بود . نمي توانست بدرستي تصميم بگيرد . 

به بابك اطمينان داشت كه هيچ وقت او را رها نمي كند و هميشه در كنارش خواهد ماند . 

نگاه حسرت بارش را به ثريا دوخت . چطور مي توانست فداكاري هاي مادرش را ناديده بگيرد و به همه چيز پشت پا بزند !!

بدون معطلي خود را در آغوش مادرش انداخت و با صداي بلند گريه كرد . ثريا حيرت زده به الهام زل زد . 

الهام از پشت موهاي نسترن را نوازش كرد و با مهرباني گفت : آبجي گلم ، چرا انقدر گريه مي كني ، بگو ببينم بابا چي بهت گفت ؟!

نسترن صدايش را بريد و به سختي لب گشود و گفت : بابا با ازدواج منو بابك موافقت كرد .

ثريا با چشم هاي گرد شده از تعجب نسترن را از آغوشش جدا كرد و گفت : نسترن راست مي گي ؟!

الهام يك لحظه گريه مي كرد و يك لحظه مي خنديد . 

نسترن اندوهگين گفت : آره مامان راست ميگم حتي بهم گفت به يونس هم بگو تا به بابك خبر بده و فردا شب بيان خواستگاري .

الهام با ذوق و هيجان نسترن را بغل كرد و گفت : الهي قربونت بشم ، پس چرا گريه مي كني ؟! بخند دختر . 

ثريا هم خوشحال شد و با لبخند گفت : خواهرت راست ميگه دخترم ، شگون نداره عروس گريه كنه .

الهام دست هايش را به سمت سقف بالا برد و گفت : خدايا شكرت ، من الان ميرم به يونس زنگ بزنم . 

الهام با صورتي خندان از اتاق بيرون رفت . نسترن خواست شرط پدرش را هم به آنها بگويد اما دلش نيامد بعد از اين شب كذاي و دردناك ، شادي را از مادر و خواهرش دريغ كند . 

****

-كِل كِل ، دست دست ، حالا نوبت عروسِ. بياد وسط هان عروس دومادو ببوس . 

نسترن با چشم غره و خنده داشت به حنان نگاه مي كرد . حنان وسط اتاق نسترن ايستاده بود و حرف مي زد . 

نسترن خنده كنان از روي تخت برخاست و گفت : بس كن حنان ، بخدا دل درد گرفتم . 

حنان با شيطنت گفت : اي بابا بعد از يك عمري دوست ترشيده مون داره شوهر مي كنه ، يعني ذوق نكنم ؟!

نسترن با اخمي تصعني گفت : خودت ترشيده اي !!

حنان با لب هاي آويزان گفت : خب آره ، يعني اميدي نيست به شوهر كردن من ؟! 

نسترن اندكي فكر كرد و گفت : نميدونم بعيدم ميدونم شوهر كني .

حنان با حرص گفت : خبه خبه حالا ، من صدتا خواستگار ريز و درشت دارم . 

نسترن دست هايش را در هم گره كرد و گفت : ببينم اونا كيا هستن ؟! 

حنان چيني بر پيشانيش نشاند و گفت : تو كه نمي دوني ببينشون آخه هرشب ميان تو خواب من .

نسترن ديگر نتوانست خود را كنترل كند و با صداي بلندي شروع به خنديدن كرد . حنان هم خودش به خنده افتاده بود . الهام با روي بشاش وارد اتاق شد و گفت : دخترا خونه رو گذاشتين رو سرتون ، يكم آروم تر . 

نسترن با كلافگي گفت : همش تقصير حنانِ كه منو مي خندونه !!

حنان بر روي زمين نشست و نگاه را به سقف دوخت و گفت : اي بابا اومدم ثواب كنم ، مردم كلي پول ميدن تا بخندونن شون انوقت من مفتي مفتي دارم مي خندونمش تازه شاكي هم هست .

نسترن با الهام نگاهي انداخت و گفت : ببين همچين كاراي مي كنه كه من خندم مي گيره . 

الهام با محبت گفت : عزيزم بايد خدارا شكر كني كه كسي مثل حنان رو داري .

حنان با سرعت برخاست ، پشت چشمي نازك كرد و گفت : الهام جون كيه كه قدر بدونه !!

نسترن آرام به كتف حنان زد و گفت : من كي قدر تو رو ندونستم ؟!

حنان خواست جوابي به نسترن بدهد كه الهام گفت : بس كنيد ، حنان جان شما تو لباس پوشيدن نسترن يكم كمكش كن ، الآناست كه مهمونا برسن .

حنان با لبخند گفت : چشم 

نسترن با صداي آرامي به الهام گفت : نسرين هم اومده ؟!

الهام به درون هال نگاهي انداخت و گفت : آره بيا بهش سلام كن . 

نسترن جلوتر از الهام به راه افتاد به سمت مبلي كه نسرين بر روي آن نشسته بود ، رفت . نسرين كه متوجه نسترن شده بود ، سعي كرد حضور وي را ناديده بگيرد . 

نسترن لبخندي بر لب نشاند و گفت : سلام نسرين ، خوش اومدي .

نسرين خود را مشغول پوست كندن پرتقال كرد و با سردي پاسخ داد : سلام ،مرسي . 

نسترن براي دلجوي بر روي دسته اي مبل نشست و گفت : عزيز خاله چطوره ؟!

نسرين تكيه از پرتقال را در دهانش گذاشت و با بي تفاوتي گفت : خوبه .

نسترن از روي دسته اي مبل برخاست و گفت : نسرين ميشه تو انتخاب لباس كمكم كني ؟!

نسرين حيرت زدن به نسترن نگاه كرد . نسترن وقتي نگاه متعجب زده اي خواهرش را ديد ، با لبخند گفت : چرا همچين نگام مي كني ، پاشو بيا .

نسرين كه دوست داشت كينه هاي قديمي را فراموش كند با ذوق گفت : باشه ميام . 

نسرين خوشحال از جايش برخاست و با نسترن به اتاقش رفتند . حنان در كمد نسترن را باز كرده بود و با دقت لباس هاي نسترن را نگاه مي كرد . 

با ورود نسرين و نسترن به سمت در برگشت . 

نسرين لبخندي به حنان زد و گفت : سلام حنان خانم .

حنان دست نسرين را گرفت و گفت : سلام ، خوبي ؟

نسرين به شكمش اشاره اي كرد و گفت : اگه اين ورجك بذاره من خوب باشم ، خوبم !!

نسترن با آشفتگي گفت : من چي بپوشم ؟! 

نسرين و حنان هر دو به سمت كمد رفتند و يكي يكي لباس ها را پس و پيش كردند . 

نسرين با ديدن لباس طلايي با شوق گفت : نسترن بنظرم اين ماكسي طلايي خيلي قشنگه .

نسترن با ترديد گفت : زيادي روشن نيست ؟!

حنان اخمي كرد و گفت : نه خير لابد تو اين موقعيت هم مي خواي لباس مشكي بپوشي ؟! 

نسترن لبخند كجي زد و گفت : خب راستش آره .

نسرين و حنان خشمگين به نسترن خيره شدند و هر دو همزمان گفتند : خيلي بي جا مي كني .

نسترن خواست بهانه بياورد كه نسرين گفت : نسترن حق مخالفت نداري گفته باشم ، همين ماكسي طلايي رو مي پوشي . 

نسترن با بي ميلي به سمت كمد رفت و گفت : باشه همين رو مي پوشم . 

حنان و نسرين از اتاق بيرون رفتند ونسترن ماكسي را پوشيد . 

در آن سوي ديوار هم ثريا روسري مشكي رنگش را بر سر كرد و از جعبه اي جواهراتش يك پلاك بزرگ با زنجيري بيرون آورد و بر گردنش آويزان كرد . بعد با لبخند برگشت اما با ديدن قيافه اي عبوس آقاي حقي لبخندش را جمع كرد و گفت : محمد تو چرا حاضر نشدي ؟!

آقاي حقي با پوزخندي گفت : مگه پسرم داره دوماد ميشه !!

ثريا آهي كشيد و گفت : بعد از اين همه سال چرا بازم بهم زخم زبون ميزني ، چيكار كنم خدا نخواست ما پسردار باشيم حالا هم الهي شكر سه تا دختر صحيح و سالم بهمون داده . 

آقاي حقي با حرص گفت : اين سه تا دخترها چه گلي به سرم زدن ، يكي شون كه اجاقش كوره و بايد براي اينكه هوو سرش نيارن جور همه چيزشو بكشم ، دوميت هم با شوهرش كنار نمياد و هر روز دعوا دارن ، آخ آخ اين سومي كه هزارتا بلا و بدبختي و زشتي روم گذاشت ، ديگه هم بگم ؟!

ثريا كه ايستاده بود و اشك مي ريخت ، بر روي تختش نشست و آرام آرام دستي به زانوهايش كشيد و گفت : چيكار كنم محمد ، اگه من چيزي نميگم يعني عين خيالم نيست ، نه بخدا اما مجبورم توي خودم بريزم و چيزي نگم . فكر كردي من خوشحالم مي خوام دخترم رو به كسي بدم كه نمي شناسمش ، چه ميشه كرد . ديدي با علي كه پسر عموش بود ، نساخت . گفت شماها زورم كردين حالا هم خودش اين پسر رو مي خواد ، بذار براي يكبار هم شده به حرف بچه مون بشيم ، انشالله كه خوشبخت ميشه . 

آقاي حقي كه در فكر فرو رفته بود ، اندكي بعد بي تفاوت گفت : خوشبختي اين يكي برام اصلاً اهميتي نداره .

ثريا اخمي كرد و گفت : اين حرف ها رو نزن محمد ، تو بزرگ تري نبايد كينه به دل بگيري !!

آقاي حقي خشمگين گفت : .....

آقاي حقي خشمگين گفت : مگه اون حق بزرگ تري رو به جا آورد ، ديدي جلوي همه سكه يه پولم كرد !!

ثريا از جايش برخاست و ملتمسانه گفت : خواهش مي كنم محمد ، الان كه مهمونا برسن داد و فرياد نكش ، زشته بخدا .

آقاي حقي با عصبانيت گفت : پس تو هم پا رو دم من نذار . 

ثريا با لحن پشيماني گفت : باشه من لال موني مي گيرم ، پاشو لباستو بپوش . 

آقاي حقي با غضب از جايش برخاست و لباسش را تعويض كرد . ثريا هم براي آنكه بحث ديگري بيش نيايد از اتاق بيرون رفت . 

نسترن با چشم هاي پر از اشك جلوي در اتاق آنها ايستاده بود . الهام و نسرين هم نگران به مادرشان زل زده بودند . 

ثريا با كلافگي به دخترانش گفت : چرا بِر بِر منو نگاه مي كنيد ، برين به كارها برسين .

الهام و نسرين به سوي آشپزخانه رفتند . 

ثريا با ديدن نسترن بغض كرد و گفت : حنان جان نسترن رو ببر داخل اتاق تا زماني كه صداتون نكردم بيرون نياين .

حنان چشمي گفت و نسترن را به اتاقش باز گرداند . نسترن براي خفه كردن صدايش ، دستش را جلوي دهانش گذاشت و اشك ريخت . 

حنان براي دلداريش گفت : نسترن لطفاً گريه نكن ، چيزي نشده كه !!

نسترن اشك هايش را سترد و اندوهگين گفت : حنان خبر از درون من نداري ، نمي دوني ديشب بابام چه شرط سختي رو برام گذاشت .

حنان حيرت زده گفت : شرط برات گذاشت ؟!

نسترن عاجزانه گفت : آره 

حنان آب دهانش را قورت داد و گفت : چه شرطي ؟!

نسترن به هق هق افتاد و گفت : بعد از اينكه با بابك ازدواج كردم ديگه حق ندارم تو اين خونه پا بذارم ، بابام گفت تو ديگه دختر من نيستي .

حنان با تعجب داشت به حرف هاي نسترن گوش ميداد . باورش نمي شد آقاي حقي همچين شرطي گذاشته باشد!!

البته بعيد هم نمي دانست با آن اخلاق آقاي حقي به اين آساني تن به رضايت ازدواج نسترن و بابك بدهد . حنان در آن لحظه فقط دلش به بابك عاشق خوش بود .

با صداي زنگ خانه ، نسترن تند تند دست به صورتش كشيد . قطرات اشك را از روي صورتش پاك كرد . بيني اش را بالا كشيد . 

حنان دمغ شده بود . ديگر حوصله اي شاد كردن نسترن را نداشت . در دل به حال نسترن زار مي زد . مي خواست اين چند ساعت زود بگذرد و به خانه برود تا مي تواند با صداي بلند گريه كند . 

او بهتر از هر كسي مي دانست حق نسترن نيست مه اين همه رنج را تحمل كند . 

نسترن حال صغره اي از درد و رنج بود كه امواج دريا هم نمي توانست دردهايش را بشورد و با خود به عمق دريا ببرد . 

نسرين با لبخندي وارد اتاق شد . نسترن با دلهره و اضطراب از جايش برخاست و خيره به نسرين شد . 

نسرين به دو دختر نگاه كرد و گفت : حاضرين ؟!

حنان كنار نسترن ايستاد و گفت : نسترن برو بابك رو بيشتر از اين منتظر نذار . 

نسترن با آشفتگي گفت : حنان تو هم با من بيا .

حنان با شيطنت گفت : اگه الان اومدم بايد بذاري شب عروسيت هم تا توي اتاق خوابت بيام .

نسرين شروع به خنديدن كرد . 

نسترن با حرص گفت : خوشمزه من از استرس دارم ميميرم .

لبخندي بر لب حنان آمد و گفت : آخه من بيام براي چي ؟!

نسترن چيني بر پيشانيش نشاند و گفت : خب اونجوري يكم راحت ترم .

حنان با مهرباني گفت : برو دوست من ، وقتي بابك رو ديدي منو هم از ياد مي بري ، همچين ريلكس ميشي كه نگو .

نسترن نگاهي به آينه انداخت و گفت : يكبار نشد چيزي رو جدي بگيري !!

حنان ، نسترن را از پشت به سمت در هل داد و گفت : حرف مفت نزن بابا ، من نبودم تو چيكار مي كردي ؟!

نسترن به همراه نسرين به سمت پذيراي رفت . 

حنان هم از پشت به وي نگاه كرد و گفت : اميدوارم خوشبخت بشي عزيز من .

با وارد شدن نسترن ، خانم لطفي لبخندي زد و گفت : به به عروس خانم ما هم تشريف آوردن .

نسترن لبخند كوتاهي زد و به لعيا و بابك سلام كرد . بابك از جايش برخاست و با اشتياق سر تا پاي نسترن را در نظرش گذراند . نسترن همچو يك شمش طلا مي درخشيد . 

آقاي حقي وقتي برخاستن بابك را ديد ، اخمي كرد . خانم لطفي اخم آقاي حقي را كه ديد ، آرام گوشه اي آستين كت بابك را كشيد و زير لب گفت : بشين بابك .

بابك لبخندي تحويل نسترن داد و آرام برجاي خود نشست . آقاي حقي نگاه سرد و خشمگينش را از بابك گرفت و به نسترن زل زد . 

با اينكه چشم ديدن اين دختر را نداشت اما با اين پوشش زيبا در دل به خود باليد و او را تحسين كرد . لبخند تلخي بر لب آورد . چقدر در روياي پدرانه اش براي دخترانش آرزو داشت . حتي براي خود كه دوست داشت نوه هايش را بغل كند و با آنها بازي كند . برايشان اسباب بازي خريداري كند . 

براي نوه هايش نيز اسم انتخاب كرده بود . براي پسر الهام نام ساميار ، براي پسر نسرين مازيار و براي پسر نسترن آريو ، در دل به خود پوزخندي زد . 

با تكان دادن شانه اش توسط ثريا به خود آمد . 

ثريا نگران گفت : آقا محمد حواست كجاست ؟! خانم لطفي با شما بودند .

آقاي حقي چند سرفه ي كوتاهي كرد و گفت : چي مي فرمودين ؟!

خانم لطفي لبخندي زد و گفت : مي خواستم اگه اجازه بدين بريم سر اصل مطلب ، خب راستش در اين موقعيت ها پدر پسر صحبت مي كنه اما خدا پدر بابك و رفتگان شما رو بيامرزه ، چون اون خدا بيامرز حضور نداره من جاش مي خواستم صحبت كنم ، البته با اجازه اي شما ؟!

آقاي حقي اندكي در جايش جا به جا شد و گفت : بفرماييد . 

خانم لطفي زير لب تشكري كرد و ادامه داد : خيلي خوشحالم و مسرورم كه بابك جان دختر زيبا و متيني براي همسري انتخاب كرده و من به اين انتخاب بابك افتخار مي كنم . بابك و نسترن جان از قبل همديگه رو مي شناسند و تا حدودي با هم آشنا هستند . خدا را شكر كه هر دو به اين وصلت راغب هستند و هيچ مشكلي بين شون نيست ، همين طور هم كه اطلاع دارين ما براي امرخير خدمتتون رسيديم ، مي خواستم با اجازه اي شما و ثريا خانم نسترن رو ازتون خواستگاري كنم ؟!

آقاي حقي نگاهي به ثريا و بعد به الهام و نسرين و دامادهايش انداخت . در چشمان همگي آنها نگراني و اضطراب را مي شد به وضوح ديد . 

نسترن در دل آية الكرسي خواند . دستانش مي لرزيد . قلبش تند تند مي زد . 

مي ترسيد كه پدرش عصباني شود و رفتار بدي از وي سر بزند . 

آقاي حقي نگاهش به نسترن رفت . از دخترش عصباني بود . اتفاق شب گذشته را بياد آورد . با حرص نفسي كشيد . 

ديگر چشم ديدن نسترن را نداشت . چه بهتر كه شوهر مي كرد و مي رفت آن هم براي هميشه . 

لعيا نگاه كنجكاوش را به بابك دوخت . بابك هم همانند نسترن حال خوشي نداشت . او هم مي هراسيد كه آقاي حقي او را دست انداخته باشد و باز دعوا كند . خود را براي هر واكنشي حاضر كرد . 

لعيا هر لحظه نگران و نگران تر مي شد . با شناختي كه از پدر نسترن بدست آورده بود . او هم مضطرب شده بود . 

خانم لطفي مي ترسيد كه باز پسرش توسط اين مرد مورد بي احترامي قرار گيرد و غرورش را جلوي همگي بشكند . 

بياد شب قبل افتاد كه نيمه هاي شب بابك با بكشن زدن ، وارد خانه شده بود . او كه تعجب كرده بود از آمدن بابك ، با چشم هاي خابالود به پذيراي رفته بود تا ببيند چرا بابك انقدر خوشحال است . 

بابك با ديدن مادرش ، او را از شوق بغل كرده بود و در هوا چرخانده بود . 

خانم لطفي كه با خنده گفته بود ؛ چي شده بابك ؟! منو بذار زمين !!

بابك او را پايين آورده بود و با صداي بلندي گفته بود ؛ مامان بالاخره تونستم نسترن رو مال خودم كنم ، فردا شب بايد بريم خواستگاريش . 

لعيا با دهن باز ايستاده بود و گفته بود ؛ چرا فردا شب ، ما كه آمادگي شو نداريم !!

بابك با بي خيالي گفته بود ؛ آخه مادر من آمادگي چيو نداريم ، به دسته گل و يه جعبه شيريني كه آمادگي نمي خواد . 

لعيا آرام صندلي ميز ناهار خوري را عقب كشيد بود و بر روي آن نشسته بود ؛

- درسته اما خب بالاخره بايد براش يه نشوني هم ببريم .

بابك به سمت اتاقش رفته بود و با يك جعبه اي كوچك در دستانش بيرون آمده بود و گفته بود ؛ معذرت ميخوام مامان من قبلاً با شما درميون نذاشتم اما من يك حلقه براي نسترن خريدم . 

لعيا گله مند گفته بود ؛ دستت درد نكنه ديگه ، من غربيه شده بودم ؟!

بابك براي دلجوي از مادرش ، بوسه اي نثار دستان خانم لطفي كرده بود و با ندامت گفته بود ؛ نه مادر مهربونم اما يكبار كه به ديدن يكي از دوستان دروان دانشگاهم رفته بودم توي مسير راهم به يك طلا فروشي رسيدم كه اين حلقه به چشمم خيلي زيبا اومد و صورت نسترن و دست هاي ظريفش باعث شد بدون معطلي برم و بخرم ولي هيچ وقت موقعيتش پيش نيومد بهتون نشون بدم تا امشب . 

لعيا با لبخندي گفته بود ؛ خوب كاري كردي پسرم ، پس فردا شب پيش به سوي عروس گلم .

لعيا با محبت به نسترن نگاه كرد . مي دانست كه نسترن ، بابك را خوشبخت مي كند و اگر چه خانواده اي وي با خانواده اي خودش خيلي فاصله اي فرهنگي داشتند اما مي شد تا حدودي كوتاه آمد . 

الهام كه نگاه لعيا را بر روي نسترن ديد . با لبخند زيرگوش نسترن زمزمه كرد : ببين مامان بابك چجوري نگات مي كنه ؟!

نسترن كه تا آن لحظه نگران بود . آرام سر بلند كرد و نگاهي به خانم لطفي انداخت و لبخندي تحويل وي داد . 

ثريا كه ديگر اميدي به حرف زدن آقاي حقي نداشت ، با صداي لرزاني گفت : نسترن جان پاشو به حاج خانم و آقا بابك چاي تعارف كن . 

خانم لطفي لبخند سپاسگزاري به ثريا زد و گفت : آقاي حقي صحبتي ندارين ، البته چون پدر عروس هستين شايد كمي دلواپس باشين اما بدونيد نسترن هم مثل بابك براي من عزيزِ و جاش تو قلب و روي چشم ماست . 

ثريا نگاه شاكيانه اش به آقاي حقي دوخت و زير لب گفت ؛ محمد حرفي بزن تورو خدا، به روح عمو قسمت میدم آبروريزي نكن .

آقاي حقي اخمي كرد و گفت : چي بگم زن ، ميدوني كه از اين لوس بازيا خوشم نمياد !!

ثريا كه در اثر استرس عرق سردي بر پيشانيش نشسته بود را آرام با دستمالي پاك كرد و به لعيا گفت : شما خيلي محبت دارين به نسترن ، من و محمد هم خيلي خوشحاليم كه پسري مثل آقا بابك قرار دامادمون شه ، مبارك باشه انشالله .

خانم لطفي لبخندي زد و گفت : متشكرم از شما 

ثريا با اشاره ي ابرو به نسترن فهماند كه چاي به مهمان ها تعارف كند . 

نسترن آرام از جايش برخاست و سيني چاي را به سمت خانم لطفي گرفت . خانم لطفي با مهرباني لبخندي بر لب آورد و يك فنجان چاي از سيني برداشت و تشكري كرد . نسترن هم با گفتن خواهش مي كنم سيني را جلوي بابك گرفت . 

بابك نگاهي تب دار به نسترن انداخت و زير لب كه فقط خود وي بشنود ، نجوا كرد : خيلي دوستت دارم .

نسترن با شرم و حيا به بابك نگاه كرد و لبخندي زيباي بر لب نشاند . بابك در برداشتن فنجان چاي اندكي تعلل كرد تا نسترن را بيشتر نظاره كند . نسترن هم در همان لحظه توانست خوب بابك را نگاه كند . 

كت و شلوار مشكي او بسيار زيبا و خوش دوخت بود . موهايش بطور قشنگي درست كرده بود و سمت چپ پيشانيش ريخته بود . 

لبخند بر لب نسترن ، اندكي پهن تر شد . بابك دست به سمت سيني برد و كمي خودش را به نسترن نزديك تر كرد و گفت : امشب خيلي زيبا شدي . 

صورت نسترن با شنيدن تعريف بابك ، گل انداخت و پوست سبزه اش صورتي شد . هر دو چشم در چشم هم شده بودند و فارغ از اطرافيانشان بودند . 

با سرفه اي بلند آقاي حقي بابك سريع فنجان چاي اش را برداشت . نسترن نيز سر به زير افكند و سيني را به سمت ديگري چرخاند . 

آقاي حقي نگاه خشمگيني به نسترن انداخت و فنجان چاي اش را برداشت . 

نسترن لبخند تلخي زد و سريع كنار الهام نشست . الهام دست نسترن را به گرمي فشرد . 

خانم لطفي كه چاي اش به نيمه رسيده بود ، فنجانش را روي ميز گذاشت و گفت : ثريا خانم من اجازه دارم يه نشوني به نسترن جون هديه بدم ؟!

ثريا مكث كوتاهي كرد و به آقاي حقي نگاهي انداخت و با ترديد گفت : بله البته . 

لعيا نگاهش را به نسترن دوخت و با مهرباني گفت : عزيزم ميشه بياي كنار من بشيني ؟!

نسترن به ثريا زل زد . ثريا با پلك زدن اجازه اي برخاستن را به نسترن داد . 

نسترن وسط لعيا و بابك نشست . خانم لطفي جعبه اي حلقه را از درون كيف خود بيرون آورد و در جعبه را سمت نسترن باز كرد . 

حلقه را به نسترن نشان داد و گفت : انتخاب بابك هستش اميدوارم خوشت بياد .

نسترن نگاهي به حلقه انداخت و گفت : ممنونم ، خيلي قشنگه . 

خانم لطفي حلقه را در انگشت نسترن كرد و بعد صورت وي را بوسيد . نسترن باز هم تشكر كرد .

آقاي حقي كه حوصه اش سر رفته بود ، با صاف كردن صدايش رو به خانم لطفي گفت : منم چند دقيقه اي مي خوام صحبت كنم .

خانم لطفي لبخند كوتاهي زد و گفت : بفرماييد .

آقاي حقي دستي به شقيقه اش كشيد و با كنايه گفت : ماشالله اين دوتا جوون خودشون همه چي رو بردين و دوختن ، كاري به كار ما هم نداشتن ، من رسم و رسومات خانواده گي شما رو نمي دونم اما بنده ميخوام رسم و رسوم خانواده گيم رو براتون توضيح بدم ، مطمئنم دختر كم عقل من براتون نگفته . 

نسترن با كنايه پدرش ، بغض كرد . الهام و نسرين هم از پدرشان دلخور شدند . يونس از روي تأسف سر تكان داد و پوزخندي زد . 

ثريا هم با ترس به لب هاي آقاي حقي زل زده بود . نمي دانست شوهرش چه قرارست بگويد . 

بابك كه از شنیدن حرف آقای حقی درباره ی نسترن ، عصباني شده بود از حرص کتش را باز و بسته کرد.

لعيا هم سعي کرد ظاهرش را حفظ کند و آشفتگی اش را بروز ندهد . 

آقاي حقي كه زهرش را ريخته بود ، لبخندي زد و ادامه داد : عرضم به حضورتون كه داشتم مي گفتم ، ما رسم نداريم دوران نامزدي زياد طول بكشه ، البته با آبروريزي كه پسر شما جلوي در خونه اي ما كردن صلاح ميدونم كه هر چه زودتر اين دوتا مرغ عشق با هم ازدواج كنن 

و اينكه پسر شما زياد تو اين دوران نبايد با اين دختر جاي بره ، مي فهميد كه چي ميگم ؟!

لعيا به اجبار لبخندي زد و سرش را براي تأييد تكان داد . شايد اگر بخاطر بابك نبود ، مهماني را بدون گفتن سخني ترك مي كرد . اين مرد به همگي آنها بي احترامي مي كرد . زير چشمي به نسترن نگاهي انداخت . بغض نسترن به اشك تبديل شده بود . 

در دل به خود گفت ؛ حيف اين دختر كه پدري مثل تو داره . 

دستش را دور كمر نسترن كرد . نسترن به زور لبخندي زد . 

بابك كه كلافه شده بود ، با جديت گفت : آقاي حقي من هم موافقم كه هر چه زودتر ازدواج كنيم آخه دو تا عاشق نبايد زير دو تا سقف باشن !!

آقاي حقي با صداي بلندي شروع به خنديدن كرد . بعد كه خنده اش تمام شد ، گفت : خب ببينم تو سقف آماده داري ؟! 

بابك نگاهي به مادرش انداخت و گفت : بله در حال حاضر با مادرم زندگي مي كنم اگر نسترن راضي نباشه كه با مادرم زندگي كنيم من پول اجاره يك آپارتمان رو دارم كه اونجا زندگي كنيم . 

آقاي حقي ابرو بالا انداخت و گفت : خب رسم ديگه اي ما اينكه مراسم عروسي رو خيلي ساده برگزار مي كنيم .

نسترن در كمال ناباوري به پدرش زل زد . او داشت دروغ مي گفت . مراسم عروسي خواهرانش بسيار مجلل گرفته بودند . 

خانم لطفي با مخالفت گفت : آقا حقي حرف شما درست اما بابك تنها فرزند من هستش ، من آرزو دارم عروسيش رو به بهترين نحوه برگزارم كنم . 

آقاي حقي با بي تفاوتي گفت : اما ما رسم نداريم ، شما هم اگه مشكلي دارين ، مي تونيد برين براي پسرتون زن ديگه اي بگيريد . 

نسترن ديگر نتوانست خود را كنترل كند و اشك هايش سرازير شدند . 

بابك با عصبانيت گفت : آقاي حقي ما براي سر گرمي نيومديم اينجا .

آقاي حقي با تمسخر گفت : اِ پس من اشتباه مي كردم ؟!!

بابك لعنتي بر شيطان فرستاد و با ديد حال نسترن گفت : باشه قبول ، ما مراسم بزرگي نمي گيريم . 

آقاي حقي سيبي را از جا ميوه اي برداشت و در دستانش چرخ داد و گفت : آفرين پسر ، كم كم داره ازت خوشم مياد ، بچه اي حرف گوش كني هستي ولي بايد مادرت تأييد كنه !!

بابك چشم به خانم لطفي دوخت . لعيا از چشمان وي خواند كه موافقت كند . او كه از دست آقاي حقي كفري شده بود ، پا روي خواسته اي دل خود گذاشت و براي اينكه ضربه اي به آقاي حقي بزند ، گفت : هر چي بابك جان بگه من تأييد مي كنم . 

بابك پيروزمندانه به آقاي حقي زل زد . 

آقاي حقي كمي عصبي شد اما به روي خود نياورد و گفت : خب اين مسئله هم حل شد ، حالا نوبت مهريه ست . 

خانم لطفي با كلافگي گفت : بفرماييد .

آقاي حقي گازي به سيب زد و گفت : يه ميوه اي ، چيزي حداقل بخورين تا من بگم . 

بابك با بي حوصلگي دستي به ميان موهايش كشيد و گفت : شما ادامه بدين ، قبلاً صرف شده . 

آقاي حقي به صورت برافروخته اي ثريا نگاهي انداخت و گفت : باشه هر جور ميل تونِ ، از اونجاي كه دو دختر من قبلاً ازدواج كردن و هر دو هم زن اقوام شدند ، مهريه اونا صد سكه ست ولي چون شما غريبه هستين و امكان داره از اين ازدواج روزي پشيمون بشين منم براي تضمين اين ازدواج ميخوام مهريه نسترن هزار تا سكه تمام بهار آزادي باشه .

الهام و نسرين از خواسته اي پدرشان حيرت زده شدند . حال يونس و مصطفي هم از اين همه سكه تعجب كرده بودند . 

ثريا شرمگين سر به زير انداخته بود . 

خانم لطفي با دلخوري دستي به چادرش كشيد و كمي مرتب كرد . 

بابك از اينكه آقاي حقي سنگ جلوي پاي آنها مي انداخت ، خشمگين شد . 

نسترن با صداي گرفته اي گفت : بابا من اين همه سكه نمي خوام ، بابك خودش تضميني براي ازدواج منه .

آقاي حقي غضبناك به نسترن نگاه كرد . نسترن نفسي كشيد و ار ترس سر به زير انداخت . 

بابك از جسارت نسترن و حمايتش نسبت به وي لبخندي بر لب آورد و گفت : لياقت نسترن بيشتر از هزار تا سكه ست آقاي حقي اما چون شما به من اطمينان ندارين ، چشم من مهريه نسترن رو هزار و صدتا مي كنم . 

لعيا خواست مخالفت كند ، پسرش داشت زيادي كوتاه مي آمد . اين مرد در نظرش حريص تر مي آمد . 

آقاي حقي با بي خيالي گفت : خانم لطفي شما با نظر پسرتون موافقيد ؟!

لعيا با طمأنينه گفت : نمي دونم چرا براي پسرم انقدر سخت گيري مي كنيد ، مطمئنم بابك فقط بخاطر نسترن عزيز كوتاه مياد و اگر نه محال بود تن به خواسته هاي نامقبول شما بده !!

آقاي حقي اندكي فكر كرد و گفت : يعني موافق نيستيد ؟!

نسترن عاجزانه به مادرش نگاهي انداخت . ثريا كه مي دانست شوهرش فقط دارد تلافي شب قبل را مي كند . با آشفتگي گفت : مهريه كي داده ، كي گرفته !! خانم لطفي جان شيريني ميل كنيد . 

آقاي حقي از حرف بي جاي ثريا اخم كرد و گفت : دو كلوم هم از مادر عروس !!

نسترن كه ديگر توان نشستن در آنجا را نداشت با يك عذرخواهي از خانم لطفي به درون هال رفت . 

حنان را با ديدگان پر از اشك ديد . او هم مثل همه ي آنهاي كه در مجلس بودند ، شوكه شد بود و از رفتار آقاي حقي حرص خورده بود . 

نسترن با سرعت به دستشوي رفت و آب سرد به صورتش زد . تمام بدنش از شدت استرس و خشم مي لرزيد . 

پدرش آبرويش را جلوي خانم لطفي برده بود . مي ترسيد كه خانم لطفي ديگر او را براي بابك نخواهد و رد كند . صورتش خيس از اشك شد . 

آقاي حقي بي توجه به رفتن نسترن ، مصرانه گفت : خانم شما با اين مهريه موافقيد يا نه ؟!

خانم لطفي ميان دو راهي مانده بود . او كسي نبود كه زير سلطه اي افرادي مثل آقاي حقي برود . امثال حقي را خوب ميشناخت . كينه اي كه حقي از بابك به دل گرفته بود به آساني بر طرف نمي شد . مي دانست كه در زندگي آنها دخالت مي كند و خوشي را از بابك سلب مي كند .

او حاضر نبود خوشبختي را از بابك بگيرد . نسترن دختر خوب و زيباي بود اما پدرش مرد منطقي نبود . در نظرش اين مرد مشكل رواني داشت . در آينده مي توانست مشكلاتي براي بابك ايجاد كند . 

مردد بابك را نگاه كرد . بابك هم شرم زده به مادرش زل زد . هيچ وقت انقدر جلوي مادرش تحقير نشده بود . كم كم غرورش داشت جريحه دار مي شد . اگر سكوت كرده بود فقط بخاطر نسترن بود . 

آقاي حقي رژه وار بر اعصاب خانم لطفي و بابك راه مي رفت . 

آقاي حقي از سكوت مادر و پسر سوء استفاده كرد و گفت : من منتظر جواب شما هستم ؟!

خانم لطفي از دست اين مرد خودبين سرسام گرفته بود . كمي با دستش پيشانيش را ماساژ داد و گفت : آقاي حقي يكم فرصت بدين ، شايد ما مشكل مالي نداشته باشيم اما انقدر هم مرفه نيستيم كه همچين مهريه اي سنگيني براي عروسمون قبول كنيم .

آقاي حقي پايش را رو پاي ديگرش گذاشت و گفت : مي تونيد قبول نكنيد ، كسي شما رو مجبور نكرده !!

بابك دستانش را بهم گرده كرد و گفت : آقاي حقي فكر نمي كنيد ديگه دارين زيادروي مي كنيد ، من كه قبول كردم حتي صدتا سكه هم اضافه كردم . 

آقاي حقي چشمانش را ريز كرد و با خونسردي گفت : ميدوني چيه پسر جان ، من به تو اعتماد ندارم ، حرف بايد حرف بزرگترت باشه البته ميدونم خيلي بلد نيستي به بزرگترت احترام بذاري .

خانم لطفي عصبي شد و گفت : آقاي حقي ديگه دارين كم كم حرمت شكني مي كنيد ، بابك به طور صحيحي تربيت شده ، اون ياد گرفته احترام هر شخص رو به اندازه اي اون شخص بذاره ، فكر كنم يادتون رفته بابك معلم هستش وبه كلي دانش آموز درس ميده . 

آقاي حقي از جواب خانم لطفي به خشم آمد و گفت :....

آقاي حقي از جواب خانم لطفي به خشم آمد و گفت : خانم اگه پسر شما احترام سرش مي شد كه ديشب آبروي منو پيش چشم همسايه هام نمي برد .

خانم لطفي لبخند كجي زد وگفت : مقصر شما هستين ، چرا اجازه ندادين اين پسر و دختر با هم باشن ، پسر من براي خواستگاري هم اومده بود اما شما دخترتون رو مجبور كردين كه بر خلاف ميل باطنيش صحبت كنه ، وقتي جلوي دو آدم بالغ گرفته بشه اونا هم دست به كار هاي ميزنن كه امثال شما خوششون نمياد .

آقاي حقي نفسي پر از حرص بيرون داد . جواب خانم لطفي به اندازه اي كافي دندان شكن بود . 

ثريا نااميدانه به آقاي حقي نگاه كرد . مي ترسيد باز دهان باز كند و شوهرش به او كنايه بزند . 

خانم لطفي كيفش را از روي زمين برداشت . بابك وقتي دلخوري را در صورت مادرش ديد ، از جايش برخاست . در همان حين نسترن با چشم هاي قرمز وارد پذيراي شد . بابك اندوهگين به نسترن زل زد . نگاه ها به سمت نسترن چرخيد . 

نسترن بغض اش را فرو داد و گفت : خانم لطفي من از شما خيلي عذر ميخوام .

بعد به بابك نگاه كرد با ديدگان پر از اشك گفت : از شما هم معذرت ميخوام ، متأسفم بخاطر اينكه شب تون با حرف هاي پدرم خراب شد ، پدرم فقط قصدش كوچيك كردن من پيش شما بود كه خدا را شكر موفق هم شد .

صورت نسترن خيس از اشك شد . با سرعت اشك هايش را سترد و با دست لرزان حلقه را از دستش خارج كرد و غمگين گفت : ممنونم از كادوي بسيار زيباتون اما من لايق اين حلقه و شما آقاي لطفي نيستم . 

الهام با ناراحتي گفت : نسترن چي داري ميگي ؟!

نسترن اندوهگين گفت : مگه دروغ ميگم ، كسي كه پدرش براش ارزش قائل نيست چرا ديگران بايد بهش بها بدن ؟! پدري كه احساسات دخترش رو ناديده مي گيره و جلوي خواستگارش ميگه كم عقل چرا بايد براي اين دختر مهريه سنگين در نظر گرفته بشه ؟!!

خانم لطفي با نگراني گفت : نسترن جان تو ارزشت خيلي بيشتر از اينهاست ، من شرمنده اي تو هستم اما آقاي حقي از وقتي ما اومديم تكيه انداختن و كنايه زدن ، صبر هم تا حدي !!

نسترن سرش را تكان داد و گفت : نه من شرمنده اي شما هستم ، حق باشماست پدر من فقط خودش بايد حرف بزنه و فكر مي كنه درست ميگه ، ديگران همه حرف هاي پوچ مي زنن . 

آقاي حقي غضبناك گفت : حرف دهنت رو بفهم دختر .

نسترن مودبانه گفت : چشم

بابك در بهت ايستاده بود . او ، نسترن را مي خواست ، امكان نداشت بخاطر حرف هاي آقاي حقي از وي دست بكشد . 

بابك به سمت آقاي حقي برگشت و مصمم گفت : من همه ي شرط هاي شما رو قبول دارم آقا ، تا آخر اين ماه هم مراسم عروسي مون رو مي گيرم .

خانم لطفي حيرت زده گفت : بابك ؟!

بابك به خانم لطفي نگاهي انداخت و گفت : مامان شما مي دونيد كه من چقدر نسترن رو دوست دارم ، حاضر نيستم بخاطر مال دنيا ، عشقم رو از دست بدم .

خانم لطفي به ناچار گفت : باشه هر چي تو بگي پسرم .

بابك منتظر پاسخ از جانب آقاي حقي شد . آقاي حقي فقط براي بابك سرتكان داد . 

بابك لبخندي زد و رو به روي نسترن ايستاد و گفت : نسترن با من ازدواج مي كني ؟!

نسترن با ترديد گفت : بابك خوب فكر كن لطفاً . 

بابك با اطمينان گفت : من خيلي فكر كردم كه الان اينجام ، لطفاً جواب سؤالم رو بده . 

نسترن از اينكه بابك بخاطر وي حاضر بود همه كاري را انجام دهد ، حتي زيربار زور حرف هاي پدرش هم برود . از اين همه فداكاري بابك خوشحال شد و لبخندي زد .

الهام با محبت گفت : عزيزم آقا بابك رو معطل نكن حرف دلت رو بزن .

نسترن در چشمان بابك زل زد و گفت : بله 

بابك با شادي به خانم لطفي نگاه كرد . لعيا هم لبخندي به او زد . 

ثريا نگاه نگرانش را به سمت آقاي حقي چرخاند . آقاي حقي سر به زير بر روي مبل نشسته بود . 

نسرين و الهام دست زدند . آقاي حقي سر بلند كرد . مي شد در چشمانش حلقه هاي اشك را ديد . آرام از جايش برخاست . به سمت نسترن و بابك رفت . 

نگاه گذراي به آنها انداخت و گفت : فردا برين آزمايش خون .

همگي با تعجب به وي نگاه كردند .

آقاي حقي از پذيراي خارج شد و رفت . 

وارد اتاقش شد و در را قفل كرد . بي صدا شروع به گريستن كرد . 

چقدر براي نسترن آروز داشت . او را هميشه عروس برادر خود مي دانست . 

مي خواست فاميلش با فرزند نسترن باقي بماند .

شانه هايش از شدت گريه ، مي لرزيدند . 

ازبابك متنفر گشت . نمي دانست اين پسر سمج از كجا سايه اش رو بر روي زندگي آنها انداخته بود . 

بابك دخترش را دزديده بود . 

در آن سوي خانه همگي مي خنديدند و شيريني بهم ديگر تعارف مي كردند .

فرداي آن شب ، نسترن با لبي خندان از خواب بيدار شد . نگاهي به حلقه ي درون انگشتش انداخت . نگين هاي ريز رنگي حلقه به زيباي مي درخشيدند . نسترن از سليقه ي بابك ذوق كرده بود . هيچ وقت فكرش را نمي كرد حلقه اي نامزديش به اين زيباي باشد . 

بوسه اي كوتاهي به حلقه زد و گفت : به هيچ عنوان ديگه از دستم درت نميارم ، اگه بابك روزي ازم خسته شه و تركم كنه بازم مال من ميموني ، تو راه قلب من و بابك هستي . 

حنان كه به درخواست خود نسترن در خانه ي آنها خوابيده بود . با صداي نسترن بيدار شده بود . 

با شيطنت از زيرپتو به نسترن گفت : منم هيچ وقت ازت جدا نمي شم عشقم .

نسترن با صورتي سرخ شده از خجالت ، شرمگين گفت : تو بيداري ؟!

حنان پتو را پس زد و گفت : با نجواي عاشقانه تو مگه ميشه خوابيد ؟! خوبه اعلام حضور كردم و اگر نه معلوم نبود باز چيا مي خواستي تقديم بابك خان بكني ؟!

نسترن سعي كرد جلوي خنده اش را بگيرد . حنان راست مي گفت شايد اگر وي حرف نمي زد باز به حرف هايش ادامه مي داد و بيشتر نزد او خجالت مي كشيد . 

نسترن آرام از تخت بيرون آمد و جلوي آينه ايستاد . از امروز ديگر بدون هيچ مانعي بابك را ملاقات مي كرد و بدون هيچ ترسي با وي بيرون قرار مي گذاشت . 

روز هاي خوش و وصف نشدني را در آينده پيش خود تجسم كرد . صداي خنده هاي كه از ته دلش مي كرد را شنيد . 

صداي زمزمه هاي عاشقانه اي بابك گوشش را نوازش مي كرد . 

خود را در آغوش گرم و پر از امنيت بابك حس كرد . 

روياي طعم بوسه اي گس و شيرين بر روي لبانش احساس كرد . 

خود را در رژفاي عميق عشق غرق كرد .

عطر بابك همه ي اتاقش را در بر گرفته بود . هر لحظه با اين بو مست و مست تر مي شد .

بوسه اي بر روي موهاي آشفته و بهم ريخته اش زده شد . سر چرخاند . بابك را ديد . 

چند بار پلك زد تا شايد از اين خواب شيرين بيدار شود . اما هر بار كه پلك مي زد ، لبخند بر لب بابك پهن تر مي شد . 

آرام نجوا كرد : بگو كه اينا خواب نيست و توي بيداري دارم كنارم مي بينميت !!

بابك با مهرباني گفت : خانم مهربونم تو كاملاً بيداري ، من اومدم از امروز تا ابد كنارت باشم 

نسترن معصومانه گفت : بابك قول ميدي هيچ وقت تركم نكني ؟!

بابك صورت نسترن را ميان دستانش گرفت و گفت : قول ميدم عشقم .

نسترن با شنيدن كلمه ي عشقم به ياد حنان افتاد و هراسان گفت : بابك ، حنان اينجاست .

بابك صورت نسترن را نوازش كرد و گفت : خانم مدرس خيلي وقته رفته نسترن . 

نسترن گيج و مبهوت بابك را نگاه كرد . وي سر به زير افكند و گفت : تو كي اومدي ؟!

بابك با لبخند گفت : ده دقيقه اي ميشه .

نسترن با پريشاني گفت : پس چرا من متوجه اي اومدنت نشدم ؟!

بابك با شيطنت گفت : آخه تو ، تو يك عالم ديگه اي سير مي كردي و منم دوست داشتم بي صدا بهت خيره بشم .

نسترن با صورتي گل انداخته ، لبخندي زد . 

با تك سرفه اي ثريا هر دو سر بلند كردند و به در خيره شدند . 

ثريا با مهرباني گفت : بياين صبحانه بخورين .

بابك نگاهي به نسترن انداخت و گفت : خانم حقي من صبحانه خوردم ولي نسترن مياد .

نسترن با نگراني گفت : مامان ، بابا كجاست ؟!

ثريا با اطمينان خاطر گفت : صبح زود از خونه زد بيرون .

نسترن نفسي از آسودگي كشيد . 

ثريا لبخندي به هر دو زد و از اتاق بيرون رفت . 

نسترن دستي به موهاي پريشانش كشيد و خجالت زده گفت : واي موهام .

بابك خنديد و گفت : مشكلي نيست خانمي .

نسترن اخمي تصنعي زد و گفت : موهام خيلي پريشون شده اونوقت ميگي مشكلي نيست !!

بابك چندتار موي نسترن را در دستش گرفت و گفت : تو همه جوره براي من زيباي ، كي ميشه كه با نوازش اين موها بخوابم . 

نسترن كه از حرف هاي بابك خجالت كشيده بود ، سر به زير انداخت و زير چشمي به بابك نگاه كرد . 

بابك از شرم و حياي نسترن به ذوق آمد . حال نسترن را بيشتر از قبل دوست داشت . آن خانمي و متانتي كه نسترن به خرج مي داد ، دلش را به لرزه مي انداخت . 

بابك آرام صورت نسترن را نوازش كرد و زمزمه وار گفت : خيلي دوست دارم .

نسترن با دست لرزان دستي بر دست بابك كشيد و گفت : منم قد دنيا دوستت دارم . 

بابك چشمكي زد و گفت : حالا برو صبحانه بخور ، وقت واسه اين حرفا هست .

نسترن با شيطنت گفت : يعني بعد از ازدواج هم همين طور عاشق ميموني و حرف هاي عاشقانه بهم ميزني ؟!

بابك با تعجب گفت : اين چه سؤاليه ؟! معلومِ نسترن ، من هر روز از روز قبل عاشق ترت ميشم .

نسترن با صورتي درهم گفت : پس چيه كه همه ي مردا بعد از عروسي پشيمون ميشن و ميگن كاش زن نگرفته بوديم ؟!

بايك لبخندي زد و گفت : خب مردا خالي بندي مي كنن تا شما زن ها بيشتر قدرشون رو بدونيد . 

نسترن اندوهگين گفت : بابك تو هيچ وقت خالي بندي نكن چون من بدون تو ميميرم .

بابك اخمي كرد و گفت : نسترن از مرگ حرف نزن اصلاً خوشم نمياد ، تازه اگه من نباشم هم حق نداري به مُردن فكر كني !!

نسترن براي دلجوي گفت : اِ چرا ناراحت شدي ؟! من فقط گفتم كه بدوني من بدون تو ...

بابك با عصبانيت به ميان حرف نسترن آمد و گفت : بس كن ديگه نمي خوام بشنوم .

بابك با صورتي درهم و خشمگين از اتاق بيرون رفت . نسترن در بهت رفتن بابك را نظاره كرد . 

او قصدش اين بود كه عشقش را به بابك ثابت كند . اما نمي دانست چرا بابك عصباني شده بود !!

نسترن نيش خندي زد و با بغض گفت : بابك اگه روزي تركم كني من تو اين دنيا ديگه كسي رو ندارم و بايد بميرم .

سعي كرد جلوي ريختن اشك هايش را بگيرد . امروز روز او بود و دوست داشت تا آخر شب فقط بخند . همه ي افكار منفي اش را پس زد و سريع حاضر شد تا به آزمايشگاه برود . 

بابك بر روي صندلي اتومبيلش خوابيده بود . نسترن آرام در اتومبيل را باز كرد و كنار بابك نشست . بابك با بسته شدن در ، چشم گشود و با دلخوري نگاهي به نسترن انداخت . 

نسترن با ندامت گفت : اينجوري نگام نكن ، حالا حرفي زدم معذرت ميخوام .

بابك صاف نشست و با جديت گفت : لطفاً ديگه از اين حرفا نزن .

نسترن با شيطنت گفت : باشه چشم حالا بخند .

بابك لبخند دلرباي به نسترن زد . 

نسترن با خنده گفت : هان حالا شد . 

بابك با زدن استارتي سريع ماشين را حركت داد . حدود نيم ساعت طول كشيد كه به آزمايشگاه رسيدند . 

هر دو لبخند زنان وارد شدند . هر كدامشان حس عجيبي داشتند . بعد از گرفتن نوبت كنار همديگر نشستند . 

بابك از اينكه توانسته بود بعد از اين همه دردسر نسترن را مال خود كند ، خيلي خوشحال بود . نسترن نيز از اينكه ديگر مي توانست همسر بابك شود ، شاد بود و در پوست خود نمي گنجيد . 

دوست داشت همانند كبوترها در آسمان پرواز كند و صداي ضربان قلب عاشقش مانند موسيقي بي كلامي به گوش ابرها و ستاره ها برساند . 

هر دو را با نام فاميل صدا زدند . شانه به شانه وارد اتاقي شدند . اين اولين قدمي براي آغاز زندگي مشتركشان بود . 

پرستار جواني از نسترن خواست تا بر روي صندلي چوبي بنشيند . نسترن نگاهي به بابك انداخت و بر روي صندلي نشست . با ديدن سوزن در دستان پرستار كمي صورتش را از احساس درد جمع كرد . طبق خواسته اي پرستار آستين مانتويش را بالا زد . دستش را بر روي ميزكوچكي كه به صندلي وصل بود ، گذاشت . 

چشم هايش را برهم فشرد . بابك از ديدن ترس نسترن اندكي دلواپس شده بود . دست ديگر نسترن را به گرمي گرفت و زمزمه كرد : نترس عزيزم .

نسترن خواست جوابي به بابك بدهد كه با فرو رفتن سوزن به دستش ناله اي كرد . با خارج شدن سوزن از پوستش چشم گشود . بابك خندان به او زل زده بود . درد را فراموش كرد و به بابك لبخندي زد . 

اندكي بعد جايش رابا بابك عوض كرد . بابك در كمال خونسردي نشسته بود ، نسترن با تعجب به او لبخند زد . براي لحظه اي لبخند بر لب هاي نسترن خشك شد و چشمانش پر از حلقه هاي اشك شد . 

با حسرت به بابك نگاه كرد . 

روزي را يادش آمد كه به عشق آلوچه آمده بود و تا خون بدهد . لبهايش را گزيد و پشت به بابك ايستاد .

قطره اشكي از چشمانش چكيد . با سرعت اشك هايش را پاك كرد . 

نمي خواست بابك متوجه دگرگوني اش شود . 

دستي بر روي شانه اش گذاشته شد . سراسيمه برگشت . بابك با نگراني به او نگاه مي كرد . نسترن لبخند تلخي به بابك زد .

بابك با تعجب گفت : نسترن اتفاقي افتاده ؟!

نسترن بريده بريده گفت : نه ، فقط يكم احساساتي شدم ، بريم .

نسترن قبل از آنكه بابك پاسخي به او بدهد ، زودتر از آزمايشگاه بيرون رفت . 

مدام در ذهنش كلمه ي طلاق و دختر طلاقي رژه مي رفت . اين كلمات ، طعنه ها و پيچ پيچ هاي ديگران مثل خوره مغزش را مي خوردند . سرش همچو بازار مسگرها صدا مي داد . سرسام گرفت .

با كلافگي سرش را ميان دستانش گرفت و ناله كرد : دست از سرم بردارين .

بابك شتابان به سوي نسترن رفت و گفت : كي داشت اذيتت مي كرد ؟!

نسترن به هق هق افتاد . نمي توانست حرفي بزند . اصلاً چه داشت كه به او بگوييد . 

اگر لب باز مي كرد و از سه سال پيش برايش مي گفت ، بابك هم او را رها مي كرد و مثل ديگران به وي كنايه مي زد . 

مطمئن بود به وي يقين نمي كرد و او هم همانند مردم فكر هاي نا به جا مي كرد .

بابك با آشفتگي نگاهي به اطرافشان انداخت . هيچ كسي نبود كه بخواهد نسترن را اذيت كند !! نسترن را تكان داد و گفت : با توام ، نسترن چرا يكدفعه اين جوري شدي ؟

نسترن به چشمان نگران بابك زل زد . به خود تليقن كرد كه بابك او را دوست دارد . اگر هم روزي بفهمد غيرممكن است وي را رها كند و برود . عشق بينشان مانع جدايشان مي شد . 

او كه دختر بود و دست علي به وي نخورده بود ، پس بابك با فهميدن اين ها ، فرقي به حالش نمي كرد . او هم داشت با دختري پاك دامن ازدواج مي كرد ، فقط بر پيشاني اين دختر مهرطلاق حك شده بود .

مگر بابك روشن فكر نبود ، پس او را درك مي كرد و به وي حق مي داد . 

مقصر كه او نبود ، بلكه پدر و مادرش بودند . بابك كه پدر و مادرش را خوب مي شناخت و با اخلاق آنها آشناي داشت . ديگر مشكي نبود ، پس چرا انقدر نگران و مضطرب بود ؟! 

آن اتفاق ها مال گذشته بود و بايد فراموش شان مي كرد . بايد يك زندگي تازه اي با بابك شروع مي كرد . 

حرف هاي مردم هم بي اهميت بود . نبايد تحث تأثير حرف هاي مردم قرار بگيرد و زندگي را به كام خود زهر كند .

نسترن به خود آمد . بابك با پريشاني قدم مي زد . 

نسترن آرام گفت : بابك ؟

بابك رو به رويش ايستاد و گفت : بله ؟!

نسترن با پشيماني گفت : معذرت ميخوام ، يكم فشار عصبي بهم وارد شد و حالم رو خراب كرد . 

بابك اندوهگين گفت : عزيزم چرا بايد به خودت فشار بياري ؟! اين روزها ، روزهاي طلايي ِ نبايد از دستش بديم .

نسترن لبخندي بر لب نشاند و گفت : بله درست مي گي ، پس بيا از اين روزهاي طلايي لذت ببريم .

بابك لبخندي تحويل نسترن داد و دزدگير اتومبيلش را زد . هر دو سوار ماشين شدند .

بابك پخش ماشين را روشن كرد و يك آهنگ عاشقانه گذاشت . 

به نسترن نگاهي انداخت و گفت : نسترن اين آهنگ تقديم به تو .

نسترن اندكي به آهنگ گوش فرا داد و گفت : مرسي ، اين قشنگ ترين آهنگي هستش كه از اين به بعد شنيدم .

بابك با سرعت رانندگي مي كرد . نسترن هم چند بار آهنگ را از اول گذاشت . هر بار كه مي شنيد ، احساس قشنگي به او دست مي داد .

بابك جلوي يك مزون لباس عروس توقف كرد . نسترن حيرت زده به بابك نگاه كرد . 

بابك با لبخند كنج لبش گفت : چيه ؟! چرا انقدر تعجب كردي ؟! مگه نبايد لباس عروس انتخاب كني ، پس چه بهتر كه امروز باشه . 

نسترن كه شوكه شده بود ، گفت : خب آره ولي بنظرت زود نيست ؟!

بابك ابروهايش را بالا و پايين كرد و گفت : خير خانمي ، پياده شو كه بعدم بايد بريم براي بنده خريد كنيم . 

نسترن به خنده افتاد و از ماشين پياده شد . با محبت لبخندي به بابك زد . 

چقدر اين مرد خوب بود . چقدر به زن احترام مي گذاشت . سعي كرد بابك را با پدرش مقايسه كند ، آن دو زمين تا آسمان فرق داشتند . پدرش هيچ از محبت و احترام به زن سرش نمي شد . اصلاً به زن جماعت بها نمي داد . آنها را موجودي ضعيف و بي خودي مي دانست . 

نگاه هاي نگران مادرش را به ياد آورد . مادرش هم قرباني خانواده شان بود . اما خدا صبري به مادرش داده بود كه در برابر ظلم هاي پدرش سكوت مي كرد و با مشكلاتش كنار مي آمد . پدرش نه براي مادرش همسري كرده بود و نه براي دخترانش پدري !! 

پدرش همانند سنگ سخت و بي احساس بود . هيچ وقت خنده اي پدرش را در خانه شان نديده بود . اخلاق خوب پدرش فقط به بيروني ها تعلق داشت .

حتي خنده هايش !!

ولي بابك مهربان بود . قدر زن را مي دانست . بارها ديده بود كه چقدر به خانم لطفي وابسته است و او را به اندازه اي تمام دنيا دوست دارد . 

با صداي بابك از فكر كردن جدا شد و به خود آمد . 

بابك با لبخند در مزون را باز گذاشته بود تا نسترن وارد شود . نسترن زير لب تشكري كرد و وارد شد . 

بابك هم پشت وي وارد شد . مزون بسيار بزرگي بود . لباس هاي عروس و نامزدي بسيار شيكي گذاشته بودند . نسترن با شوق به لباس هاي عروس نگاه مي كرد ، به بعضي از لباس ها هم دست مي كشيد . 

خانمي نسبتاً مسني به طرفشان آمد و با خوشرويي سلام كرد . نسترن و بابك هم با لبخند جوابش را دادند . 

لبخند بر لب آن خانم آمد و گفت : فرحي هستم ، چه كمكي از من ساخته ست ؟!

نسترن كه نمي دانست چه بگوييد ، به بابك زل زد . 

بابك با اشتياق نگاهي به نسترن انداخت و گفت : مي خواستم براي زن آينده ام يك لباس عروس زيبا انتخاب كنيم و از شما تقاضا دارم كه بهترين لباس مزونتون رو بهمون نشون بدين . 

خانم فرحي از لحن گفتار دلنشين بابك خنديد و گفت : چشم در خدمتتون هستم .

نسترن شرمگين سر به زير انداخته بود . خانم فرحي جلوتر از آنها به راه افتاد . 

بابك با شيطنت گفت : باز كه قرمز شدي تو،بدو بريم .

نسترن با لبخند پشت چشمي نازك كرد و گله مند گفت : چرا قرمز نشم ، خب مي گفتي نامزدم ، زن آينده ام يه جوري بود !!

بابك دستهايش را بهم گرده كرد و گفت : خب زن آينده اي مني خانمي ، اصلاً از اينجا رفتيم بيرون تو خيابون داد مي زنم و به همه ي مردم ميگم كه قرار با تو ازدواج كنم .

نسترن اخمي تصنعي كرد و گفت : اون وقت مي خواي من از خجالت آب بشم ؟!

بابك چشمكي زد و گفت : خير ميخوام مردم بهم حسودي كنن كه قلب تو رو دزديدم . 

نسترن خنديد و گفت : بابك !!

بابك با شادي گفت : جون بابك 

نسترن زير لب گفت : عاشقتم 

بعد هم سريع خود را به خانم فرحي رساند . خانم فرحي مشغول صحبت با دختر جواني بود . دختر جوان با ديدن نسترن لبخندي به وي زد . نسترن هم لبخندي تحويل او داد . 

خانم فرحي رو به نسترن كرد و گفت : ببخشيد شما خانم ؟! 

نسترن خواست فاميلش را بگوييد كه بابك كنار ش ايستاد و گفت: خانم نسترن لطفي .

نسترن متعجب زده به بابك نگاهي انداخت . 

بابك آرام در گوش نسترن زمزمه كرد : لطفاً عصباني نشو ، خب از اين به بعد ميشي خانم لطفي .

از اينكه شيطنت بابك تمامي نداشت ، نسترن لبخند كوتاهي زد و بعد لب هايش را گزيد و نجوا كرد : باشه آقاي لطفي .

آن دختر جوان كه زمزمه هاي بابك و نسترن را شنيده بود ، لبخند پهني بر لبانش نقش بسته بود و با ذوق به آن دو نگاه مي كرد . 

خانم فرحي به يك لباس عروس كه تن مانكني بود . اشاره كرد و گفت : اين لباس عروس جز جديدترين و زيباترين لباس مزون هستش ، از بهترين پارچه براي دوخت استفاده شده ، نگين هاي به كار رفته همه اصل هستن ، طراحش هم مال كشور ايتالياست . 

بابك و نسترن به سمت اشاره اي دست خانم فرحي چرخيدند و به لباس نگاه كردند . 

يك لباس عروس دكلته ، پر از نگين هاي براق و ريز ، انتهاي لباس هم از پارچه اي تور استفاده كرده بودند . نسترن با بي ميلي به بابك نگاه كرد . 

بابك از چشمان نسترن نارضايتيش را خواند . او هم از اين لباس خوشش نيامده بود . بنظرش بسيار باز و زننده بود .

خانم فرحي به نسترن زل زد و گفت : خانم لطفي نظرتون چيه ؟!

نسترن اندكي تعلل كرد و گفت : زيباست اما خيلي از نگين استفاده شده ، من لباس ساده تر رو بيشتر دوست دارم .

خانم فرحي لبخندي تحويل نسترن داد و گفت : باشه عزيزم ، شما مي خواين ژورنال عروس ما رو ببينيد ى بين مدل ها يكي رو انتخاب كنيد . 

نسترن با مهرباني گفت : بله البته .

خانم فرحي به دخترجوان گفت : نگار جان لطفاً ژرونال رو بيار و به خانم و آقا نشون بده . 

نگار به سمت ميزي رفت و دو ژورنال عروس بدست گرفت و به سمت نسترن و بابك رفت . 

هر دو ژورنال را به آن دو داد و گفت : براي ديدن ژورنال بريد اونجا بشينيد . 

بابك تشكري كرد و همراه نسترن بر روي صندلي مخملي سفيد رنگي كنار همديگر نشستند . 

بابك قبل از آنكه نسترن ژورنال را باز كند ، با ترديد گفت : نسترن ، ميدونم همه ي دخترها براي شب عروسيشون لباس هاي آنچاني دوست دارن بپوشند ولي من ميخوام ازت خواهش كنم كه لباس باز و دكلته انتخاب نكني .

نسترن كه هميشه عاشق لباس عروس دلكته و پفي بود و آرزو داشت شب عروسيش همچين لباسي بپوشد ، از حرف بابك اندكي دلخور شد و مي خواست مخالفت كند . 

او در روياهايش اينگونه لباس ها را مي پوشيد . اما انگار واقعيت با روياهاي وي خيلي متفاوت بود . 

لبخندي تصنعي زد و با صداي گرفته اي گفت : باشه بابك . 

این کتاب توسط کتابخانه ی مجازی نودهشتیا (wWw.98iA.Com) ساخته و منتشر شده است

بابك كه متوجه دلخوري نسترن شد ، با كلافگي دستي ميان موهايش كشيد و گفت : نسترن من دوست ندارم كسي تنت رو ببينه ، ميدونم ازم ناراحت شدي . 

نسترن اندوهگين گفت : نه بابك اشكالي نداره دركت مي كنم ، منم لباس هاي باز دوست ندارم راستش چون شب عروسي مون هستش و تكرار نشدني ، دوست داشتم لباس دلكته بپوشم ولي بخاطر تو نمي پوشم . 

بابك غمگين گفت : يعني از دستم دلخور نمي شي ؟! 

نسترن لبخندي زد و گفت : نه اينو ميذارم پاي غيرتت . 

بابك آرام دستان نسترن را بوسيد و گفت : تو پاكترين و بهتريني دختر . 

نسترن با شيطنت گفت : مچكرم آقا ، حالا اجازه هست نگاه كنم ؟!

بابك با لبخند گفت : بله خانم . 

نسترن ژورنال ها را يكي يكي ورق زد . از بين آن همه عكس تنها يك مدل لباس عروس مورد پسند هر دو واقع شد. 

نسترن با رضايت لبخندي به بابك زد و آرام خانم فرحي را صدا زد . خانم فرحي با روي گشاده به سمتشان آمد و گفت : انتخاب كردين ؟!

نسترن با شوق كنار خانم فرحي ايستاد و ژورنال را رو به روي چشم خانم فرحي گرفت و گفت : من اين مدل لباس عروس رو ميخوام . 

خانم فرحي با دقت به عكس نگاه كرد و گفت : ميشه بپرسم تاريخ عروسي تون كي هستش ؟!

نسترن كه نمي دانست چه تاريخي قرار است عروسي كنند ، نگاه پرسشگرش را به بابك دوخت .

بابك از جايش برخاست و گفت : تا دو هفته اي آينده .

نسترن حيرت زده به بابك نگاه كرد . او هنوز آماده گي هيچ چيز را نداشت . عجله اي بابك نيز كمي نامعقول بود . مي دانست كه سر چشمه اي اين همه عجله كردن از كجاست . پدرش اين شرط را براي بابك گذاشته بود . 

نسترن با خود انديشيد و تاريخ امروز را به ياد آورد . تا آخر ماه سه هفته باقي مانده بود . 

نسترن باز از بابك دلخور گشت . بابك حتي با وي درمورد تاريخ عروسي يشان هم مشورت نكرده بود . او دوست داشت حداقل در مورد تاريخ عروسي يشان نظر بدهد . چون ديگر راه چاره اي نداشت و بايد اين تاريخ را قبول مي كرد . 

با حرص چشم از بابك گرفت . 

خانم فرحي گفت : باشه آقاي لطفي من سعي مي كنم تا وسطاي هفته اي آينده براتون آماده كنم . 

بعد به نسترن گفت : خانم لطفي شما هم بريد پيش نگار تا اندازه هاتون رو بطور دقيق بگيره . 

نسترن با صداي گرفته توام با اندوه گفت : چشم .

نسترن بي توجه به بابك چرخيد و به پيش نگار رفت . 

نگار لبخندي بر لبان سرخ رنگش نشاند و گفت : مبارك باشه . 

نسترن با مهرباني گفت : خيلي ممنونم .

نگار متر را برداشت و دور كمر نسترن را اندازه گرفت . 

بعد نگاهي به پشت نسترن كرد و ديد بابك خيره به وي شده است . 

نگار با شيطنت گفت : معلومه خيلي دوست داره .

نسترن كه از دست بابك كفري بود و حوصله اي پرچانگي نگار را هم نداشت فقط لبخند كوتاهي به نگار زد و در سكوت ايستاد . 

نگار وقتي بي ميلي در صحبت كردن نسترن را ديد ، او هم بي صدا شروع به اندازه گرفتن كرد . 

نگار بعد از نوشتن اندازه ها و تاريخ تحويل لباس از نسترن خواست كه زير فاكتور را امضا كند . 

خانم فرحي در آن سوي مزون داشت درمورد قيمت لباس با بابك صحبت مي كرد . بابك بدون هيچ مخالفتي قيمت لباس را قبول كرد و قرار شده بود نصف پول را همين امروز پرداخت كند و نصف ديگر را هم بعد از تحويل گرفتن لباس پرداخت كند . 

بعد از صحبت هاي پاياني، نسترن با خانم فرحي و نگار خداحافظي كرد و همراه بابك از مزون خارج شد . 

بابك با خوشحالي گفت : خب اينم از لباس شما عروس خانم حالا بريم براي خريد آقا داماد .

نسترن با سر جواب بابك را داد و به سمت اتومبيل رفت . هر دو سوار ماشين شدند . بابك كه صورت گرفته اي نسترن را ديد ، با كنجكاوي پرسيد : نسترن اتفاقي افتاده ؟!

تستتتت

نسترن به علامت نفي سر تكان داد و به بيرون نگاه كرد .

بابك كه از بي تفاوتي نسترن تعجب كرده بود ، گفت : پس چرا سر سنگين شدي ؟!

نسترن چشم به حلقه اي درون انگشتش دوخت و گفت : نه من خوبم . 

بابك چيني بر پيشانيش نشاند و گفت : اما مثل قبل خوشحال نيستي ؟!

نسترن اندوهگين گفت : نه خوشحالم 

بابك مصرانه گفت : پس چرا سرد رفتار مي كني ؟!

نسترن حلقه اش را چرخي داد و گفت : بابك ميدونم كه تو شرايط سختي هستي ، اين همه عجله هم بخاطر خودم و خودت هستش اما دوست داشتم در مورد تاريخ عروسيمون با من مشورت مي كردي ؟!

بابك دستان نسترن را گرفت و نوازش كرد . دلجويانه گفت : پس خانمي من ، دلخور شده خب حقيقتش من اصلاً به روز و تاريخ عروسي فكر نكرده بودم ، وقتي خانم فرحي ازم پرسيد از دهنم خارج شد تا دو هفته اي آينده ، معذرت ميخوام نسترن اما واقعاً يهوي شد . 

نسترن با حرص گفت : خب اصلاً امروز نبايد مي اومديم واسه اين كارها !!

بابك با شيطنت چشمكي زد و گفت : خب من براي رسيدن به تو خيلي عجله دارم .

نسترن لبخندي زد و گفت : منم دوست دارم هر چه زودتر با هم و كنار هم باشيم اما دوست هم ندارم بهانه دست بابام بديم .

بابك با آشفتگي گفت : حق داري اما چه ميشه كرد ، آقاي حقي زياد به من گير داده منم ميخوام هر چه زودتر كارهامون رو بكنيم تا پدرت پشيمون نشده !!

نسترن غمگين گفت : بابام ديگه هيچ وقت پشيمون نمي شه بابك شايد تو طول اين مدت سنگ جلو پامون بندازه اما ديگه كاري نمي كنه تا باهم نباشيم . 

بابك دستي ميان موهايش كشيد و گفت : اميدوارم ، باشه من شب با مادر ميام تا درمورد تاريخ عروسي صحبت كنيم . 

نسترن سراسيمه گفت : نه بابك ، يعني ميدوني چيه ، ببخشيد كه دارم اين حرف رو مي زنم اما اگه ميشه امشب نباشه و فردا عصر مادرت خودش تنها بياد و با مادرم صحبت كنه ، مي ترسم با حضور بابام بازم خانم لطفي ناراحت و ازمون دلخور بشه . 

بابك اندكي فكر كرد و بعد با لبخند گفت : نه عزيزم اتفاقاً فكر خوبي كردي ، اينجوري بهترِ .

نسترن آرام پلكي زد و گفت : خب حركت كن تا بريم يه كت و شلوار شيك براي شما انتخاب كنيم . 

بابك ماشين را روشن كرد و گفت : اي به چشم .

بابك و نسترن بعد از پياده شدن از ماشين هر دو وارد بوتيك شيك مردانه اي شدند . پسر جوان و خوش پوشي از آن دو استقبال كرد . 

بابك به مرد جوان سلامي داد و از او خواست كه كت و شلوار مخصوص دامادي را به آن ها نشان دهد . 

آن پسر جوان اندكي به انتهاي بوتيك رفت و قفسه اي كت و شلوارها را نشان بابك داد . 

بابك كه سعي داشت دلخوري نسترن را بر طرف كند ، نگاهي به وي انداخت و گفت : ميشه به همسرم نشون بدين ، ميخوام به سليقه اي خانم خريد كنم . 

نسترن حيرت زده به بابك نگاه كرد . باورش نمي شد كه بابك به او در انتخاب لباسش اختيار تام داده باشد . نگاهي پر از سپاس تحويل بابك داد . 

بابك هم لبخند زيباي به وي زد و گوشه اي ايستاد . 

نسترن با دقت به كت و شلوارها نگاه مي كرد . 

فروشنده يك كت و شلوار سفيد نشان نسترن داد .

نسترن نگاهي به كت انداخت و گفت : لطفا كت هاي مشكي نشونم بدين ، رنگي دوست ندارم . 

پسر جوان لبخند كوتاهي زد و كت ديگري را از قفسه بيرون آورد . 

نسترن مأيوسانه به كت زل زد و گفت : اين خيلي براقه ، يكم ساده تر باشه بهترِ .

پسر جوان با اندكي تعلل يك كت ساده از قفسه بيرون آورد و نشان نسترن داد . 

نسترن با ديدن كت با خوشحالي به طرف بابك برگشت و گفت : اين خوبه ، نه ؟!

لبخندي بر لب بابك آمد و گفت : هر چي شما بگي . 

نسترن باز به كت خيره شد و گفت : آره خوبه . 

بابك نزديك تر شد و از فروشنده خواست تا آن را پُرو كند . فرشنده كت و شلوار را به بابك داد . 

بابك به اتاق پرو رفت و نسترن نيز جلوی در اتاق منتظر ايستاد . 

طولي نكشيد كه بابك در اتاق را باز كرد و جلوي ديدگان نسترن ظاهر شد . 

نسترن با ديدن آن كت در تن بابك هيجان زده شد و گفت : واي چقدر بهت مياد بابك . 

نسترن نگاهش به بابك دقيق تر شد . شانه هاي بابك در كت جا خوش كرده بودند و بازوي ورزشي بابك نمايان شده بود . كمر بابك اندكي لاغر تر نشان ميداد . بابك همچون يك مدل رو به روي نسترن ايستاده بود . 

بابك كه نگاه خيره اي نسترن را بر روي خود ديد ، چرخي زد و گفت : اين انتخاب شماست خانمي ، مگه ميشه بد باشه . 

نسترن با شيطنت سرتكان داد و گفت : خير .

هر دو آرام شروع به خنديدن كردند . 

بابك با مهرباني گفت : نسترن بنظرت كرواتم چه رنگي باشه ؟! 

نسترن با مردد گفت : ميشه پاپيون بزني ؟!

بابك متعجب گفت : چرا پاپيون ؟!

نسترن به چشمان بابك زل زد و گفت : آخه پاپيون بنظرم قشنگ ترِ . 

بابك براي دلخوشي نسترن گفت : باشه خانمم .

بعد لبخندي به نسترن زد . 

نسترن از لبخند بي جاي بابك تعجب كرد و گفت : نكنه پاپيون زدن رو دوست نداري ؟! 

بابك دستي به موهايش كشيد و پاسخ داد : نه دوست دارم اما كلاً ترجيح مي دادم از كروات استفاده كنم . 

نسترن مظلومانه گفت : حالا اين يكبار رو بخاطر من پاپيون بزن . 

بابك دستان نسترن را به آرامي لمس كرد . در آن لحظه هواي شده بود تا نسترن را در آغوش گيرد و تا مي تواند كل صورت وي را غرق بوسه كند . 

نسترن بطور عجيبي احساسات مردانه اش را تحريك مي كرد . او فقط در برابر اين دختر ضعف نشان مي داد . 

بابك گوشه لبش را ميان دندان هايش قفل كرد . نسترن بدجوري با احساس و قلبش بازي مي كرد . لبش را رها كرد و دست بر روي لبان صورتي رنگ نسترن كشيد . 

نسترن از خجالت گُر گرفت . 

با غضب زير لب گفت : بابك داري چيكار مي كني ؟!

نسترن خود را پس كشيد . بابك زيرلب عذرخواهي كرد و به اتاق پرو بازگشت . 

نسترن شرمگين سر به زير انداخته بود . نمي دانست چرا بابك همچين رفتاري كرده بود . آن هم جلوي دو مرد غربيه . زير چشمي به فروشنده هانگاه كرد . هر دو مشغول صحبت بودند . نفسي از آسودگي كشيد . مي ترسيد كه يك وقت حركت نابجاي بابك را ديده باشند . 

با دستپاچگي به اطرافش نگاه كرد . صداي باز شدن در اتاق باعث شد به در خيره شود . بابك سر به زير از اتاق بيرون آمد و به سمت نسترن رفت . 

نسترن ابتدا اخمي كرد و به سمت ديگري سر چرخاند . بابك خود نيز از رفتارش خجالت زده بود و نمي دانست چطور آن را براي نسترن توجيه كند . 

آهسته قدم برداشت و به سمت فروشنده رفت . مرد جوان كه متوجه اي بابك شد ، با لبخندي گفت : مورد پسندتون بود ؟

بابك به نسترن چشم دوخت . نسترن پشت به وي ايستاده بود . 

بابك با بي حوصله گي دستي به گردنش كشيد و گفت : بله اين رو ميخوام . 

فروشنده كه از فروش جنسش خوشحال شده بود ، با رضايت گفت : مباركتون باشه . 

بابك كه همه ي حواسش به نسترن بود ، اصلاً صداي فروشنده را نشنيد و جوابي به او نداد . 

نسترن وقتي قيمت كت و شلوار را از زبان فروشنده شنيد ، سريع از بوتيك بيرون آمد و در انتظار بابك ايستاد . 

بابك بعد از حساب كردن كت و شلوارش ، دزدگير ماشينش را زد تا قبل از بيرون آمدنش ، نسترن درون ماشين بنشيند . خود نيز بعد از خداحافظي از مغازه خارج شد . بسته اي كتش را بر روي صندلي عقب اتومبيلش گذاشت . 

نسترن بعد از سوارشدنش گفت :مبارك باشه . 

بابك شرمگين گفت : معذرت ميخوام نسترن ، دست خودم نبود .

نسترن براي آنكه بحث به وجود نيايد ، گفت : اشكالي نداره ، بهترِ فراموشش كنيم . 

بابك سري تكان داد و حركت كرد . 

به اولين چراغ راهنماي كه رسيدند ، نسترن با بي حرصله گي گفت : بابك ميشه منو برسوني خونه ؟!

بابك نگاهي به نسترن انداخت و گفت : چرا ؟ نزديك ظهرِ بيا بريم ناهار بخوريم بعد مي رسونمت خونه . 

نسترن با بي حالي گفت : نه بابك امروز خيلي خسته شدم ، لطفاً منو ببر خونه . 

بابك به سمت خانه اي آقاي حقي راند و گفت : باشه عزيزم . 

نسترن پلك هايش را بر هم گذاشت و سرش را به صندلي تكيه داد . با صداي بابك چشم گشود . 

لبخندي به بابك زد و از ماشين پياده شد . بابك در خداحافظي كردن پيش قدم شد و رفت . 

نسترن اندوهگين زنگ خانه را زد . امروز هم روز خوبي برايش نبود . همه ي تصوراتش اشتباه بود . او فكر مي كرد كنار بابك بودن از ثانيه به ثانيه لذت مي برد و مي خندد اما انگار گاهي اوقات اين ثانيه ها هم نفس گير و تلخ مي شد . 

در خانه توسط آقاي حقي باز شد . نسترن از ترس چند قدم به عقب رفت . 

آقاي حقي غضبناك گفت : كدوم گوري بودي ؟!

نسترن بريده بريده گفت : آزمايشگاه 

آقاي حقي خشمگين چنگي به شال نسترن زد و او را با سرعت به حياط خانه كشاند ، گفت : تو از صبح تا حالا تو آزمايشگاه چه غلطي مي كردي ؟!

نسترن با صداي لرزاني گفت : مگه خودتون نگفتين بريم آزمايش كنيم ؟!

آقاب حقي انگشتش را به حالت تهديد تكان داد و گفت : من گفتم اما نگفتم تا ظهر بري و برنگردي .

نسترن با ترس گفت : رفته بوديم لباس عروس بخريم .

آقاي حقي با چشمان به خون نشسته از خشم گفت : تو با اجازه اي كي رفتي ؟! مگه شما به هم محرم شدين كه با هم هر جا دلتون خواست برين ؟!

نسترن با بغض گفت : بابا بخدا منم خبر نداشتم ، بابك يكدفعه منو برد .

آقاي حقي با صداي بلندي نعره زد و گفت : بابك غلط كرده ، تو لال شده بودي كه نگفتي نميام ؟!

نسترن بغض اش را به سختي فرو داد . نمي دانست چه جوابي به پدرش بدهد . اگر هم هر گونه بهانه اي مي آورد باز آقاي حقي حرفش را باور نمي كرد و او را متهم مي كرد . 

آقاي حقي فرياد كشيد و گفت : مگه با تو نيستم ؟

اشك از ديدگان نسترن سرازير شد . ثريا با عجله به سمت آقاي حقي رفت و گفت : بس كن محمد ، خونش رو تو شيشه كردي .

آقاي حقي با حرص گفت : من اگه سر اينو هم با چاقو ببُرم بازم كمه چه برسه خونش رو تو شيشه كنم . 

ثريا با نگراني گفت : اين كينه اي شتري تو آخر بلاي سرمون مياره . 

آقاي حقي با خشم گفت : بدرك .

ثريابه سمت نسترن رفت و او را به خانه و اتاقش برد . آقاي حقي هم به دنبال آنها رفت و گفت : هي به اين پسرِ بگو آخر اين هفته اي كه مياد بايد عروسي بگيره .

نسترن ناباورانه به ثريا نگاه كرد . ثريا هم از سخن آقاي حقي تعجب كرده بود . 

آقاي حقي وسط اتاق ايستاد و گفت : شنيدي چي گفتم ؟!

ثريا رو به روي آقاي حقي ايستاد و به آرامي گفت : محمد زشته ، نميشه كه ما تاريخ تعيين كنيم يه وقت فكر مي كنن از دخترمون سير شديم .

آقاي حقي با غضب گفت : مگه سير نيستم ؟! كم برامون دردسر درست كرده ، كم آبرومون رو برده ، جلوي دوست و فاميل خار و خفيفه ام كرده ، روم نميشه به كسي زنگ بزنم و دعوتشون كنم براي عروسي اين دخترِ اي بي شرم و حيا . 

ثريا با عصبانيت گفت : اصلاً هر غلطي كرده تو ديگه نمك رو زخم دل من و اين نباش . 

آقاي حقي مصمم گفت : همينِ كه گفتم ، بايد پنجشنبه اي ديگه عروسي بگيرن تا اون موقع هم اين حق نداره پاشو از تو خونه بيرون بذاره و اگر نه روزگارتون رو سياه مي كنم .

آقاي حقي از اتاق بيرون رفت . 

نسترن ملتمسانه گفت : مامان خواهش مي كنم يه كاري بكن ، نذار آبرو ريزي راه بندازه .

ثريا عاجزانه گفت : مي گي چيكار كنم ؟! تو چرا بهانه دستش دادي ؟!

نسترن گريه كرد و گفت : بجون خودم من خبر نداشتم و بابك منو برد . 

ثريا آهي كشيد و گفت : نسترن راه چاره اي نداريم بايد به حرفش گوش بديم .

نسترن غمگين گفت : فردا قرارِ خانم لطفي بياد خونه و در مورد تاريخ عروسي صحبت كنه ، بذارين اونا تاريخ تعيين كنن .

ثريا مكثي كرد و گفت : باشه . 

ثريا خواست از اتاق بيرون برود كه نسترن گوشه اي آستين لباسش را گرفت و گفت : به بابا درباره اي اومدن فرداي خانم لطفي چيزي نگو ، مي ترسم بازم طعنه و كنايه بزنه . 

ثريا با اطمينان گفت : غصه نخور چيزي بهش نمي گم .

****

خانم لطفي ساعت پنج عصر آماده شد تا به خانه اي آقاي حقي برود . 

نسترن در آشپزخانه مشغول شستن ميوه بود . و هر لحظه به در اتاق پدرش نگاهي مي انداخت كه ببيند كي به مغازه اش مي رود . 

ثريا هم به بهانه هاي مختلف به اتاقش مي رفت تا ببيند آقاي حقي براي بيرون رفتن حاضر شده است يا نه . اما انگار شوهرش قصد خارج شدن از خانه را نداشت . 

آقاي حقي بر روي تخت دراز كشيده بود . دفعه اي آخر ثريا ديگر طاقت نياورد و گفت : محمد مگه نميري مغازه ؟!

آقاي حقي با چشمان بسته گفت : نه 

ثريا هراسان گفت : نه ، چرا ؟! 

آقاي حقي چشم باز كرد و گفت : چي چرا ؟ از خونه اي خودم بيرونم مي كني ؟!

ثريا با پريشاني گفت : نه 

بعد با صورتي گرفته از اتاقش خارج شد . 

آقاي حقي نيشخندي به ثريا زد . 

ثريا نااميد به آشپزخانه رفت . 

نسترن اندوهگين گفت : حتما. نميخواد بره سركارش ؟

ثريا سري تكان داد و گفت : نه ، نمي خواد بره . 

نسترن با نگراني گفت : حالا چيكار كنيم ؟! 

ثريا با كلافگي گفت : هيچي 

نسترن چشم به ساعت آشپزخانه دوخت و گفت : الانِ ديگه خانم لطفي برسه . 

صداي زنگ خانه بلند شد . نسترن و ثريا هر دو با دلواپسي بهم ديگر زل زدند . 

آقاي حقي از درون اتاق داد زد و گفت : ثريا دارن در مي زنن . 

ثريا با حرص گفت : كر نيستم . 

ثريا و نسترن هر دو به پيشواز خانم لطفي رفتند . ثريا با خوشرويي از خانم لطفي استقبال كرد و او را به پذيراي برد . 

نسترن و ثريا با ديدن آقاي حقي بر روي مبل تك نفره اي پذيراي ، حيرت زده بهم نگاه كردند . 

خانم لطفي با احترام به آقاي حقي سلام كرد . 

آقاي حقي با لبخند از روي مبل برخاست و گفت : سلام از بنده است ، خوش اومدين . 

لعيا هم از رفتار آقاي حقي تعجب كرده بود . 

ثريا با ترس آب دهانش را قورت داد و گفت : خانم لطفي جان بفرماييد ، سر پا بدِ . 

لعيا آهسته قدم برداشت و بر روي اولين مبل نشست . 

ثريا چشم و ابروي براي آقاي حقي آمد . 

آقاي حقي بي توجه بر حركات ثريا بر جايش نشست و گفت : حال و احوال چطوره ؟!

لعيا سر به زير انداخت و گفت : شكر خوبيم .

آقاي حقي دست به آسمان بلند كرد و گفت : انشالله هميشه خوب باشين .

لعيا با دهان نيمه باز به صورت آقاي حقي چشم دوخت . اين آقاي حقي با آقاي حقي دوشب گذشته بسيار فرق مي كرد . نسترن و ثريا هم با دلشوره به آقاي حقي زل زده بودند . نمي دانستند باز چه نقشه اي در سر دارد كه اينگونه رفتار مي كند . 

آقاي حقي به نسترن نگاهي انداخت و گفت : برو براي خانم لطفي چاي بيار ، اينجا بربر ما رو نگاه نكن . 

نسترن نيم نگاهي به ثريا انداخت و سريع به سوي آشپزخانه رفت . 

ثريا هم با تني لرزان از اضطراب ، لبخندي تصنعي بر لب آورد و بر روي مبل نشست . با وارد شدن نسترن سكوت بين شان شكسته شد و آقاي حقي گفت : سريع تر دختر .

نسترن شتابان سيني چاي را به طرف خانم لطفي گرفت . خانم لطفي هم فنجان چاي را برداشت و تشكري كرد .

نسترن چاي را به مادر و پدرش نيز تعارف كرد و آنها هم فنجان هاي خودشان را برداشتند . 

نسترن خواست كنار مادرش بنشيند كه آقاي حقي با اخم گفت : دختر وقتي بزرگ تر ها نشستن تو از مجلس برو بيرون . 

نسترن اندوهگين از پذيراي خارج شد اما پشت در ايستاد تا به حرف هاي پدرش گوش فرا دهد . 

آقاي حقي چايش را نوشيد و گفت : خب خانم لطفي چه خبرِ كه تا اينجا اومدين ؟!

لعيا با لبخند نگاهي به ثريا كرد و گفت : اومدم در مورد تاريخ عروسي صحبت كنم . 

ثريا خواست حرفي بزند كه آقاي حقي به وي مهلت نداد و گفت : خانم شما بهترِ روي حرفتون با من باشه نه ثريا . 

خانم لطفي كه اصلاً دوست نداشت با آقاي حقي حرفي بزند ، با لحن سردي گفت : پوزش ميخوام قصد جسارت نداشتم . 

آقاي حقي با ابروهاي در هم گره كرده گفت : ولي متأسفانه جسارت كردين . 

لعيا خجالت زده سر به زير افكند . اين مرد باز به جلد خودش برگشته بود . 

آقاي حقي پوزخندي به خانم لطفي زد و گفت : اشكالي نداره شما هم مادر همون پسر هستين . 

لعيا خشمگين سر بلند كرد . بي احترامي به بابك برايش دشوار بود . اين مرد حق نداشت به آنها كنايه بزند . خودش از هر بي ادبي ، بي ادب تر بود . 

خانم لطفي خود را كنترل كرد تا بيشتر از اين عصباني نشود . دوست نداشت قاصد خبر بد براي بابك باشد . 

وي به آرامي گفت : آقاي حقي بهترِ يكم مراعات احوال بنده هم بكنيد ، من بدون غرضي با شما هم كلام شدم .

ثريا با آشفتگي گفت : خانم لطفي شما به بزرگواري خودتون ببخشيد ، محمد گاهي اوقات زيادي تند ميره .

آقاي حقي با غضب رو به ثريا كرد و گفت : ميشه تو حرف نزني ؟!

ثريا با عصبانيت از جايش برخاست و گفت : ميشه تو هم چند لحظه بياي بيرون .

آقاي حقي چشم هايش را تنگ كرد و گفت : آخه زن مي گه كوري ، نمي بيني مهمون تو خونه مون نشسته ؟!

ثريا با حرص گفت : محمد بيا كارت دارم ، خانم لطفي ما رو درك مي كنه . 

لعيا كه ديد بين زن و مرد جدال است ، با صورتي تاسف بار گفت : آقاي حقي بهترِ به خواست ثريا خانم عمل كنيد ، من در خدمتتون هستم . 

آقاي حقي به ناچار از جايش برخاست و همراه ثريا از پذيراي بيرون آمد . 

نسترن سراسيمه به اتاقش رفت . 

ثريا و آقاي حقي نيز به اتاقشان رفتند . 

آقاي حقي با خشم گفت : چيه ؟! چيكارم داري ؟

ثريا ملتمسانه گفت : محمد تورو خدا كوتاه بيا ، انقدر چوب لا چرخ اينا نكن ، بذار اين مسئله هم ختم به خير بشه ، اصلاً تو هدفت چيه ؟!

آقاي حقي با عصبانيت فرياد زد و گفت : من كي چوب لا چرخشون گذاشتم ، چرا حرف مفت ميزني زن ، بذار من حرف بزنم اگه مخالف ميل تو و دخترات بود بعد بيا گيساي منو بكش !!

آقاي حقي با سرعت از اتاق بيرون رفت . 

ثريا آهي كشيد و زير لب گفت : خدايا خودت به خير كن

نسترن با رد شدن آقاي حقي ، از اتاقش بيرون آمد و ثريا را ديد . نگاه نگرانش را به ثريا دوخت . 

ثريا غمگين گفت : نمي دونم بابات چه نقشه اي تو سرشِ ، دعا كن به خير بگذره .

نسترن با چشماني پر از اشك گفت : نذارين به خانم لطفي بي احترامي كنه .

ثريا با حرص گفت : مردك مگه اجازه ميده دهن باز كنم !!

نسترن ميان گريه كردن ، گفت : من بدون بابك ميميرم مامان .

ثريا اخمي كرد و گفت : مي گي چيكار كنم ؟! اگه دنبال پسر مردم نيفتاده بودي الآن اينم انقدر بيچارمون نمي كرد !!

ثريا خشمگين به پذيراي رفت اما ندانست كه چگونه قلب دخترش را شكست . 

نسترن با صورتي خيس از اشك به اتاقش بازگشت . زبان مادرش مثل نيش مار زهرآلود بود . آخر چه زماني معني محبت كردن را ياد مي گرفتند . از مادرش بعد از اين هم سختي انتظار نداشت با او اينگونه رفتار كند و طعنه بزند . 

اشك هايش را سترد و اندوهگين گفت : خدايا منو از اين زندگي خلاص كن .

****

سه روز از آن عصري كه خانم لطفي به خانه اي آقاي حقي آمده بود تا تاريخ عروسي را معين كند ، مي گذشت . 

آقاي حقي بعد از كلي كنايه و بي احترامي حرفش را به كرسي نشانده بود و براي پنجشنبه ي هفته اي ديگر تاريخ را تعيين كرده بود . خانم لطفي هم آن تاريخ را پذيرفته بود . 

بابك و خانم لطفي هر دو مشغول تداركات سفره اي عقد و عروسي بودند . آنها از آقاي حقي خواهش كرده بودند تا نسترن هم با آن دو همكاري و همراهي كند اما آقاي حقي مخالفت كرده بود و يونس را به جاي نسترن فرستاده بود . 

نسترن نيز روز به روز اندوهگين تر مي شد . پدرش هيچگونه اجازه اي به او نمي داد . حتي براي خريد وسايل مورد نياز خودش هم الهام و نسرين از خانه بيرون مي رفتند و طبق ليست نسترن خريد مي كردند . 

حنان هم در خانه كنار نسترن مي ماند و او را دلداري مي داد . گاهي اوقات نسترن دور از چشم آقاي حقي با بابك تلفني صحبت مي كرد . آن هم بطور مختصر و در عرض پنج دقيقه . 

در آن روزها ثريا هم سخت گير شده بود و نسترن را تحت نظر داشت . 

آقاي حقي هم بد اخلاق تر از قبل شده بود و سر هر مسئله اي دعوا مي كرد و فرياد مي كشيد . 

حنان وقتي ناراحتي و صورت غمگين نسترن را مي ديد ، عصباني مي شد و به زمين و زمان ناسزا مي گفت . او ديگر رابط مسقتيم بابك و نسترن شده بود . هر حرف يا نظري بود ، بابك وي را خبر مي كرد . حنان نيز خبر را به نسترن مي رساند . 

ثريا آن پنج دقيقه را هم از نسترن منع كرده بود . 

چهارشنبه شب بود كه همگي در خانه جمع شده بودند و داشتم با تلفن فاميل هاي نزديك را دعوت مي كردند . 

الهام ليست اسامي را گرفته بود و يونس و ثريا زنگ مي زند . 

نسترن هم كنارشان نشسته بود .

آخرين تماس هم طبق ليست اسامي زده شد.

آقاي حقي كه تا آن لحظه بي تفاوت داشت اخبار نگاه مي كرد ، گفت : فكر كنم يكي يادتون رفته دعوت كنيد . 

ثريا حيرت زده گفت : نه محمد ما به همه زنگ زديم .

آقاي حقي كنترل تلويزيون را بر روي مبل انداخت و گفت : پس حتما به داداش و زن داداشم زنگ زدين ولي من نشنيدم !!

نسترن با شنيدن اسم عمو و زن عمويش قبض روح شد . آنها ديگر چرا بايد دعوت مي شدند .

خواست از دعوت كردن آنها امتناع كند كه الهام گفت : بابا اونا كه با ما قهر هستن ، چرا بايد دعوتشون كنيم ؟!

آقاي حقي خشمگين شد و گفت : يعني چي ، خب حق دارن قهر باشن بعد سه سال بهشون جواب نه داديم .

ثريا بي حوصله گفت : محمد بهترِ بحث هاي قديمي رو پيش نكشيم .

آقاي از كوره در رفت و با عصبانيت گفت : حرف اضافي نباشه ، اگه داداشم تو اين عروسي نباشه منم نميام . 

ثريا از جايش برخاست و گفت : مگه ميشه تو نباشي ، ناسلامتي پدر عروس هستي .

آقاي حقي با غضب گفت : تا عموي عروس نباشه منم نيستم .

ثريا با كلافگي گفت : لبجازي رو بذار كنار ، اونا اگه دعوت هم بشن ، نميان !! هنوز كه هنوز پشت من و دخترا كلي بد و بيراه مي گن !!

آقاي حقي با بي تفاوتي گفت : به من چه ، بايد دعوتشون كني .

بعد نگاه پر از خشمش به نسترن دوخت و ادامه داد : تو هم بايد زنگ بزني و التماسشون كني كه حتماً بيان .

نسترن با ناباوري به پدرش زل زد . آخر چطور مي توانست آنها را به عروسيش دعوت كند . 

هنوز حرف هاي تلخ زن عمويش را از ياد نبرده بود . هنوز آن زخم هاي كه به روح و روانش لطمه زده بودند ، بهبود نيافته بود . 

مي دانست كه عمو و زن عمويش چشم ديدن او را نداشتند . حال چطور مي توانست آنها را راضي كند كه به جشن عروسيش بيايند . اگر هم مي آمدند ، مطمئن بود كه زن عمويش سكوت نمي كند و او را نزد بابك و مادرش رسوا مي كند . زن عمويش حتماً از اين فرصت دست نيافتني استفاده مي كرد . 

اشك از ديدگانش جاري شد . عاجزانه به پدرش نگاه كرد .

لب هاي لرزانش را از هم گشود و ملتمسانه گفت : بابا خواهش مي كنم از اين خواسته صرف نظر كنيد .

آقاي حقي بر سر نسترن داد كشيد و گفت : پس تو هم از اين پسرِ صرف نظر كن .

نسترن با شنيدن سخن آقاي حقي تمام تنش لرزيد . بهت زده به آقاي حقي خيره شد . 

بغض سنگيني به گلويش چنگ زد و داشت وي را خفه مي كرد . 

اين چه خواسته اي بود كه از پدرش مي شنيد . 

چرا انقدر اين مرد بي رحم بود . چرا به غم دروني فرزندش پي نمي برد و او را تحت فشار قرار مي داد . 

الهام كه اشك هاي نسترن را ديد ، غمگين گفت : بابا چرا همچين مي كنيد ، يكم ديدگاهتون به اين پسر تغيير بدين ، والا پسر بدي نيست . 

آقاي حقي اخم كرد و گفت : الهام تو دخالت نكن .

الهام خواست پدرش را متقاعد كند كه يونس گفت : الهام اين قضيه به ما ربطي نداره .

الهام چشم غره اي به يونس رفت . 

نسترن بغض اش را فرو داد و مصمم گفت : من از بابك دست نمي كشم ، به عمو اينا هم زنگ نمي زنم .

آقاي حقي از گستاخي يكباره اي نسترن به خشم آمد و سيلي محكمي به زير گوش نسترن زد . 

ثريا جيغ كشيد . الهام و يونس هم هراسان از جاي خود برخاستند . 

نسترن دستي به زير گوشش كشيد . گوشش زنگ مي زد اما درد اين سيلي در برابر درد قلبش هيچ نبود .

با نفرت به آقاي حقي زل زد .

آقاي حقي با عصبانيت گفت : اين بار آخرت باشه رو حرف من حرف ميزني .

نسترن با لجبازي گفت : من به عمو زنگ نمي زنم .

آقاي حقي غضبناك به سوي نسترن خيز برداشت و موهاي سياه رنگ وي را از زير شال قهوه اي رنگش كشيد و گفت : تو غلط مي كني ، هر چي هيچي نگفتم ، فكر كردي واسه خودت آدم شدي ؟!

آقاي حقي ، نسترن را بر روي زمين انداخت و موهاي كوتاه و بلند نسترن را در چنگ هايش گرفت و تا مي توانست بي رحمانه مي كشيد .

نسترن با صداي بلندي ناله مي كرد و براي خلاصي از الهام و ثريا طلب كمك مي كرد . 

الهام و ثريا هم آقاي حقي را به سمت ديگري مي كشيدند تا موهاي نسترن را رها كند اما آن دو زن حريف اين مرد پر قدرت نمي شدند .

الهام با صداي بلندي يونس را فرا خواند . 

يونس به كمك ثريا و الهام رفت . يونس بازوي آقاي حقي را گرفت و كشيد . آقاي حقي يك مشت تارموي نسترن را با حرص و خشم كشيد و از سر وي كند . 

نسترن جيغ بلندي كشيد . 

چشمش سياهي رفت .

فقط صداي گريه اي الهام و ثريا را مي شنيد . 

داشت از هوش مي رفت . 

چند بار پلك زد .

پدرش را ديد که موهايش را ميام انگشتانش گرفته بود . 

ديگر توان نداشت چشمش را باز نگه دارد و از حال رفت .

چند قطره آب را بر روي صورتش احساس كرد . 

هر بار تعداد چكيدن قطرها زيادتر مي شد . اما ناي چشم باز كردن را نداشت . سرش به شدت درد مي كرد . 

صداي نگران نسرين را شنيد كه مي گفت : الهام چرا به هوش نمياد ؟!

الهام مضطرب شده بود . دستش را تند تند در ليوان آب مي كرد و بعد به صورت نسترن مي پاشيد .

يونس وارد اتاق شد ، گفت : هنوز به هوش نيومده ؟!

الهام با نگراني گفت : نه كاش مي برديمش بيمارستان .

يونس نگاهي به درون هال انداخت . آقاي حقي در سكوت نشسته بود .

يونس از آقاي حقي چشم گرفت و گفت : نمي دونم اگه بخوايين مي بريمش .

الهام ليوان را به دست نسرين داد و گفت : باشه من الآن حاضرش مي كنم .

يونس باشه اي گف و از اتاق بيرون رفت . 

الهام برخاست كه ثريا با صداي گرفته اي گفت : هيچ جا نمي برينش .

نسرين حيرت زده گفت : چرا مامان ، من از وقتي اومدم نسترن بي هوش بوده الآن يك ساعته كه ميگذره !!

ثريا با حالت زار و چشم هاي گريان گفت : به هوش بياد كه چي بشه ؟! باز از دست اون ظالم كتك بخوره ، كاش من به دنيا نيومده بودم كه شما سه تا رو هم بدبخت نمي كردم . 

الهام به سمت مادرش رفت و با بغض گفت : خدا نكنه مامان ، ما اومديم كه بدبختي بكشيم . 

ثريا زانوهايش را بغل كرد و گفت : نمي دونم كجاي كارم اشتباه بوده كه تاوانش رو شماها پس ميدين !!

الهام با صداي بلندي گريه سر داد و ثريا را به آغوش كشيد . 

نسرين هم بي صدا اشك مي ريخت .

نسترن همه ي حرف هاي مادرش و خواهرانش را شنيده بود . او هم همچون آنها غمگين و ناراحت بود . 

الهام راست مي گفت . آنها به دنيا آمده بودند تا اسير دست هاي موجودي بنام مرد شوند و بدبختي بكشند . 

هر چهارنفرشان ظلم و ستم ديده بودند . 

حال كه يكي شان قصد داشت زندگي خوشي را شروع كند هم مانع بزرگي بنام پدر بود . 

*******

غروب هر جمعه غمگين و كسل كننده است اما غروب اين جمعه براي نسترن يك فاجعه اي بزرگي رقم زده شده بود . 

يك فاجعه اي كه خوشبختي و آرامش را براي هميشه از وي گرفته شد . 

آقاي حقي تلفن دستي را برداشت و به اتاق نسترن رفت .

نسترن با چشم هاي پر از اشك بر روي تختش نشسته بود . 

با ديدن آقاي حقي اشك هايش سرازير شدند . تلفن را در دستان پدرش ديد. 

آقاي حقي تلفن را به طرفش گرفت و گفت : به عموت و زن عموت زنگ بزن و اونا رو دعوت كن . 

نسترن كه ديگر راه چاره اي نداشت . با دست هاي لرزان تلفن را گرفت و با مكثي طولاني شماره اي خانه اي عمويش را رد كرد . 

بعد از چند بوق صداي الوي زن عمويش در گوش هايش پيچيد . 

نمي دانست چه بگويد و از كجا شروع كند . دلش به اين كار راضي نبود . سكوتش طولاني شد . 

زن عمويش از پشت خط بي حوصله گفت : الو چرا حرف نمي زني ؟!

بغض كرد . به آقاي حقي زل زد . آقاي حقي چشم غره اي نثار كرد . 

از ترس با صداي لرزاني گفت : الو ، سلام .

صداي نسترن براي زن آشنا آمد اما درست نمي دانست صاحب اين صدا كيست . 

پس به آرامي گفت : سلام ، بفرماييد .

نسترن از لحن آرام زن عمويش فهميد كه او را نشناخته است . با صداي كه فقط خودش شنيد ، گفت : زن عمو من نسترن هستم . 

زن باشنيدن اسم نسترن كمي شوكه شد . اخم هايش را درهم كشيد . خواست تلفن را قطع كند كه حس كنجكاويش به وي اجازه اي قطع كردن را نداد .

شاكيانه گفت : چيه ؟ چيكار داري ؟!

نسترن اندوهگين به آقاي حقي نگاهي انداخت . 

آقاي حقي از ميان دندان هاي قفل شده اش گفت : حرف بزن .

نسترن سراسيمه گفت : زن عمو مي خواستم براي عروسيم شما رو دعوت كنم . 

ديگر اشك مجال صحبت كردن را به نسترن را نداد . 

صداي زن عمويش را از پشت خط شنيد كه مي گفت : دختر پررو خجالت نمي كشي ، فكر كردي ما مغز خر خورديم كه بيايم عروسي توي عفريته ، هنوز يادم نرفته كه چيكار با ما كردي ، پسرم بخاطر تو آواره اي كوچه و خيابون شد ، تف تو روت بياد بي شرم و حيا .

صداي بوق با هق هق بلند نسترن درهم پيچيد . تلفن از دست وي بر روي تخت افتاد . 

صورتش را با دستانش پوشاند و گريه كرد . 

آقاي حقي با عصبانيت گفت : براي چي قطع كردي ؟ 

شانه هاي نسترن از شدت گريه به لرزش افتادند . پدرش باز او را مقصر مي دانست و متهم مي كرد . 

آقاي حقي خشمگين گفت : هوي با توام ، صدات رو ببُر و باز زنگ بزن . 

نسترن صدايش اوج گرفت . ديگر محال بود كه زنگ بزند . اصلاً پدرش ديگر برايش مهم نبود . 

آقاي حقي وقتي ديد نسترن به حرف هايش را گوش نمي دهد . با صداي بلندي گفت : ببين اگه زنگ نزني داغ اون پسرو رو دلت ميذارم . 

دست هاي نسترن در كمال ناباوري پايين آمد . پدرش چرا اينگونه با وي طي مي كرد . شايد اگه بابك را دوست نداشت هيچ وقت به پدرش گوش فرا نمي داد و جوابش را هم نمي داد . 

لب هاي خشكيده اش را از هم باز كرد و با بغض گفت : ديدين كه زنگ زدم ، زن عمو هر چي از دهنش در مي اومد بهم گفت و قطع كرد ، ديگه چيكار كنم ؟!

آقاي حقي با بي خيالي گفت : بازم زنگ بزن ، اونا بايد بيان عروسي . 

نسترن ملتمسانه گفت : بابا اگه اونا بيان عروسي رو بهم مي زنن .

آقاي حقي يك تاي از ابروهايش را بالا داد و گفت : همچين كاري نمي كنن ، مگه مثل تو بي آبرو هستن !!

نسترن با صورتي درهم چشم از پدرش گرفت . آخر پدرش از كدام بي آبروي دم مي زد . مگر او اولين و آخرين بود . 

آقاي حقي مصرانه گفت : دِ يالا زنگ بزن .

نسترن خودش را مچاله كرد . باز زنگ مي زد و طعنه مي شنيد ، مگر بيمار بود !!

در دل گفت : خدايا چرا دست از سرم بر نميداره !!

آقاي حقي باز بر روي مغزش رژه رفت و گفت : نسترن معطل نكن ، زنگ بزن . 

نسترن با بي ميلي تلفن را در دست گرفت و شماره را برگرداند . قبل از اينكه زن عمويش حرفي بزند ، گفت : زن عمو خواهش مي كنم اين پنجشنبه بيان عروسي ، گذشته ها رو هم فراموش كنيد ، بذارين دعاي خيرتون پست سرم باشه .

زن عمويش خشمگين گفت : براي چي بيام ، خيلي دوست دارم ريخت نحست رو ببينم ، دعا من هميشه اينكه بري زير گِل ، جوون مرگ بشي انشالله . 

تلفن باز توسط زن قطع شد . 

نسترن ديگر طاقت نياورد و با عصبانيت گفت : بيا اينم از داداش و زن داداشت ، همين رو مي خواستي ، ديگه اگه چاقو هم زير گلوم بذاري زنگ نمي زنم . 

آقاي حقي كه نزد نسترن شرمسار بود ، با آشفتگي گفت : صداتو رو من نبر بالا .

نسترن از مرد روبه رويش متنفر گشت . ديگر او را پدر خود نمي دانست . مي خواست براي هميشه اين مرد را در زندگي اش به فراموشي بسپارد . 

ديگر ارزش و احترامي برايش قائل نبود . 

ثريا با نگراني به اتاق آمد و گفت : محمد ما رو بكش و خلاصمون كن . 

آقاي حقي غضبناك به ثريا نگاهي انداخت و از اتاق بيرون رفت . 

****

موهايش توسط آرايشگرش مرتب و ژل زده شد . به كمك دستيار آرايشگرش كتكش را هم بر تن كرد .صداي زنگ گوشي اش بلند شد . به شماره نگاهي انداخت . باز همان شماره اي ناشناس بود . تماس را رد كرد و به خودش در آينه اي قدي آريشگاه زل زد . همه چيز خوب و زيبا بنظر مي رسيد . 

امشب شب وصالش با نسترن بود بعد از كلي دردسر كشيدن . به ساعت مچي اش نگاهي انداخت . بايد مي رفت تا نسترن را از آرايشگاه مي آورد . 

از آرايشگر و دستيارش خداحافظي كرد و به سمت ماشين گل زده اش رفت . 

گل عروس را بر روي صندلي عقب گذاشت . 

خود نيز پشت فرمان نشست . استارت را زد كه حركت كند . در همان حين صداي پيام گوشي اش بلند شد . 

پيام هم از طرف ناشناس بود . با اندكي تعلل پيام را باز كرد و خواند .

( اگه نياي پارك بدون خيلي گول خوردي ، براي آيندت كه شده حتماً بيا . )

چند بار پيام را از اول خواند . نمي دانست هدف اين ناشناس چي بود .

يك هفته مي شد كه شب و روز اين فرد به بابك زنگ مي زد . هر بار حرف هاي نامفهومي مي گفت و قطع مي كرد . بابك هم او را جدي نمي گرفت و ديگر به تماس هايش جواب نمي داد .

متن پيام بطور عجيبي او را كنجكاو كرده بود . باز به ساعتش نگاه كرد . هنوز وقت داشت كه به سراغ نسترن برود . خود را به محل قرار رساند . 

بر روي يكي از نيمكت هاي آهني منتظر نشست . 

مردي نسبتاً كوتاه قدي را ديد كه به سمت وي مي آمد . از جايش برخاست . 

آن مرد به سر تاپاي او نگاه كرد و گفت : نه نسترن خوب پسري رو تور زده !!

بابك با شنيدن نام نسترن از زبان آن مرد خشمگين شد و گفت : بهتر بري سر اصل مطلب . 

آن مرد گفت : اصل مطلب هم به نسترن ربط داره .

بابك عصباني شد و گفت : تو كي هستي كه اسم نسترن رو بدون هيچ پسوندي و پيشوندي به اون زبونت مياري !

مرد خنديد و گفت : والا نسترن خانم شما ، قبلاً زن بنده بود . 

بابك بهت زده به مرد نگاه كرد . 

اين مرد كجا و نسترن كجا ؟! 

سن اين مرد خيلي بيشتر از اين ها بود كه بخواهد شوهر نسترن باشد .

بابك از شد خشم دندان قروچه اي كرد و گفت : دروغ نگو آشغال .

مرد گردنش را خارند و گفت : دروغم چيه ؟ من علي پسر عموي نسترن هستم ، ما قبلاً زن و شوهر بوديم .

بابك با عصبانيت گفت : چرا بايد حرفت رو باور كنم ؟!

علي پوزخندي زد و گفت : چرا باور نكني ، مي خواي بهت مدرك نشون بدم ؟!

بابك كه از راست گفتن اين مرد شك داشت ، گفت : اره نشون بده مدركت رو .

علي از جيب كت چرمي اش كپي شناسنامه اي خود و نسترن را بيرون آورد و به دست بابك داد . 

بابك حيرت زده به برگه ها نگاه كرد . باورش نمي شد كه اين ها راست باشد . 

پاهايش سست شدند . چهره اي نسترن را بياد آورد . آن خنده ها ، اشك ها ، حرف هاي عاشقانه اش .

زير لب با بغض گفت : پس همه اش دروغ بود نسترن . 

سرش را ميان دستانش قفل كرد . خشم و ضعف هر دو به او غلبه كرده بودند . 

غرورش به دست دختري جريحه دار شده بود . آن هم به دست كسي كه عاشقانه او را مي پرستيد . 

لعنتي زير لب فرستاد . باورش نمي شد نسترن اين حقيقت مهم را از وي پنهان كرده باشد .

علي خوشحال بود از اينكه بابك را خرد و عصباني كرده بود .

در دل پيروزمندانه گفت : نسترن خانم تو فقط مال مني نه كس ديگه اي .

بابك سر بلند كرد . 

لبخند برلبان علي را ديد . خشمگين شد . 

باغصب گفت : تو چرا امروز پيدات شده ، چندماه پيش كجا بودي ؟!

علي با حرص گفت : من نمي دونستم نسترن با كسي ارتباط داره تا اينكه خودش زنگ زده بود خونه اي بابام و براي عروسي دعوتشون كرده بود . 

بعد اندوهگين ادامه داد : من نسترن رو خيلي دوست داشتم ، ما هر شب با هم خوش مي گذرونديم اما ...

بابك از شنيدن كلمه اي خوش گذراني ، خونش به جوش آمد و با عصبانيت از جايش برخاست . يقه اي علي را گرفت و گفت : خفه شو مرتيكه ، تو داري دروغ مي گي ، نسترن من از برگ گل هم پاك تر.

علي كه يكه خورده بود . با خشم گفت : چرا بايد دروغ بگم اصلاً برو از خودش بپرس حتماً بهت مي گه كه شبا رو با من سر مي كرده اما وقتي عشق و حالش رو كرد ، بعد بهانه آورد و از من طلاق گرفت . 

بابك ديگر تحمل شنيدن حرف هاي اين مرد را نداشت . مشت محكمي به زير چشمان وي زد . علي بر روي زمين افتاد . 

بابك به سمتش رفت و او را بلند كرد . خشمگين گفت : اين بار آخري باشه كه در مورد نسترن همچين چرت هاي به زبونت مياري .

علي هم عصباني شد و يقه اي كت بابك را گرفت و گفت : ابله من واسه خودت گفتم ، امشب كه باهاش سر كردي ، فردا مي فهمي كه نسترن يك دروغگو بيشي نيست . 

بابك از حرص و عصبانيت ضربه اي به سر علي زد و نعره كشيد : خفه شو عوضي . 

علي با كف دستش پيشانيش را فشار داد و سريع به سمت بابك خيز برداشت .لگدي به زير شكم بابك زد . بابك از درد خم شد . 

علي او را بر روي زمين انداخت و به چانه اش مشتي زد . گوشه اي لب بابك ترك خورد و پر از خون شد . 

هر دو مرد بر روي زمين خوابيده بودند و همديگر را كتك مي زند . 

كت و شلوار دامادي بابك كثيف و خاكي شده بود . بعد از كلي جدال هر دو خسته شدند و يكديگر را رها كردند .

بابك نفسي تازه كرد و از روي زمين برخاست . با حرص لگدي به پهلوي علي زد و با تهديد گفت : اين بار آخرت باشه كه مزاحم زندگي من ميشي .

بعد دستي به گوشه لب خوني اش كشيد و به سمت ماشينش رفت . 

علي با پريشاني گفت : خواهيم ديد زندگيت رو .

بعد با صداي بلندي همچون ديوانه ها خنديد .

***

نيم تاج بر سرش گذاشته شد . تور را هم وصل كردند . لبخند زنان از روي صندلي برخاست . 

صورتش خيلي تغيير كرده بود . ابروهايش نازك شده بودند . لبان سرخ رنگش همچو يك رز بر روي صورتش خودنماي مي كرد . سايه اي سياه و سفيده اش همانند شبي پر از ستاره مي درخشيد . 

حنان ذوق زده از وي عكس مي گرفت . 

نسترن كه از عكس گرفتن هاي حنان خسته شده بود ، گله مند گفت : حنان خواهش مي كنم بس كن ، ديونه ام كردي .

حنان با اخم گفت : اِ خب دارم عكس مي گيرم . 

نسترن بي حوصله گفت : خب يكي ، دو ، سه تا الان صدتا عكس گرفتي!!

حنان با لب هاي آويزان گفت : خب خيلي خوشگل شدي .

نسترن لباس پفي اش را كمي تاب داد و گفت : چشمات خوشگل مي بينه اما بذار وقتي بابك اومد ، عكس بگير . 

حنان پشت چشمي نازك كرد و با سردي گفت : باشه .

نسترن با آوردن نام بابك به ساعت ديواري آرايشگاه نگاه كرد . عقربه اي ساعت پنج عصر را نشان مي داد . قرار وي با بابك يك ربع به پنج بود . 

دير كردنش را به پاي ترافيك گذاشت . براي گذشت زمان ، خود را مشغول صحبت كردن با حنان كرد . 

با خوشحالي به حنان گفت : الآن خيلي راحت و سبك بال شدم .

حنان همه ي حواسش به ديدن عكس هاي كه گرفته بود ، حيرت زده گفت : براي چي اون وقت ؟!

نسترن با حرص دوربين را از دست حنان كشيد و گفت : از اينكه اون نامه ها رو براي بابك نوشتم ، الآن چند روزِ كه ميگذره ، مطمئنم بدستش رسيده و خوانده با اين حال بابك اصلاً به روم نياورد ، خدا رو شاكرم كه همچين مردي قرار شوهرم بشه .

حنان با ديدن لبخند بر لب نسترن ، او هم لبخند تصنعي زد و گفت : بابك مرد فهميده اي هستش .

بعد از جايش برخاست و به سمت ديگري از آرايشگار پشت به نسترن ايستاد . عرق سردي بر پيشانيش نشسته بود . هنوز مردد بود كه كار درستي كردن است يا نه ؟!

او فقط و فقط خوشي نسترن را مي خواست .شايد اگر بابك از متن آن نامه ها باخبر مي شد ، پا پس مي كشيد و نسترن باز شكست مي خورد . او نمي خواست نسترن ديگر در زندگي اش ناراحت و غمگين شود . سعي داشت به خود بقبولاند كه كار درستي انجام داده است . 

عرق را از پيشانيش پاك كرد و لبخند زنان به سمت نسترن رفت . 

نسترن برخاست و با نگراني گفت : حنان چرا بابك نيومد ؟!

حنان با كلافگي گفت : نمي دونم ، بذار بهش زنگ بزنم . 

حنان موبايلش را از درون كيفش بيرون آورد و شماره اي بابك را گرفت . چند بوق خورد و تماس قطع شد . 

حنان با صورتي درهم گفت : برنميداره !!

نسترن با پريشاني گفت : يعني كجا مونده ، يكبار ديگه زنگ بزن . 

حنان بار ديگر تماس گرفت اما اينبار هم تلفنش بي پاسخ ماند .

****

بابك با عصبانيت رانندگي مي كرد . از همه ي ماشين ها سبقت مي گرفت . حرف هاي علي لحظه اي ذهنش را رها نمي كرد و مدام تكرار مي شد . سعي مي كرد خود را قانع كند كه آن مرد يك دروغگو و حقه باز است . شايد هم از طرف آقاي حقي مأمور شده بود با اين حرف ها عروسيشان را بهم بزند . 

مي دانست كه آقاي حقي لجباز و مرد كينه اي ست ، پس به طور حتم كار آقاي حقي بود . نسترن هيچ وقت نمي توانست به او دروغ بگويد . او خودش شناسنامه اي نسترن را ديده بود . هيچ اسمي در آن نبود . حتماً آن كپي ها هم جعلي بودند . 

با حرص به فرمان كوبيد و گفت : آقاي حقي برات متأسفم كه به اهداف شومت نرسيدي . 

به كت و شلوار كثيفش نگاه كرد . ناراحت شد . اين انتخاب نسترن بود براي امشب اما آن پست فطرت كتش را خاكي كرده بود . به سمت خانه شان راند تا لباسش را تعويض كند . به خانه كه رسيد ، با عجله به حمام رفت و دوشي گرفت . تكه يخي هم بر روي لب ورم كرده اش گذاشت . 

سريع به سمت كمدش رفت و يك كت و شلوار سورمه اي رنگي را بيرون آورد و پوشيد . كرواتي به همان رنگ هم زد . موهايش را درست كرد ، كفش هايش را نيز تغيير داد و از خانه خارج شد . به سمت آرايشگاه حركت كرد . وقتي به نزديكي آرايشگاه رسيد .

گوشي اش را از درون داشبورد اتومبيلش بيرون آورد . به صحفه اي موبايلش نگاهي انداخت . چهار تماس بي پاسخ از طرف حنان داشت . 

با پريشاني شماره اي حنان را گرفت ، مي دانست كه خيلي دير كرده است . صداي الوي حنان در گوشي پيچيد .

بابك با آشفتگي گفت : شرمنده خانم مدرس من كاري برام پيش اومده بود ، نتونستم خودم رو سريع برسونم تا پنج دقيقه اي ديگه جلو آرايشگاه هستم . 

حنان لبخندي به صورت نگران نسترن زد و گفت : باشه آقاي لطفي .

حنان تماس را قطع كرد و با خوشحالي گفت : بيا اينم از داماد گمشده . 

نسترن مضطرب گفت : حالش خوب بود ؟

حنان با لبخند گفت : بله ، بله ، بله 

نسترن نفسي از آسوده گي كشيد و گفت : خب خدا را شكر .

حنان چشمكي زد و خنديد . 

نسترن اندوهگين گفت : حنان خيلي دلشوره دارم .

حنان با شيطنت گفت : خب طبيعي هستش ، مثلاً داري عروس ميشي .

نسترن با پريشاني گفت : نه، بخاطر عروس شدنم نيست اما مي ترسم ...

حنان چيني بر پيشانيش نشاند و گفت : از چي مي ترسي ؟!

نسترن غمگين گفت : مي ترسم يه وقت ...

خنان براي اينكه نسترن را آرام كند ، دستانش را گرفت و گفت : از هيچ چيزي نترس ، اتفاقي هم قرار نيست بي افته .

نسترن سر به زير انداخت و گفت : اميدوارم كه همه چيز به خوشي بگذره .

صداي بوق ماشين بابك از درون كوچه شنيده شد . 

نسترن به حنان نگاه كرد و گفت : بابك اومد .

نسترن پشت در شيشه اي آرايشگاه ايستاد ، تور را جلوي صورتش انداخت . حنان آرام پرده را كنار زد ر در را باز كرد . 

نسترن كه سر به زير انداخته بود ، حيرت زده به كفش و پاچه سورمه اي شلوار بابك خيره شد . با صورتي برافروخته و متعجب زده سر بلند كرد و به چشمان بابك زل زد .

بابك لبخندي تحويل نسترن داد و گفت : عروس خانم خوشگل اينجوري نگام نكن ، بعداً برات توضيح ميدم .

نسترن با نگراني چشم از بابك گرفت و به حنان نگاه كرد . حنان هم از رنگ كت و شلوار بابك تعجب كرده بود . 

صداي فيلمبردا را شنيدند كه مي گفت : آقا داماد لطفاً تور رو از روي صورت عروس خانم بردارين و پيشونيش رو ببويسن . 

بابك لخندي بر لب آورد و آرام به سمت نسترن قدم برداشت . تور را كنار زد و پيشاني نسترن را بوسيد . 

نسترن لبخند دلنشيني به بابك زد . 

باز صداي فيلمبردار آمد كه گفت : خب حالا گل رو بدست عروس خانم بدين .

بابك گل هاي سفيد و صورتي پيچيده در هم را به دست نسترن داد . نسترن با ناز لبخندش را پهن تر كرد و گل را گرفت . به خواست فيلمبردار هر دو سوار ماشين شدند . 

حنان هم سوار اتومبيل خودش شد . بابك جلوتر از همه به سمت خانه اي آقاي حقي راند . در بين راه هم اندكي فيلمبرداي كردند . 

نسترن وقتي از ماشين فيلمبردار فاصله گرفتند ، رو به بابك كرد و گفت : بابك چرا كت و شلواري كه خريديم رو نپوشيدي ؟!

بابك به آرامي پاسخ داد : پوشيدم اما اتفاقي برام افتاد كه مجبور شدم برم عوضش كنم .

نسترن حيرت زده گفت : چه اتفاقي ؟!

بابك اندكي مكث كرد و گفت : با يكي درگير شدم .

نسترن با نگراني گفت : براي چي ؟!

بابك با يادآوري حرف هاي مزخرف علي اخم كرد و گفت : يه آدم بي خودي بود كه چرت و پرت مي گفت ، منم باهاش دعوا كردم و لباسم خاكي شد . 

نسترن با آشفتگي گفت : يعني چي چرت و پرت مي گفت ؟!

بابك بي حوصله گفت : اي بابا نسترن گير داديا ، امروز و روز من و توست ، بذار لذت ببريم .

نسترن اندوهگين گفت : درست اما من نبايد بدونم چه اتفاقي افتاده ؟!

بابك لبخندي زد و گفت : نه بعداً برات تعريف مي كنم . 

نسترن زير لب باشه اي گفت و خودش را مشغول بازي كردن با گل دستش كرد . استرس و اضطراب تمام بدنش را احاطه كرده بود . دلش نداي بدي ميداد . نگاهي به بابك انداخت ، متوجه اي گوشه لب بابك شد . هراسان دستش را به طرف لب بابك برد و گفت : واي تو زخمي شدي ؟!

بابك با شيطنت گفت : نسترن همچين ميگي ، انگار تير خوردم ، يك ترك خوردگي كه نميشه زخم !!

نسترن با بغض گفت : حتماً علت اينو هم نمي خواي بگي ؟!

بابك ابرو بالا انداخت و به سرعت ماشينش افزود . او قصد داشت ذهن نسترن را به سمت ديگري معطوف كند تا كمترجوياي اتفاق هاي پيش آمده شود . او نمي خواست نسترن چيزي از علي و حرف هاي علي بوي ببرد . مي دانست آن مرد فرستاده اي آقاي حقي است . زير چشمي به نسترن نگاه كرد . نسترن همانند يك فرشته بود . آقاي حقي چطور مي توانست همچين دروغ هاي زشتي را پشت سر دخترش بگويد . 

آن مرد بازيگر خوبي براي ايفاي نقشش بود . شايد اگر نسترن را به درستي نمي شناخت ، حرف هاي آن را باور مي كرد و نزد همه نسترن را باز خواست مي كرد و دليل پنهان كاريش را مي پرسيد . 

****

با صداي كِل الهام و لعيا ، عروس و داماد پا به حياط گذاشتند . مهمان هاي مرد در حياط نشسته بودند و مهمان هاي زن هم در هال و پذيراي . 

نسرين با يك سيني اسپند و زغال از هال بيرون آمد و جلوي نسترن گرفت . نسترن كمي از اسپند را برداشت و دور سر بابك چرخاند و بعد بر روي زغال ريخت . بابك هم كار نسترن را تكرار كرد .نسترن و بابك با قدم هاي آهسته وارد هال شدند .

نسترن با لبخند و آرام به مهمانان زن سلام كرد تا اينكه با ديدن صورت خشمگين زن عمويش لبخند بر لبانش خشكيد و با ترس به وي نگاه كرد . 

با صداي لزراني گفت : سلام زن عمو خوش اومدين .

زن نگاهي پر از حقارت به بابك انداخت و گفت : سلام 

نسترن منتظر ماند تا زن عمويش برايش آرزوي خوشبختي كند اما با سكوت زن عمويش روبه روشد و با صداي گرفته اي به بابك گفت : بريم .

بابك حيرت زده به زن عموي نسترن نگاه كرد . لحن كلام و نگاه اين زن پر از نفرت و خشم بود . ياد علي افتاد . بابك به صورت رنگ باخته اي نسترن زل زد .

از صورت نسترن ترس را مي شد به وضوح ديد . بابك با كلافگي كرواتش را شل كرد . در آن سرما عرق كرده بود . لحظه اي ترسيد كه نكند حرف هاي آن مرد درست باشيد و نسترن يك زن طلاقي باشد .

خشمگين به نسترن نگاه كرد . الهام كه اخم بابك را ديد ، آشفته شد . او هم ترسيد كه نكند بابك بوي برده باشد . زير لب لعنت به زن عمويش فرستادو با لبخندي تصعني گفت : نسترن جان ، آقا بابك بريد ، بشينيد پشت سفره عقد ، عاقد الان مياد . 

نسترن از اينكه الهام به موقع فريادرسش شده بود ، خدا را شكر كرد و با عجله به پذيراي رفت . 

سفره اي عقدشان نصف پذيراي را گرفته بود . بسيار زيبا و شيك چيده بودند . 

نسترن بر روي صندلي نشست ، بابك هم كنار وي نشست . بابك خواست علت سردي رفتار رفتار زن عمويش جويا شود كه ، حنان با شيطنت گفت : يك ، دو ، سه 

بعد هم صداي فلش دوربين پيچيد . حنان چندين عكس گرفت و مهلت به بابك و نسترن نمي داد . با شنيدن صداي خانم لطفي ، حنان دست از عكس گرفتن برداشت و به سمت خانم لطفي برگشت . 

لعيا با مهرباني گفت : عاقد داره مياد تا خطبه رو بخونه .

حنان قند را از سفره عقد برداشت و گفت : پس من قند مي سابم . 

لعيا از ذوق حنان خنديد و گفت : باشه عزيزم .

الهام و نسرين هم دو طرف پارچه اي ساتن سفيد رنگ را گرفتند و كنار عروس و داماد ايستادند . 

به خواست ثريا بزرگ تر هاي فاميل وارد پذيراي شدند . بين آن زن ها ، زن عموي نسترن هم بود .

خانم ها دور تا دور سفره اي عقد ايستادند . گروهي فاميل بابك بودند و گروهي فاميل نسترن . بابك نگاهي به اطرافشان انداخت . همه منتظر ورود عاقد بودند ، او هم از اين وقت كوتاه استفاده كرد.

آرام زير گوش نسترن گفت : نسترن چرا زن عموت شاكي به نظر مي رسيد ؟!

نسترن متعجب زده به بابك نگاه كرد . او كه برايش همه چيز نوشته بود ، پس چرا بابك علت رفتار سرد زن عمويش را نمي دانست !!

نسترن خواست حرفي از نامه ها بزند كه صداي تعارف يونس براي وارد شدن عاقد ، مانع حرف زدن وي شد . سر به زير انداخت . عاقد با گفتن سلام و عليكم بر روي صندلي نشست . 

يونس با صداي بلندي گفت : خانم ها لطفاً ساكت باشن تا صداي حاج آقا به عروس خانم برسه . عاقد لبخندي به يونس زد . زن هاي مجلس هم در سكوت ايستادند . 

عاقد با گفتن بسم الله الرحمن الرحيم باقي حرفش در دهانش ماند . صداي زن عموي نسترن بلند شد كه با آه و حسرت گفت : خدايا مگه پسر من چيش كمتر از اين پسر بود ، يعني پسرعموت رو به يه پسر غربيه فروختي ؟!

الهام هراسان به سمت زن عمويش رفت و گفت : زن عمو خواهش مي كنم ساكت باشين . 

زن با عصبانيت گفت : چرا ساكت باشم ، مگه حرف حق هم گله داره ، علي من مثل دسته اي گل بود اما خواهر چشم سفيد تو بعد از سه سال زندگيش رو بهم ريخت ، منكه مي دونستم كسي رو زير سرش داره اما علي ساده اي من مي گفت ، نسترن دختر نجيبي هستش حالا كو نجابتش ؟! معلوم نيست اين پسر رو از كجا پيدا كرده !!

خانم لطفي در كمال ناباوري ، معترض گفت : خانم محترم بفهميد كه چي دارين ميگين ؟!

زن به سمت لعيا خيز برداشت و گفت : چي دارم ميگم ، از داغ دل خودم و بچه ام ميگم .

زن اشاره اي به نسترن كرد و ادامه داد : سه سال وقت بچه ام رو تلف كرد ، با روح و روانش بازي كرد ، آخر سرم گفت طلاق ميخوام . 

لعيا حيرت زده گفت : چي ؟! طلاق !!

زن با چشماني اشكبار گفت : آره ، نگو كه خبر نداري .

لعيا با چشم هاي گرد شده به نسترن و بعد به بابك خيره شد . بابك با غضب از جايش برخاست . رو به نسترن كرد و گفت : نسترن اين خانم چي ميگه ؟!

نسترن كه بغض كرده بود از آبروريزي زن عمويش ، با صداي بابك بغض اش را به سختي فرو داد و صورتش خيس از اشك شد . 

بابك با صداي بلندتري گفت : با تو هستم ، اين حرف ها راسته ؟!

نسترن خنثي شده بود . نمي توانست حرفي بزند . با خود انديشيد در اين چند روز چقدر خوش خيال بوده است كه فكر مي كرده نامه ها به دست بابك رسيده و آنها را خوانده است . 

دلش از تنها رفيقش گرفت . دانست كه حنان نامه ها را به دست بابك نرسانده است . 

دست هايش بي جان شدند ، دسته گلش بر روي زمين افتاد . 

بابك خشمگين فرياد كشيد و گفت : حرف بزن نسترن .

نسترن از ترس به خود لرزيد . چه جوابي داشت كه به بابك بدهد . آدمي كه راز به اين بزرگي را پنهان كرده بود ، براي تبرئه كردن خود چه توجيه اي داشت . خجالت زده سر به زير افكند و به هق هق افتاد .

زن عمويش با نفرت گفت : هي پسر به من گوش بده ، اين دختر سه سال پسرم رو علاف خودش كرد و بعد دست رد به سينه اش زد ، پسرم آواره اي كوچه و خيابون شد ، كارش رو از دست داد ، اين يك قدر نشناسي هستش كه هر چي بهش بدي ، آخر دستت رو گاز ميگيره ، معلوم نيست واسه تو چه نقشه هاي كشيدِ !!

بابك با بغض به نسترن نگاه كرد و گفت : اين حرف ها حقيقت داره ؟

نسترن لب هايش را گزيد . سكوتش مهري تاييد بر حرف هاي آن زن بود .

ثريا از شدت اين رسواي بر ديوار تكيه داده بود . 

نسرين با چشماني پر از اشك گفت : مامان يه كاري بكن .

ثريا اندوهگين گفت : چه كاري بكنم ، مگه زن عموت دروغ ميگه .

نسرين با بغض گفت : حداقل مي تونيد جلوش رو بگيرين .

ثريا كه داغ دلش تازه شده بود ، اشك ريخت و از پذيراي خارج شد . 

بابك با نفرت به نسترن زل زد و گفت : هيچ وقت آدم به اين دو روي نديده بودم ، براي قلب عاشقم متأسفم كه تو رو تو خودش جا داد ، منو باش كه حرف هاي اون شوهرت باور نكردم و با دلي خوش تو رو تا سر سفره اي عقد آوردم !! نسترن ، منو خيلي بد جلو همه خرد كردي !!

بابك رو به خانم لطفي كرد و گفت : مامان بريم اينجا ديگه جاي ما نيست .

خانم لطفي سري تكان داد و جلو تر از بابك خارج شد . نسترن صورتش را پوشاند و گريه كرد . شرم داشت كه از بابك خواهش كند تا بماند و با او حرف بزند . بابك خشمگين بود و به هيچ عنوان به حرف هايش گوش نمي كرد . امروز بابك همان بابكي بود كه در اولين روز با او برخورد كرده بود . عصباني و جدي شده بود اما بايد كاري مي كرد .

خواست بلند شود و بابك را از رفتن منصرف كند كه چشم در چشم آقاي حقي شد . آقاي حقي غضبناك ايستاده بود . الهام و نسرين هر دو گريه مي كردند .

ثريا با صورتي رنگ باخته وارد پذيراي شد ، در همان حين جاريش با پيروزي رو وي كرد و گفت : ماه هيچ وقت پشت ابر نميمونه ثريا ، آه من و بچه ام دامن گيرتون شد .

نسترن از شدت خشم و عصبانيت دامن لباسش را در دستانش گرفته بود و فشار مي داد . نگاه پر از نفرتش را به زن عمويش دوخت . اين كلاغ شوم بابك و خوشبختيش را در يك لحظه از وي گرفت . مگر چه مي شد كه سكوت مي كرد ، اين همه كينه چطور در دل او ريشه كرده بود و خارهايش را در چشمان نسترن فرو برده بود . او از كدام آه حرف مي زد . مگر پسر او نبود كه با آن همه اختلاف سني به خود جرات داده بود تا به خواستگاري نسترن برود . مگر پسر او نبود كه ناجواني را به كام اين دختر زهر كرده بود . پس چرا اين زن آنقدر بي انصافي مي كرد و آه مي كشيد .ضربه ها را كه نسترن خورده بود ، كنايه ها را كه نسترن شنيده بود . علي كي آواره شده بود ، اوي كه بعد از يك سال ازدواج كرده بود . مادرش چرا ادعاي ناراحتي مي كرد ؟!

شدت ريختن اشك هاي نسترن بيشتر شد . صورتش سياه شده بود . چشم از زن عمويش گرفت و به چشمان آقاي حقي زل زد .

با صداي گرفته اي توام با بغض گفت : دستت درد نكنه ، بابا نذاشتي يك ساعت طعم خوشبختي رو بچشم .

نسترن دامنش را گرفت و سريع به اتاق رفت . در را از پشت قفل كرد. خود را به وسط اتاق بهم ريخته اش انداخت و زار زار گريه كرد . 

از شانس بدش ، از بخت سياهش ، از بي وفاي روزگار حتي از بي وفاي يارش ناليد . بابك چطور توانسته بود به آساني او را بر سر سفره عقد رها كند . 

بابك را براي هميشه از دست داده بود .صداي شكسته شدن قلبش هر لحظه بلند و بلند تر مي شد. 

زير لب نجوا كرد : براي هميشه. ، بابك براي هميشه رفت . 

اندوهگين سر چرخاند . به آينه اي كمدش نگاه كرد . 

با چانه لرزاني گفت : ديدي تو طلاقي بودي ، تو بديمن بودي ، يادته مي گفتن طلاقي ها و بيوه ها پيش عروس نباش، نبايد تو همچين مجلس هاي مي بودي حالا بد يمنيت هم دچار خودت شد و سياه بختت كرد ، طلاقي ها ميوه اي گنديده اي هستند ، نبايد بين ميوه هاي سالم باشن تو هم نبايد عاشق مي شدي و عقد مي كردي آخه رو پيشوني تو مهر طلاق زده شده ، كدوم پسري حاضرِ توي دسته دومي رو بگيره ؟! تو بايد زن پيرمرد و مرداي زن مرده بشي ، چون تو طلاقي هستي ، بابك هم بخاطر همين مهر تركت كرد .

قطرات اشك به تندي از ديدگان نسترن سرازير مي شدند. 

با عصبانيت برخاست . او بار ها گفته بود كه بدون بابك ميميرد ، حال كه قلب و روحش مرده بود پس چه بهتر كه جسمش هم مي مرد . 

به سمت كشوي ميز آرايشي اش رفت. دو تيغ را يافت ،يكي از تيغ ها را برداشت و بدون معطلي با خشم به دست سمت راستش كشيد و رگ هاي را بريد . سوزش دستش باعث شد ناله ي خفيفي بكند . دستش غرق خون شد . تيغ را در دستانش جا به جا كرد و رگ دست ديگرش را بريد . دستانش مي سوختند . لباسش خوني شده بود . 

كيف الهام را ديد ، مي دانست كه الهام از قرص هاي اعصاب استفاده مي كند . محتويات درون كيف را بر روي زمين ريخت . از بين وسايل هاي الهام دو نوع قرص پيدا كرد . بدون اينكه به اسم آنها نگاه كند ، قرص ها را يكي يكي در دستانش ريخت و بعد با عجله در دهانش برد و به سختي قورت داد . 

خون زيادي از دستانش رفته بود . كم كم داشت بي حال مي شد .

سرش گيج مي رفت . 

دراز كش بر روي زمين افتاد .

صداي يونس و حنان را مي شنيد كه اصرار داشتند تا در را باز كند .پلك هايش داشت سنگين مي شد اما مصرانه سعي داشت چشمانش را باز نگه دارد تا شايد بابك را در چارچوب در اتاق ببيند . 

در اين آخرين لحظات فقط دوست داشت بار ديگر بابك به وي لبخند بزند و بگويد : نسترن من هنوزم تو رو دوست دارم .

****

- حنان 

حنان هراسان به سمت صدا برگشت . سيما با نگراني به او چشم دوخته بود .

حنان با صداي گرفته اي گفت : جانم مامان 

سيما نگاهي به شيشه اي مربع در آي سي يو انداخت و گفت : بيا بريم بيرون كارت دارم .

حنان با بغض گفت : مامان ميشه بعداً كارت رو بگي ، ميخوام اينجا باشم .

سيما با مهرباني گفت : دختر قشنگم چه اينجا وايسي چه بيرون ، هيچ فرقي به حال نسترن نمي كنه ، كار من مهمه .

حنان كه رغبتي به بيرون رفتن نداشت ، بي حوصله گفت : مامان هر چقدر به نسترن نزديك تر باشم ، قلبم آروم ترِ ، شما كارتون رو همينجا بگين . 

سيما كه راه چاره اي نداشت ،موبايل حنان را به طرف وي گرفت و گفت : بيا برو بيرون يعني دور از چشم خانواده اي نسترن به آقاي لطفي زنگ بزن .

حنان حيرت زده با خشم فرياد زد و گفت : چيكار كنم ؟!

ثريا و الهام و يونس و آقاي حقي همه به سمت صداي حنان سر چرخاندند . سيما با آشفتگي آن چهار نفر را نظاره كرد . از دست حنان عصباني بود كه بي فكر فرياد مي كشيد . سيما براي توجيه كردن كار حنان بريده بريده گفت : شرمنده .

ثريا با ديدگان پر از اشك گفت : دشمنت شرمنده سيما جان ، حنان هم ديگه خسته شده .

سيما خجالت زده گفت : نه اين چه حرفيه ، حنان داره وظيفه اش رو به عنوان يك دوست انجام ميده.

سيما بازوي حنان را گرفت و گفت : با اجازه اي شما من و حنان چند دقيقه اي بريم بيرون .

ثريا آرام پلك بر روي هم نهاد و باز كرد .

سيما با حرص حنان را كشان كشان از ساختمان بيمارستان بيرون آورد و با اخم گفت : چه خبرته ؟!

حنان با غضب گفت : از دست حرف هاي شما بايد جيغ كشيد . 

سيما با جديت گفت : بس كن .

حنان عصباني شد و گفت : بس نمي كنم مامان ، براي چي منو كشوندين بيرون ؟

سيما به آرامي گفت : حنان تو بايد به بابك زنگ بزني و از احوالات نسترن براش بگي .

حنان باكلافگي گفت : چرا بايد همچين كاري بكنم ، مگه مغز خر خوردم به اون عوضي زنگ بزنم !!

سيما با پريشاني گفت : در مورد ديگران درست حرف بزن ، در ضمن اون نامزد نسترن بوده ، حق داره بفهمه كه نسترن چه بلاي سر خودش آوردِ !!

حنان با حرص گفت :اون به قول خودتون نامزدِ نسترن بوده ، الآن كه نيست ،فكر نكنم يادتون رفته كه اون باعث اين بلا شد .

سيما چيني به پيشانيش داد و گفت : نسترن خودش خودكشي كرد ، بابك اصلاً تو اين كار دخيل نبوده ،تو كه ديدي زن عموي نسترن چقدر به بابك و مادرش توهين كرد و حرفي كه بابك بايد از زبون نسترن مي شنيد از زبون يك كسي ديگه اي تو اون شرايط شنيد ، بابك تو اون موقع چه كاري مي تونست بكنه جز اينكه از اونجا بره ، من نميگم كار درستي كرده اما تا حدودي هم بهش حق ميدم ،حنان لطفاً بهش زنگ بزن .

حنان با بغض گفت : ولي اون نبايد نسترن رو ترك مي كرد ، نسترن بخاطر بابك از همه كسش حتي مادرش هم گذشته بود .

سيما دستي به صورت دخترش كشيد و گفت : حتماً بابك خبرنداره كه نسترن همچين از خود گذشتگي واسش كرده و اگر نه بابك هم به اين راحتي نسترن رو تنها نمي گذاشت .

حنان با لجبازي گفت : زنگ نمي زنم مامان ، بذار نسترن خوب بشه خودم ميدوم چطوري حال اين بابك رو بگيرم .

سيما غمگين گفت : حنان ، حال نسترن اصلاً خوش نيست اون فقط با يك معجزه خوب ميشه ، حسرت نديدن نسترن رو به دل بابك نذار دخترم .

اشك از چشمان حنان سرازير شد . مادرش راست مي گفت ، نسترن حال خوشي نداشت . سيما ، حنان را در آغوش كشيد و گفت : عزيز دلم شايد معجزه اي عشق بتونه حال نسترن رو بهتر كنه.

حنان زار زد و گفت : آقاي حقي سفارش كرده كه به بابك حرفي زده نشه .

سيما ،حنان را از خود جدا كرد و گفت : به حرف آقاي حقي توجه نكن ،اون از بابك كينه به دل داره و يه چيزي گفته تو كه نبايد گوش بدي .

حنان اشك هايش را پاك كرد و گفت :يعني ميگين به بابك زنگ بزنم ؟!

سيما با تكان داد سر ، زنگ زدن حنان را تأييد كرد . 

حنان اندكي دودل بود .نمي دانست چه كار كند !!

شايد مادرش راست ميگفت . شايد با آمدن بابك معجزه اي عشق كار خودش را مي كرد و دوستش از مرگ نجات مي يافت . به ساعت موبايلش نگاه كرد . ساعت شش ونيم بود .

حنان آرام گفت : مامان شايد اين موقع خواب باشه ؟!

سيما لبخندي زد و گفت : خب بيدارش كن .

حنان شماره اي بابك را گرفت .

****

بابک در اتاقش کلافه نشسته بود . از قضاوت زودهنگامش بسیار نادم و پشیمان شده بود . بعد از خواندن نماز صبح دیگر آرام و قرار نداشت , از روی عسلی اش یک نخ سیگار برداشت و روشن کرد . حال فقط با کشیدن سیگار آرام می گرفت . 

قلبش مثل همیشه بی تاب نسترن شده بود , با خود عهد کرده بود که امروز در اولین فرصت به دیدن نسترن برود و جلوی همه از وی عذرخواهی کند. 

حالا با خواندن نامه ها می دانست که در حق نسترن اندکی بی انصافی کرده است . با پریشانی از جایش بلند شد و سیگار نیمه تمامش را از پنجره به بیرون پرتاب کرد .

هوا کم کم داشت روشن می شد. سوزسرما به اتاق نفوذ کرد, با عجله پنجره را بست , از پشت شیشه به چند رهگذر نگاه کرد . او هم دلش خواست کمی در این هوا قدم بزند . به سمت چوب لباسی اتاقش رفت تا ژاکتش را بردارد با زنگ خوردن گوشی اش دست در هوا به سمت عسلی کنار تختش خیره شد .

با قدم های آرام به سمت عسلی رفت , به صحفه ای موبایلش چشم دوخت . با دیدن نام حنان مدرس تعجب کرد . 

با خود گفت : این موقع چه کاری می تونه داشته باشه ؟!

دکمه ای سبز رنگ را زد و گفت : بله بفرمایید .

حنان که هنوز هم دلش به گفتن حقیقت راضی نبود , با طمانینه گفت: سلام آقای لطفی .

بابک که حیرت زده بود , گفت : سلام , اتفاقی افتاده ؟!

حنان از سوال یکباره بابک اندکی جا خورد . نمی دانست چگونه او را از حال نسترن و اتفاق های پیش آمده حرفی بزند , به چشمان سیما نگاه کرد . 

سیما لبخندی به وی زد و گفت : عجله کن , نذار دیر بشه . 

حنان آب دهانش را قورت داد و اندوهگین گفت : شاید اگر مجبور نبودم , هیچ وقت زنگ نمی زدم اما ترس از عذاب وجدان بیشتر مانع اینکارم شد و بهتون زنگ زدم .

بابک شاکیانه گفت : باز چی از من پنهان کردین؟

حنان با بغض گفت : نسترن خودکشی کرده , اصلا حالش خوش نیست , خودت رو سریع برسون بیمارستان .

بابک همانند نا شنوایان گفت : چی گفتی ؟! بلند تر بگو .

حنان با هق هق گفت : نسترن داره میمیره .

بابک از شنیدن حرف های حنان آشفته شد , ناباورانه گفت : خانم مدرس احیانا قصد شوخی ندارین ؟!

حنان فریاد کشید و گفت : مگه من با شما شوخی دارم ؟! 

بابک با فریاد حنان گوشی اش را بر روی زمین انداخت . سرش را میان دستانش گرفت . این دختر چه می گفت .نسترن خودکشی کرده بود ؟ آخر چرا ؟!

اشک در چشمان بابک جمع شد . زیرلب با بغض گفت :خودکشی , نسترن خودکشی کرده ؟!

بابک سعی داشت با تکان دادن سرش , گفته های حنان را فراموش کند . 

با صدای بلندی توام با خشم گفت : نه , نسترن اینکار رو نکرده ,نسترن من زنده ست !!

خانم لطفی که تازه از خواب بیدار شده بود , با شنیدن صدای بابک هراسان در اتاق وی را باز کرد و

با ترس گفت : بابک چه اتفاقی برای نسترن افتاده ؟!

بابک به سر خود زد وگفت : مامان بدبخت شدم , نسترن خودکشی کرده !!

خانم لطفی جیغی کشید و به صورت خود سیلی زد . 

با لبانی لرزان گفت : کی بهت خبر داد ؟!

بابک با پریشانی گفت : حنان دوستش , الآن هم تو بیمارستان بستریه .

خانم لطفی حیرت زده گفت : کی همچین کاری کرده ؟

بابک با آشفتگی گفت : نمیدونم .

بابک بهت زده از جایش یرخاست و گفت : من باید برم پیشش .

لعیا با نگرانی گفت : باشه بذار من هم آماده بشم و دوتای بریم .

بابک بدون جواب دادن به سمت کمدش رفت و شلوار جین آبی با یک پیرهن سفید بیرون آورد و پوشید . پلیور سیاه رنگش را هم بر تن کرد . 

خانم لطفی هم با عجله چادرش را بر سر کرد و گفت : بریم پسرم .

***

بابک در خیابان خلوت با سرعت رانندگی می کرد . خانه شان تا بیمارستان فاصله ای زیادی داشت .

خانم لطفی با نگرانی به بابک گفت : بابک آروم تر 

بابک که اصلا صدای مادرش را نمی شنید , برعکس سرعتش را زیاد تر می کرد . به بیمارستان رسیدند ,اتومبلیش را پارک کرد و زودتر ازخانم لطفی پیاده شد . 

گوشی اش را از درون جیبش بیرون آورد وشماره ای حنان را گرفت . 

قبل از اینکه صدای حنان را بشنود , صدای شیون های ثریا را شنید که بلند فریاد می زد وملتمسانه می گفت : دکتر بچه ام رو نجات بدین .

بابک گوشی را قطع کرد و سراسیمه وارد ساختمان بیمارستان شد .

از بخش اطلاعات پرسید : ببخشید , بیماری بنام نسترن حقی کدوم بخش بستری شده ؟مردی که پشت میز اطلاعات نشسته بود , به مانیتور کامپیوترش نگاهی انداخت و گفت : این خانم تو بخش آی سی یو بستری هستن .

بابک زیر لب اندوهگین گفت : یا خدا 

وی با قدم های تند به سمت آی سی یو رفت . در اول راهرو سیما را دید . سیما با چشمانی گریان به بابک نگاه کرد . 

بابک حیرت زده به انتهای راهرو چشم دوخت . ثریا و الهام و نسرین را دید که بر روی زمین نشسته بودند و زجه میزدند . 

پاهایش توان جلو رفتن را نداشتند , بر جای خود میخکوب ایستاده بود . 

نگاه حیرت انگیزه یونس و مصطفی را بر روی خود دید . 

آقای حقی هم بر روی صندلی نشسته بودو سر در گریبان بود . 

حنان هم جلوی در ایستاده بود و بی صدا اشک می ریخت . 

بابک که تا آن لحظه بغض کرده بود , به سختی بغض اش را شکست و همانند کسی که عزیزش را برای همیشه از دست داده بود , گریه کرد .

فقط چند متر با نسترن فاصله داشت . زجه های ثریا , اشک های الهام ونسرین , چشمان قرمز رنگ حنان , خبر خوشی را به دنبال نداشند . 

آنها مانند یک عزادار, برای نسترن عزاداری و بی تابی می کردند .

با خود اندیشید که نکند نسترن مرده باشد. 

برای خود دلیل آورد که اگر نسترن مرده بود , باید در سردخانه باشد نه آی سی یو !!

پس هنوز نسترن نفس می کشید . قدمی به جلو برداشت . امید داشت که نسترن حالش خوب است و خوب تر نیز می شود . 

سلانه سلانه به سمت ثریا رفت . ثریا با دیدن بابک از جایش برخاست و غافلگرانه یقه ای وی را چسبید و عاجزانه گفت : بالاخره اومدی , دستت درد نکنه دخترم رو خیلی خوشبخت کردی , این بود قولت ؟! مردونگیت این بود ؟! 

بابک خجالت زده سر به زیر انداخت .

ثریا با صدای بلندی گریه کرد و ناله کنان گفت : اومدی جنازه اش رو کولت بندازی و ببریش قبرستون ؟! حلالت نمی کنم , دخترم بخاطر تو همچین کاری کرد , داغدارم کردی !!

آقای حقی که خشمگین بود , گفت : الهام این زن کم عقل رو بکش کنار .

الهام به سمت ثریا رفت و او را به طرف خود کشید .آقای حقی رو به روی بابک ایستاد و گفت : تف تو روت بیاد . 

بابک باپریشانی و بغض گفت :شما دیگه روی منوسفید کردین , انگار یادتون رفته که مقصر اصلی شما بودین ؟!

آقای حقی که می دانست خود مقصر است , حال که میدید نسترن در وضعیت بدی به سر می برد و وی از رفتارهایش پشیمان شده بود , درکمال ناباوری و حیرت اطرافیان اشک ریخت و با ندامت گفت : آره مقصر من بودم که برای دخترم پدر خوبی نبودم , حالا که نفس کشیدنش هر ثانیه داره کم و کم تر میشه , می فهمم که درحقش ظلم کردم , بدترین ظلمم این بود که مراقبش نبودم .

آقای حقی بر روی زمین زانو زد و ملتمسانه چشم به سقف دوخت و گفت : خدایا منو ببخش , پشیمونم , بجای نسترن جون منو بگیر , یه عمر خودم رو به حرف های مردم سپردم و چشم رو زن و بچه ام بستم اما نمی دونستم چی قرار بود سرم بیاد !!

آقای حقی با صدای بلند شروع به گریستن کرد . 

بابک با آشفتگی گفت : می خوام نسترن رو ببینم ؟

حنان با خشم به سمت بابک آمد و گفت :برو , برو ببین چه بلای سرش آوردی ؟!

خانم لطفی که تا آن لحظه فقط تماشاگر بود , گله مند گفت : اشتباه از همگی شما بوده که از گذشته ی نسترن چیزی به ما نگفتین , لطفا بابک رو مقصر ندونین , هر کسی جای ما بود هم عقد رو بهم میزد و می رفت .

حنان شرمگین به سمت سیما رفت .

لعیا پشت بابک ایستاد و گفت : برو در بزن ببین میذارن بری داخل ؟!

بابک با چشمانی به رنگ خون به سمت آی سی یو رفت . 

در آن سوی در هم دکترها و پرستارها در تلاش بودند تا نسترن را از رفتن به کما نجات دهند . 

بابک آرام در سفید رنگ را باز کرد , وارد راهروی کوچکی شد . پشت شیشه ای بزرگ اتاق ایستاد .

جسم ضعیف و رنگ باخته ای نسرن را دید . 

دکترها و پرستارها دور تا دور تخت نسترن ایستاده بودند .

بابک دستی میان موهای ژولیده اش کشید و اشک هایش سرازیر شدند .

دست را بر روی شیشه ای اتاق گذاشت و گفت : نسترن اگه تو بمیری من هم میمیرم , خواهش می کنم چشمات رو باز کن و بگو که سالم هستی عشقم . 

شانه های مردانه ای بابک آرام می لرزیدند . وی سرش را به شیشه تکیه داد و چشم برهم نهاد . 

لبخند نسترن با چال کوچک روی گونه هایش را دید . 

شدت لرزش شانه اش بیشتر شد . 

چقدر برای به آغوش کشیدنش دلتنگ شده بود .

صدای پر از اضطراب دکتری را شنید که می گفت : مریض رفت تو کما . 

بابک هراسان چشم گشود . آن مریض نسترن بود . با سرعت وارد آی سی یو شد .

پرستار جوانی گفت : کی به شما اجازه داده وارد شین؟

بابک بی توجه به اعتراض پرستار , به سمت تخت نسترن پا خیز کرد و با دلهره گفت : آقای دکتر نسترن من چش شده ؟

دکتر نسترن عصبانی گفت : آقا لطفا بیرون باشین . 

بابک با عصبانیت گفت : من میگم نسترن حالش چطوره ؟!

دکتر سری از روی تاسف تکان داد و گفت : خانم یوسفی زنگ بزنید نگهبانی تا بیان این آقا رو از اینجا بیرون کنن . 

دکتر دیگری به دستگاه ضربان قلب نسترن نگاه کرد و گفت : قلبش داره کند می زنه , دستگاه شوک رو آماده کنید . 

بابک سر در گم و پریشان گفت : تورو خدا کاری بکنید , نذارین اتفاقی براش بی افته .

خانم یوسفی با خشم گفت : آقای محترم برین بیرون ,شما حق ندارین اینجا باشین . 

بابک ملتمسانه گفت : خانم خواهش می کنم بذارین اینجا باشم , من اگه صداش کنم مطمئنم چشم باز می کنه . 

بابک با صدای بلندی فریاد کشید : نسترن , نسترن ببین من اومدم , نسترن عزیزم , خانمی چشمت روباز کن , دارن من و تو رو از هم جدا می کنن, نسترن نذار سهم من از تو یک سنگ قبر بشه عشقم . 

خانم یوسفی با بی حوصلگی گفت : برید بیرون .

بابک با بی میلی عقب عقب رفت . 

دکترها هم داشتند به نسترن شوک وارد می کردند . نسترن کمی ار تخت فاصله می گرفت و با ضرب بر روی تخت می افتاد. 

هر قدر درجه دستگاه شوک را بالا می بردند , هیچ اثری در ضربان قلب نسترن نداشت . 

بابک بی تاب پشت شیشه ایستاده بود . ثریا و حنان و آقای حقی هم وارد شدند . 

ثریا با دیدن نسترن در آن وضع از حال رفت و بی هوش شد .

آقای حقی با دستپاچگی الهام را صدا زد و از وی طلب کمک کرد . 

ثریا توسط الهام و آقای حقی به اتاقی برده شد ,نسرین هم به دنبال دکتر شیف رفت .

لعیا و سیما هم کنار همدیگر ایستاده بودند و برای بهبودی حال نسترن دعا می کردند . 

حنان با صدای بلندی گریه می کرد و غمگین نجوا کرد : نسترن چشمات رو باز کن .

دکتر بالاترین درجه ای شوک را به نسترن وارد کرد . نسترن چشمانش را باز کرد و برروی تخت افتاد . 

حنان با جیغ زدن گفت : بابک بابک, نسترن به هوش اومد . 

بابک حیرت زده به نسترن چشم دوخت . چشمان قهوه ای رنگ نسترن باز شده بود . لبان صورتی اش لبخند بر لب داشت . 

بابک با گفتن خدایا شکرت خندان به شیشه تکیه داد . 

حنان رفت به مادرش خبر دهد که نسترن به هوش آمده است تا خواست قدمی بر دارد , همه ی دستگاه های که به نسترن وصل شده بودند , یک صدا شدند و سمفونی مرگ وی را اجار کردند . 

حنان سراسیمه به عقب برگشت .

بابک به سر خود زد و بر روی زمین سر خورد . حنان به درون اتاق زل زد .

نسترن با چشمانی باز و لبی خندان به خواب ابدی رفت . 

حنان با جیغ بلندی گفت : نه 

دکترها با ناراحتی برای همدیگر سر تکان دادند . پرستاری آرام چشمان نسترن را بست و ملافه ای سفید رنگی بر روی صورتش کشید. 

نسترن به ابدیت رفت .

خیلی ها با اعضای بدنش به این دنیای فانی بازگردانده شدند . 

خود رفت ودیگری را از سایه مرگ نجات داد .....

تنها قلبش را با خود برد....

قلبی که عاشق بابک بود هنوز .....

نسترن میان آن همه حسرت و غم برای همیشه خاک شد .

پایان نهایی تایپ در نودهشتیا :  مرداد 93

انتشار در سایت نودهشتیا : بهمن 93

نویسنده : http://www.forum.98ia.com/member227588.html

طراح جلد : http://www.forum.98ia.com/member4929.html

ناظر :    http://www.forum.98ia.com/member130427.html

«کتابخانه مجازی نودهشتیا»

wWw.98iA.Com

www.Forum.98iA.Com